Fyrsta málfræðiritgerðin

I ꝼleſtum lonꝺum ſetia menn a bækr annat tveggia þann ꝼroðleik er þar innan lanꝺz heꝼer gioꝛz eða þann annan er minniſamligaztr þikker þo at annarſ ſtaðar hellðꝛ gioꝛz eða lǫg ſin ſetia menn a bækr hverr þioð a ſína tungu en aꝼ þvi at tungurnar eru ulikar hverr annaʀi þær þegar er óꝛ æinni ok hinni ſomu tungu haꝼa gengiðz eða græinz þa þarꝼ ulika ſtaꝼi i at haꝼa enn æigi ena ſǫmu alla i ǫllum Sem æigi rita grikker latinu ſtoꝼum girzkuna ok æigi latínu menn girzkum ſtoꝼum latínu ne enn hellꝺꝛ ebreſker menn ebꝛeſkuna hvarki girzkum ſtoꝼum ne latínu hellꝺꝛ ritar ſínum ſtoꝼum hverr þioð ſina tungu Hverega tungu er maðꝛ ſkal rita annarrar tungu ſtỏꝼum þa verðꝛ ſumra ſtaꝼa vant aꝼ þi at æig ꝼinnz þat hlioð i tungunni ſem ſtaꝼerner haꝼa þeir er aꝼ ganga enn þo rita enſker menn enſkuna latinu ſtỏꝼum ǫllum þeim er rettræðer verða i enſkunni en þar er þeiꝛ vinnaz æigi til þa haꝼa þeiꝛ við aðꝛa ſtaꝼi ſua marga ok þeſſkonar latinu ſtǫꝼu̅ ſem þarꝼ en hina taka þeiꝛ oꝛ er æigi ero rett ræðer í malí þeira nu epter þeira ꝺæmum allz ver erum æinnar tungu þo at gioꝛz haꝼi miǫk onnur tveggia eða nakkvað bááðar til þeſſ at hægra verði at rita ok leſa ſem nu tiðiz ok a þeſſu lanꝺi bęðí lỏg ok ꜳ̋ttvíſi eða þẏðingar helgar eða ſua þau hín ſpaklegu ꝼræðí er ari þoꝛgilſ ſon heꝼer a bø̨̋kr ſett aꝼ ſkẏnſamlegu viti þa heꝼer ek ok ritað oſſ iſlenꝺíngum ſtaꝼroꝼ bęði latinu ſtoꝼum ǫllum þeim er mer þottí gegna til vꜳrſ mꜳlſ vel ſua at rett ræðer mættí verða ok þeim oðꝛum er mer þottí i þurꝼa at vera en oꝛ varu tekner þeir er æigi gegna atkvæðum vꜳ̋rrar tungu Or eru tekner ſamhlioðenꝺꝛ nokkurer oꝛ latinu ſtaꝼroꝼí enn nokkurer i gioꝛꝼer raꝺꝺar ſtaꝼer enn ǫngver oꝛ tekner enn i gioꝛꝼer miỏg marger þviat váár tunga heꝼer ꝼleſta alla hlioðſ eða raꝺꝺar nu aꝼ þi at ſamhlioðenꝺꝛ megu ekki máál eða atkveðí gioꝛa æiner við ſik æigi ſua at þeir megi naꝼn haꝼa ꜳ̋n raꝺꝺar ſtaꝼí enn að raꝺꝺar ſtaꝼnum æinum ſier hverium ma kveða ſem hann heiter ſem h̅ heit͛ ok að honum kveðꝛ í hveriu maalí ok þeir bera ſua tign aꝼ ſamhlioðonꝺum ſem almættí aꝼ halꝼmættí þa heꝼi ek því ꝼẏʀí ſetta þa bæði í ſtaꝼ roꝼi ok i umræðu her nu við þa hlioð ſtaꝼí u er ꜳðꝛ voꝛu i latínu ſtaꝼroꝼí a e í o u þar heꝼi ek við gioꝛꝼa þeſſa ſtaꝼí ꝼioꝛa er her eru rítner nu ǫ ę ø ẏ Ǫ heꝼer lẏkkíu aꝼ ae en hringinn aꝼ oe þviat hann er aꝼ þeira hlíoðí tveggía ſaman blanꝺinn kveðinn mínnr opnum munní enn a en meiʀ enn o ę er rítínn með lẏkkíu aſ enn með ollum vextí eſ ſem hann er aꝼ þeim tueím ſamꝼellꝺꝛ mínnr opnum munní en a en meiʀ̇ enn e Ø hann er aꝼ hlioðí eſ ok oſ ꝼellꝺꝛ ſaman minnr opnum munní kveðínn en ę ok meiʀ̇ enn o Enꝺa ritinn aꝼ því með kviſtí er ok með oſenſ hríng Y er aꝼ roꝺꝺu iſ ok uſ goꝛr at æínní rǫꝺꝺu kveðinn minnr opnum munní enn í ok meíʀ̇ en u ok ſkal aꝼ því ena ꝼẏʀí kviſl aꝼ hǫꝼuð ſtaꝼſ ve ſem aðꝛ er þeim i ſtaꝼ roꝼi ſkipat nu ma verða at því at nokkuʀ̇ ſvari ſua ek ma ꝼull vel leſa ꝺanſka tungu þo að latínu ſtoꝼum rettum ſe ritað ma ek þo at likínꝺum ráða hve kveða ſkal þo að æigi ſe aller ſtaꝼer rett ræðer i þvi er ek leſ ræki ek æigi hvart þu rítr ø þítt eða a eða ę ẏ ok u en ek ſvara sva eigi er þat runanna koſtr þo at þu leſer vel eða raðer vel að likinꝺum þar ſem runar viſa oſkẏrt hellꝺꝛ er það þinn koſtr enꝺa er þa æigi ǫꝛvænt at þæẏgi leſa ek vel eða mínn makí eꝼ ſa ꝼinnz eða rꜳ̋ða ek vel at likínꝺum til hverſ enſ retta ꝼæra ſkal eꝼ ꝼlere uega ma ꝼæra til rettz enn æinn veg þat ſem a æinnveg er þo ritað ok æigi ſkẏrt a kveðit ok ſkal geta til ſem þu letz þat vel kunna enn þo að aller mætte nakkuað rett oꝛ gioꝛa þa er þo víſ von at þæẏgi vilí aller til æinſ ꝼæra eꝼ malí ſkipter allra hellꝺz i logum enꝺa tel ek þik þa æigi haꝼa vel ſvarað er þu lætr æigi þurꝼa i varu mꜳlí þerſa níu raꝺꝺar ſtaꝼí a ǫ e ę i o ø u ẏ allra hellꝺz eꝼ ek klẏꝼ oꝛ þeſſum níu ſex gꝛeíner enſ ꝼioꝛða tigar þær er ſítt mꜳl gioꝛí hverr eꝼ glỏgt eru ſkilðar nu mun ek þeſſa ſtaꝼí ꜳ̋tta allz æíngí gꝛeín er enn í gíỏr a meðal enna ſǫmu tueggia ſamhlíoða ſetia ſitt ſinn hvern enn ſẏna ok ꝺæmí geꝼa hve ſitt mal gioꝛí hverr þeiꝛa við enna ſǫmu ſtaꝼa ꝼulltíng i enn ſama ſtað ſettr hverr ſem annaʀ̇ ok a þann veg ſua geꝼa ꝺæmí ꝺæmí oꝼ allan þenna bekling a meða enna likuztu gꝛeína þeiꝛa er a ſtoꝼunum verða gioꝛvar Sar ſǫr ser ſær ſoꝛ ſør ſur ſẏr Sár veittí maðꝛ mer æítt ſø̨̋ꝛ moꝛg veitta ek honum Soꝛ goðinn ſỏr eín ſøren Sur eru augu ſẏr ſlik ꝺuga betr en ſprẏngí ẏr en nu elr hverr þeſſa ſtaꝼa níu annan ſtaꝼ vnꝺer ſér eꝼ hann uerðꝛ í neꝼ kueðinn enꝺa verðꝛ ſu græín ſua ſkẏr að hon ma ok mali ſkipta ſem ek ſẏní her nu epter ok ſete punct ꝼyrir oꝼan þa er í neꝼ eru kveðner har hȧr rǫ ro þel þėl ꝼęr ꝼėr iſa iſa oꝛar ȯrar øra ø̇ra þvat þvȧt ſẏna ſẏna hár uex a kvíkenꝺum enn hꜳr er ꝼiſkr Rǫ er æitt tre ur ſegl víðum enn rǫ er hẏrning húſſ þel er a hneꝼa bunꝺnum eða hlutr ꝼellꝺar enn þel er ſmíðartol annat er þat er ſauðꝛinn heiter ꝼęr enn annað þat er hann ꝼær lambí i ſꜳ̋ ſkẏia ꝺeillꝺ þa er ver komum í íſa Ǫrar eru urækter oꝛar Spakt ſkẏllꝺí hið ellzta barn þvi at hið ellra ma øra hið øra þar var tu at er ꝼiaðꝛ kilæðít þvat þriggia ſẏna auſtr mun ek þerer ſẏna nu verðꝛ þetta allt ſaman raꝺꝺar ſtaꝼanna a ȧ ǫ ǫ̇ e ė ę ę̇̇ i i o ȯ ø ø̇ u u̇ y ẏ en þo að ek rita æigi ꝼleirí raꝺꝺar ſtaꝼí enn raꝺꝺernar ꝼunꝺuz i voꝛu malí atian gioꝛvar oꝛ ꝼimm latinu roꝺꝺum þa er þo gott að rita þat að er grein enn ꜳ raꝺꝺar ſtoꝼum bæðí þeim er ꜳ̋ðꝛ uoꝛu i ſtaꝼroꝼi ok þeim oðꝛum er nu eru i gioꝛꝼer gꝛein ſu er mali ſkipter hvart ſtaꝼr er langr eða ſkammr ſem grikker rita i ǫðꝛu likneſkí langan ſtaꝼ enn i ǫðꝛu ſkamman Sua rita þeir e ſkaman e en ſua langan ſem ſia ſtaꝼr er H þannveg o ſkammann En þan̅veg enn þann veg langan Þa gꝛæin vil ek enn ſẏna þviat hon ſkipter mali ok iaꝼnt ſem hinar ꝼẏʀí ok merkia ena longu með ſtrẏki ꝼra hínum ſkommum Fár ꝼar rȧmr ramr ǫ̇l ǫl vǫ̇n vǫn seþu ſéðu ꝼrȧmer ꝼra mer vėr ver vę̇̇nez vænez vil víl minna mínna gȯð goð móna mȯna goðrę̇̇ði goðꝛęðí mø̨̋nꝺí mǫnꝺi ꝺu̇ra ꝺura ru̇nar rúnar ꝼlẏtr ꝼlẏtr bꝛẏnna bꝛynna Far heíter ſkiper enn ꝼꜳ̋r nokkurſkonar nauð ʀammr er ſterkr maðꝛ enn rꜳ̋mr enn hꜳ̋ſe ǫl heiter ꝺꝛẏkkr enn ól er banꝺ Tungan er malínu vǫn enn að tǫnnunum er bitzinſ vón Seþu hve vel þeir ſeðu er ꝼer ſaumꝼǫꝛinni reðu miok eru þeiꝛ menn ꝼramer er æigi ſkammaz að taka mína konu ꝼra mer Sva er moꝛg við ver ſinn vę́r at varla oꝼ ſér hon aꝼ honum ner Vėniz æigi goðꝛ maðꝛ því þo að vꜳnꝺꝛ maðꝛ vęníz goðum konum Dul vętter ok vil at lina muní erꝼiði ok víl huglan mann vil ek mínna hugðꝛa erenꝺa mínna Su kona gǫꝼgar gȯð er ſialꝼ er góð Mȯna mín móna kveðꝛ barníð við mik gioꝛa verſt hióna vel likuðu goðręði goðręðí þat eru goðar árar ſem ſkallꝺ qvað ʀętt kann ræði ſlita ræſis heʀ̇ oꝛ verri leka munꝺí huſit eꝼ æigi munꝺí ſmíðꝛinn eꝼ geſtrinn kveðꝛ ꝺu̇ra þa ſkẏllꝺí æigi bonꝺinn ꝺura Ru̇nar heita gellter enn runar mꜳlſtaꝼer Seþu hve ꝼlotinn ꝼlýtr er ſękarlinn ꝼlẏtr Stẏri maðr þarꝼ bẏrenn bꝛýnna enn ſa er nautunum ſkal bꝛẏnna nu eꝼ nokkur þeſſa greina .vi. enſ ꝼioꝛða tigar ma sva níðꝛ ꝼalla at allꝺꝛe þurꝼí i vꜳru mꜳ̋lí þa ſkiotumz ek ẏꝼer ſem víſ von er eða sva eꝼ ꝼleírí ꝼinnaz i manzenſ rǫꝺꝺu en þat er gott að víta ſem ꝼẏʀ̇ var getið er sva kveðꝛ að hverium raꝺꝺar ſtaꝼ i hveriu malí ſem hann heiter i ſtaꝼróꝼí nema þa er hann haꝼnar ſinu eðlí ok hann ma hellꝺꝛ þa ſamhlioðanꝺi heíta en raꝺꝺar ſtaꝼr þat verðꝛ þa er hann er ſtaꝼaðꝛ við annan raꝺꝺar ſtaf ſem her eru nokkur ꝺæmí nu auſtr iarn eir iur æẏrer vín nu er æigi ø̇rvænt að ſva ſvarí nokkuʀ̇ mer þar er oꝛð at þu ritar þar ę er ꝼleſter menn rita í þa er hann verðꝛ ꝼyrir ſamhlioðanꝺa ſettr ſem nu er ſkamt ꝼra því er þu ritaðer earn þar ſem ek munꝺa iarn ríta eða sva i mỏꝛgum ſtǫðum ǫðꝛum þa ſvara ek sva þu heꝼer þar rett ꝼunꝺit ok þo æigi allz getið þeſſ er þer ma ek kẏnlega þikkia ritað haꝼa ok þo haꝼa ek ꝼyrir ǫnnkoſt ſva ritað i ꝼleſtum ſtǫðum eꝼ ek gerða annat mal ſem þar væri ꝼull þǫꝛꝼ ok ęren eꝼní til er kięnſka værí oꝼ þat til hverra ſtaꝼa hverr oꝛð haꝼa eðli eða a hveria lunꝺ hveria ſtaꝼi ſkẏllꝺi ſaman ſtaꝼa þa væri ſu bok ǫnnur ǫll ok mikklu meírí ok ma ek aꝼ þvi æigi þat mal nu mæla innan i þerſu en þo mun ek nokkurum oꝛðum ſvara um þetta hið æína oꝛð er þu ſkoꝛaðer hellꝺz í ꝼyrir þi at þat hlioð er ſamhlíoðanꝺinn heꝼer eða ſa raꝺꝺar ſtaꝼr er i hans ſtað er ſettr ok ſtaꝼaðꝛ við annan raꝺꝺar ſtaꝼ er æigi auð ſkilið þviat litið verðꝛ ok við blanꝺít nęr eða groeð við raꝺꝺar ſtaꝼ þann er við er ſtaꝼat þa er þeſſ leitanꝺa hvarr sva ꝼinnem ver kveðit hið ſama oꝛð að ſa raꝺꝺar ſtaꝼr ſe ꝼra oðꝛum raꝺꝺar ſtaꝼ ſkilinn ok gioꝛi ſína ſam ſtǫꝼon hváʀ̇ er optaz er við ſtaꝼaðꝛ sva at æína ſamſtǫꝼon gioꝛa baðer ſkallꝺ eru hoꝼunꝺar allrar rẏnni eða mꜳ̋lſ greinar ſem ſmiðer málſ græína eða lǫgmenn laga en þeſſa lunꝺ kvað æinn þeira eða þeſſu likt hoꝼðu hart oꝼ kraꝼðer hillꝺꝛ ox við þat ſkillꝺer gang en gamler ſprungu gunnþingſ éarnhringar nu þo að kveðanꝺin ſkẏllꝺí hann til at ſlita æína ſam ſtǫꝼu i ſunꝺꝛ ok gíǫꝛa tvær ur til þeſſ at kveðanꝺí hallꝺiz í hættí þa rak hann þo æingí nauðꝛ til þeſſ at ſkipta ſtǫꝼunum ok haꝼa e ꝼyrir i eꝼ hellꝺꝛ ættí í at vera en e þo at mer litiz æigi at því enn eꝼ nokkuʀ verðꝛ sva æínmꜳ̋ll eða hia máll at hann mæler a mot sva moꝛgum monnum ſkẏnſǫmum ſem bæði letuz ſialꝼer kveða þetta oꝛð aðꝛ ek ritaða þat ok ſva hæẏra aðꝛa menn kveða ſem nu er ritað ok þu lætr í ſkulu kveða enn æigi e þo at þat oꝛð ſe i tvær ſamſtǫꝼur ꝺeillt þa vil ek haꝼa ꜳ̋ſtrꜳ̋ð katoníſ þat er hann reð ſẏní ſínum i verſum Contra uerboſ oſ noli contenꝺere verbis Sermo ꝺatur cunctiſ animí ſapientia paucíſ þat er sva að ſkilia hirð æigi þu að þræta við mꜳlróꝼſmenn Malróꝼ er geꝼit mǫꝛgum en ſpekín ꝼꜳm nu lẏk ek her um ræðu raꝺꝺar ſtaꝼanna enn ek leíta við eꝼ guð loꝼar at ræða nakkvat um ſamhlioðenꝺꝛ I naꝼní ſamhlioðanꝺa hverſ ſem æínſ er nokkurr raꝺꝺar ſtaꝼr þviat hvarki neꝼner þau nǫꝼn ne ǫnnur eingi eꝼ þeir niota æigi raꝺꝺar ſtaꝼa ſem ꝼẏʀ̇ var ſagt nu þo að þat hlioð eða atkvæðí er ſamhlioðenꝺꝛ haꝼa megí varla æitt ſaman að kveða enꝺa ſe þo nauðꝛ at ſkilia hvat þeir ſtoða í málínu enꝺa ſtoði eingí þeira þat allt í málínu ſem naꝼn hans er til ſem raꝺꝺar ſtaꝼerner giǫꝛa þa mun ek sva haga naꝼní hvers þeira er aðꝛ haꝼði æigi sva naꝼn til at þa ſkal aꝼ naꝼnínu ſkilía hvat hann ſtoðar i malínu þo að aðꝛ ſkilí æigi ſkal þat at kvæðí hverſ þeira i hveríu mali vera ſem þa liꝼer naꝼnſinſ epter er oꝛ er tekinn raꝺꝺar ſtaꝼr oꝛ naꝼní nu b ꝺ g h p t þeir ſtaꝼer haꝼa aꝼ því munꝺang mikit æínſ ſtaꝼſ at kvæðí at allꝺꝛí ma tva ſamhlioðenꝺꝛ enſ ſama lutar ſetía í æinní ſam ſtoꝼvn ꝼyrir raꝺꝺar ſtaꝼinn f l m n r ſ þeir ſtaꝼer megu haꝼa tveggia ſamhlioðanꝺa atkvæðí hverr æinn eꝼ ſua miǫk vill at kveða ſva ſem hverr þeira er epter raꝺꝺar ſtaꝼinn verðꝛ ſettr ſem þar berꝛ vítní er ver neꝼnum þa með sva mikklu atkvæðí ſem munꝺím ver eꝼ sva ſkẏllꝺi rita noꝼn þeiꝛa eꝼꝼ ell emm enn err eſſ ma ok minnka atkvæði þeira þo at þeir ſtanꝺi epter raꝺꝺar ſtaf í ſamſtǫꝼon ok ſe ſva neꝼnꝺꝛ ſem þeſſa koſtar værí rítin noꝼn þeiꝛa ef el em en er eſ ſem ek læt þa sva heita alla ok allꝺꝛí haꝼa meiʀ̇ enn æinſ ſtaꝼſ at kvæðí hvern hvart ſem þeiꝛ ſtanꝺa ꝼyrir raꝺꝺar ſtaf í ſamſtoꝼun eða epter nema þarꝼ ek rít ſamhlioðanꝺa hverngi er ek rit með vertí hǫꝼuðſ ſtaꝼſinſ enꝺa ſtanꝺí hann epter raꝺꝺar ſtaꝼenn i ſam ſtǫꝼun þa læt ek þann æínn íarteína eaꝼn mikit ſem þar værí tveir eínſkonar ok enſ ſama konar ritner til þeſſ at rit verði mínna ok ſkiotara ok bok ꝼell ꝺꝛíugara nu þarſ þeiꝛ ſtaꝼer ero er raꝺꝺar ſtaf heꝼer eptra i naꝼninu ſem eru b c ꝺ g p t ok aꝼ þi oꝼ æẏkr æigi at kvęði naꝼnſ hverſ þeiꝛa þa ſkipti ek þar hoꝼuð ſtaꝼſinſ naꝼní ok ſet ek þa raꝺꝺar ſtaf ꝼẏʀ til þeſſ at avkaz megí atkvæði þeiꝛa sva i naꝼninu ſem annarſſtaðar ſkulo þeir i malínu iarteina Skal nu hverr ſamhlioðanꝺi iammikit ſitt atkvęði leggia til lagſ við raꝺꝺar ſtaf þann er í naꝼní hans er ſem hann ſkal haꝼa við hverngi annaʀ̇a er hann verðꝛ ſtaꝼaðꝛ í hveriu malí enn ꝼyrir þvi nu at ſumer ſamhlioðenꝺꝛ haꝼa ſin likneſkí ok naꝼn ok iarteín en ſumer haꝼa hoꝼuðſtaꝼſ likneſkí ok naꝼn ok iarteín en ſumer haꝼa hǫꝼuðſtaꝼſ likneſkí ok ſkipat ſtǫꝼum ſumra i naꝼní ok auk at kvæði bæði naꝼni ok iarteínar en ſumer hallꝺa likneſki ſinu ok er þo minnkat atkvæði naꝼnſ þeira ok iartein ſu er þeir ſkulo haꝼa í málínu ſkal þeiri lik er i naꝼnínu verða þa ſkal nu ſẏna leíta bæði likneſkí þeiꝛa ok sva noꝼn ꝼyrir oꝼan ritín at ẏꝼer þat megí nu allt ſaman líta er aðꝛ var ſunꝺꝛ lauſlega um rętt ebb che ecc ꝺe eꝺꝺ ef eff ge egg eng ha Ha el ell em emm en enn pe epp b ʙ c κ ꝺ ᴅ f ꜰ g ɢ ǥ h H l ʟ m ᴍ n ɴ p ᴘ er r eʀ̇ ʀ eſ ſ eſſ s t te ᴛ ett x ex x exx þ Sa ſtaꝼr er her er ritínn C er latínu menn ꝼleſter kalla ce ok haꝼa ꝼyrir tva ſtaꝼí ꝼyrir t ok ſ þa er þeir ſtaꝼa hann við e eða í þott þeir ſtaꝼi hann við a eða o eða u ſem k ſem ſva ſtaꝼa ſkotar þann ſtaꝼ við alla raꝺꝺar ſtaꝼí i latinu ok kalla che hann læt ek ok che heita i oꝛu ſtaꝼroꝼí ok ſtaꝼa ek sva við alla raꝺꝺar ſtafi ſem k eða q en þa tek ek ẏr ſtaꝼroꝼí bꜳða ok læt ek þenna æín C ꝼyrir hvarn hinna ok sva ꝼyrir ſialꝼan ſik allz þeir hoꝼðu aðꝛ aller æitt hlioð i ſtǫðum eða iarteín enn ꝼyrir þvi at C heꝼer enn ſama vǫxt hvart ſem hann er hoꝼuð ſtaꝼr ritínn eða æigi allra hellꝺz er ek rít þa hoꝼuð ſtaꝼí ſtæʀi enn aðꝛa í rítí er æigi ſtanꝺa i verſ upphaꝼí ok ſkulo tva ſtaꝼi earteína ok þa rit ek ꝼyrir hans hoꝼuð ſtaꝼ þenna ſtaf κ ꝼyrir því at þa heꝼr hann ſinn voxt þot nakkvat lægiz við er ok æigi all ꝼiartekit til þeſſ vaxtar honum allz ſa ſtaꝼr ſtenꝺꝛ í grikſku ok heiter kappa ok iarteiner .xx. í tǫlu þar enn her ſkal hann i mali varu ſtanꝺa ꝼyrir .cc. ſem aðꝛ ener ſmærí hǫꝼuð ſtaꝼer iarteina tva ſtaꝼí i malí ma hann ok i tǫlu vꜳ̋ʀí iarteina .cc. tiræð ſem ce tvau i latinu aðꝛ hann værí ꝼyrir tva ſtaꝼí ſettr ok hann het che þa haꝼði hann eꝼtra e en c í naꝼní ſinu en nu ſkiptí hann ok haꝼi e ꝼẏrſt í naꝼnínu ok heítí ekk enꝺa ſiti um ſogoꝛt þat n er ſtenꝺꝛ ꝼyrir g hið næſta í æinni ſamſtǫꝼu þat er minnr i neꝼ kveðit en meiʀ̇ i kverkr enn ǫnnur n aꝼ þvi at þat tekr við vͥ blanꝺ nakkvat aꝼ g nu gioꝛí ek þeim aꝼ þi vín veittar ſamꝼarar ſinar ok gioꝛi ek æínn ſtaꝼ aꝼ baðum þannz ek kalla ęng ok ritk a þerſa lunꝺ ŋ̲ hann læt ek iarteina æínn ſem hina tva sva at allt ſe eítt hvart þu rítr hringr eða hriŋ̲r nema þat er rit mínna er ſtaꝼer eru ꝼærí hvarki heꝼi ek bꝛugðit vexti ne naꝼní a h þviat hann ma hvarki vaxa ne þverra ne a æingí ueg ſkapaz i ſinu atkvæði x ẏ z ⁊ þeiꝛa ſtaꝼa ma þarnaz eꝼ vill i varu malí þviat æingi er æinka iarteín þeiꝛa allz þeiꝛ eru ꝼyrir þa æína ſtaꝼí haꝼðer er aðꝛ eru i ſtaꝼroꝼí ſumer ꝼyrir tva ſem x ok z ⁊ eða ̅ er ꝼyrir ꝼleiri verðꝛ ſtunꝺum enn ſumer ꝼyrir æinn ſem ẏ eða ſtunꝺum ̅x hann er ſamſettr i latínu aꝼ c ok ſ hann vil ek haꝼa sva ſamſettan i voꝛu malí ok ekki ſinn lata hann hoꝼuð ſtaꝼ vera þviat hann verðꝛ allꝺꝛegí ꝼyrir c tvau ne ſ tvau ok æigi i upphaꝼí verſ ne oꝛðz ne ſamſtǫꝼunnar ẏ hann er grickſkr ſtaꝼr ok heiter þar vi enn latinu menn haꝼa hann ꝼyrir i ok i griκſkum oꝛðum að æínſ þo eꝼ ſkẏnſamliga er ritað ok þarꝼ hann aꝼ því æigi her i vꜳra tungu nema maðꝛ vilí ſetia hann ꝼyrir u þa er hann verðꝛ ſtaꝼaðꝛ við annan raꝺꝺar ſtaꝼ ok haꝼðꝛ ꝼyrir ſamhlioðanꝺa er þo lata ek aꝼ nu at ríta hann þviat ek ſéκa u þeſſ meirí þoꝛꝼ ꝼulltíngſ en oðꝛum raꝺꝺar ſtoꝼum þa er þeiꝛ verða ꝼyrir ſamhlioðenꝺꝛ ſetter z hann er ſamſettr aꝼ ꝺeleth ebreſkum ſtaꝼ e͛ heit͛ ſaꝺe sva ritnum ok ſettr er ꝼyrir ꝺ ok aꝼ þeim oðꝛum er heiter ſaꝺe ok er sva ritenn ok er ꝼyrir eſ i latinu ſettr allz hann ſialꝼr er ebꝛeſkr ſtaꝼr er þo ſe hann i latinu ſtaꝼróꝼí ok haꝼðꝛ þviat ebreſk oꝛð uaða opt i latinunni honum viſa ek hellꝺꝛ oꝛ vꜳru mꜳlí ok ſtaꝼroꝼí þviat þo verða ꝼyrir nauzẏnia ſaker ꝼleiri ſtaꝼer i þar enn ellegar villꝺa ek haꝼa vil ek hellꝺꝛ rita þeim enum ꝼꜳm ſinnum er þarꝼ ꝺ ok ſ allz hann er oꝼvallt i oꝛu malí aꝼ ꝺ ſamſettr ok ſ en ekkí ſinn aꝼ ꝺ ok ſ ok er hellꝺꝛ ſamſtǫꝼon enn ſtaꝼ ok ero ſtaꝼaðer ſaman e ok t i latinu enn e ok þ i oꝛu malí eꝼ haꝼa ſkẏllꝺí enn ek heꝼi hann ſem ſizt i oꝛu malí ok ſtaꝼroꝼí þviat allꝺꝛegi verðꝛ ſu ſamſtǫꝼun sva i oꝛu malí æín ſaman at æigi ſtanꝺí i þeiri hinni ſǫmu ſamſtoꝼun naκvaʀ̇ ſamhlioðanꝺi ꝼyrir e et Titull heꝼer enn ekkí eðlí til ſtaꝼſ enn hann er þo til ſkẏnꝺiŋ̲ar ritz ok minnkunar ſettr ꝼyrir ẏmſa ſtaꝼí aðꝛa ſtunꝺum ꝼyrir æinn en ſtunꝺum ꝼyrir ꝼleírí Set ek hann optaz ꝼyrir m eða ſtunꝺum ꝼyrir n eða ꝼyrir er ſamſtǫꝼon þann er er vaxinn ͛ kanka ek til þeſſ meirí rꜳð en litil binꝺi hverr með títlí ſem til ꝼẏnꝺiligt ok auðſkillekt þikker Titull heꝼer þo nokkura iarteín til naꝼnſ þeſſ er hann ꜳ̋ þo at hann megi æigi sva merkia aꝼ naꝼní ſem aðꝛa ſtaꝼí Titan heiter ſol en þaðan aꝼ er minkat þat naꝼn er tituluſ er a latinu titull kveðum ver þat er ſem litil ſol ſe þviat ſua ſem ſol lẏser þarſ aðꝛ var mẏrkt þa lẏser sva titull bok eꝼ ꝼyrir er ritinn eða oꝛð eꝼ ẏꝼer er ſettr Staꝼ þann er ꝼleſter menn kalla þoꝛn þann kalla ek aꝼ því hellꝺꝛ the at þa er þat atkvæði hans i hveríu malí ſem epter liꝼer náꝼnſinſ er ẏr er tekinn raꝺꝺar ſtaf oꝛ naꝼní hans ſem alla heꝼi ek ſamhlioðenꝺꝛ ſamða i þat mark nu ſem ek reit ſnemma i þeira umræðu ſkal þat ſtanꝺa ꝼẏʀi i ſtaꝼ roꝼí enn titull þo at ek haꝼa ſiðaʀ um ræðu um hann þviat hann er ſiðarſt i ꝼunꝺinn enn aꝼ þi ꝼẏʀ um titul at hann var aðꝛ i ſtaꝼroꝼi ok ek let hann þeim ꝼẏlgia i umræðu er honum liker þarnaz ſína iarteín hoꝼuð ſtaꝼ theſenſ rit ek hvergi nema i verſ upphaꝼi þviat hans