Ханнес Сигфуссон

Зимние картинки из жизни поэтов

I

Ты спишь глубоко в моих глубинах
И вечерний свет моей крови бросает петлистый узор
теней
пронизывая пустые рыбачьи сети
они плавают мелко ты же спишь глубоко

Я редко тебя замечаю хотя и бывает
что лески с тройными крючками
бороздящие глубину становятся чуткими нервами
которые соединяют меня с людьми

Крючок мой легок твой сон тяжел

А случается вдруг в ночной тишине
всплывут на поверхность
слова из хрусталя и стекла
Пробуждаешься и открываешь глаза

Томительна моя бессонница под этим огромным
шлемом —
реющая чайка ветрено-серое море
белесый отливающий сталью свод

II

Зимой жизнь не имеет смысла
Озера больше не отражают света
или сверкающей красоты и оттенков
золотого с зеленым
Болотно-бледный лунный свет на снегу —
прекращенье страданий как на пороге смерти
Если потихоньку выходишь начинают скрипеть все
двери
будто обвиняют тебя в злодеянии
каждый след на снегу напоминает о разбое
Нет жизнь совсем не проста

Мы бездельничали за кирпичными стенами дома
и слушали жизнь города
убогую как звон медяков
Мы видели тусклый электрический свет
который подмигивал нам в зимних сумерках
как уличные часы
как кристаллы морозного снега

И мы спросили: Какие слова живут
а какие слова спят
в недрах этой долгой зимы
подобно семенам подобно птицам
обретающимся там куда не достает мой глаз?
Если моя жизнь по случайности и есть та жизнь
которая снимает с окон бельма мороза
как пальцы солнца снимают с ручьев лед
то не воспарят ли мои слова как птицы
в теплых воздушных токах новой жизни?

У каких слов светящееся ядро
в скорлупе черепной коробки
где живет «я»? Тот дом который возносится
над снегами все дальше отсюда?
Ты видишь как удаляется город
с его мерцающим светом
И тебе больно. Какие слова озарят
могильный чертог твоего одиночества?


Vetrarmyndir úr lífi skálda

I

Djúpt sefur þú í djúpi mínu.
Og dumbrautt kvöldskin blóðs míns sveiflar geislasnörum
í gegnum auð og barkarlituð fiskinetin.

Þau ná of grunnt þú sefur dýpra.

Ég verð þín sjaldan var þó ber það við
að vaðir hinnar þríörmuðu sóknar
er slæðir djúpið verði næmar taugar
sem titra milli mín og einhvers annars.

Mín sókn er veik þinn svefn er þungur

Enn ber það við á lygnum næturvökum
að við mín eyru skjóti óvænt upp
orðum úr kristal eða gleri.

Þú lýkur augum upp þín augu bresta.

Tómlát er vaka mín í þessum víða hjálmi;
vokandi máfur vindgrátt haf
vítt stálblikandi hvolfþak.

II

Að vetrinum er lífið fánýtt.
Vötnin safna ekki framar ljósi
eða leiftrandi sýnum og gullnum
og grænum litbrigðum.
Mýrarfölt tunglskin sáir á snjóinn
einhverju sem líkist helfró.
Ef þú læðist út marrar í öllum hurðum
eins og þú sért sekur um óhæfu
hvert spor á snjónum minnir á gripdeildir.
Nei lífið liggur þá ekki á lausu.

Við hímdum bak við múrvegg hússins
og heyrðum líf borgarinnar
fótæklegt eins og hringl í koparmyntum.
Við sáum föl rafljósin
veifa til okkar á köldum vetri
eins og klukkur í húminu
eins og snjókristalla í frosti.

Og við spurðum: Hvaða orð eru lifandi
hvaða orð sofa
í jörð þessa langa vetrar
eins og fræ eins og fuglar
handan við sjóndeildarhring augna minna?
Ef ósjólfrátt líf mitt er líf
sem leysir grímu frostsins af rúðum hússins
eins og lœkir spretti undan fingrum sólarinnar
hvað yrði þá ekki ef orð mín svifu sem fuglar
í hlýjum andblæ nýrrar lífsvitundar?

Hvaða orð eiga lýsandi kjarna
í luktri skel þessarar hauskúpu
sem ert þú sjálfur? þetta hús sem hnikast
hægt yfir snjóinn til enn afviknari staðar?

Þú sérð þegar borgina fjarlægjast
með sínum veifandi ljósum.
Það er ekki sársaukalaust. Hvaða orð lýsa
upp leghöll einveru þinnar?

III

Og við sem leituðum horfins sumars
í litríkum flótta hvirflandi lauffiðrilda
í glæðum kulnandi sólar
í sópdyngjum snuðrandi vinda
og í salernum göturæsanna —
við hlustuðum náttlangt á síðbúið regnið
seytla á ísfölum rúðum.

Það hripaði dropþungt eins og kvikt silfur
hrapandi flugelda
fleyghvít leiftur
og við hleruðum náttlangt í þreyjandi kyrrð
eftir þrumuhljóðinu í fjarska.

Við risum úr velktum hvílum
með vængstýfðri sól er flaug lágt yfir borgina,
lyfti sér naumlega yfir veiðibráða reykhófana
og féll brennandi í hafið —
og vængbreiðir skuggar flugu
yfir stirðnaða jörð
og augu vatnanna brustu

— — — —

Það var þá sem við fundum húninteiknið
bjart leiftur skráð í brostið vatnsauga
að fallinni sól og fljúgandi skuggum
eins og fólginn dýrgrip —
Þáð var vísifingur guðs
það var kræklótt vísbending eldingarinnar

Sjá hún laust okkur dýrðlegum grun
um saknaðar veraldir sunnar
sem vöktu á lognkyrru hafi
og veifuðu pálmum og þjóðfánum
liðinna sumra —

En við vorum tímabundin nálægum vetri
og freistuðum lífs í grennd við það segulsvið
er dregur sólir af himni
og vindur ískrandi járntjöldum upp og niður
um náttsvört hrapandi gljúfur —
og jafnvel í kyrrðinni heyrðum við sýlhvasst drif
nístandi helryks er saumaði ísnálum hvítan
líkserk að jörð og lifandi holdi.

Æ okkur varð starsýnt á leiftrið
sem lífæð þverrandi ljóss og bugðóttan farveg
undan blárri nögl hinnar frostbitnu stundar
streymdi von okkar blinduð tárum
og tíbrá kynlegra töfra —
inn í víðan goðheim lokkandi sagnar
um sokkin lönd er hófust úr gleymsku og þögn
í grænan sólgullinn veruleika.

Þar átti líf okkar heima
á liðnu sumri er tjaldaði blárri eilífð
um fjölbýli gróðurs og manns og fléttaði körfur
af fíngerðum klifurjurtum um bústaði okkar — æ hærra
steig sólin og sjálf teygðum við okkur
eins og laufhærðir pílviðir meðal annarra trjáa
titrandi af sælum grun um svimhátt takmark
og símtöl við guð við atlot flögrandi vinda.

Þar heyrðum við andvarann leika á töfraflautu
Mozarts og trega Chopins glitra í regndropunum
og okkur varð starsýnt á hina smágervu fegurð
flórunnar er stráði veg okkar blómum —
en við sérhver vegskil í rökkri nálægrar kirkju
knúði Bach orgelið á rólyndu kvöldi
og hvelfdi næturvökurnar lýsandi stjörnum.

Æ þangað munaði okkur úr fangelsi tímans
og myndvefnaður hjartans varð okkur fyrirheit
um frelsi hugans frá þeirri kvöð að dvelja
við langa frostbitra sókn gegn þeim vofuher
sem ver okkur landið og veifar líkklæðum dauðans
um vit okkar þegar við skyggnumst til vors —
og sjá
við þjáðumst af heimþrá til horfins sumars
eins og hrelld börn sem flýja um langan veg
í hlýjan móðurfaðm sem þau eitt sinn áttu.

IV

Vor ferð gegnum stormhvirfilþrumandi pólmyrkrið
senn á enda
á vindfáðri ísblárri rúðu hvítnandi ský
við hlerandi andardrótt þreyjandi vinda

frá þelhlýju blóði að sól: svimandi eilífð

opnast snöggt eins og auga glaðvakin ferð
inn í fagnandi víðáttur mistur og kristal-
blikandi skyggni

of beitt fyrir nakið auga; það blaðar fremur í ljósi
vindtáðra skýja svifar dreymið og hlúð
máfhvítu fiðri um löðurmjúkt skínandi haf
inn í rökkvaða hvelfingu annarra stjarna ...

Senn blikar oss einnig í djúpinu stjarna
við stjörnu dropar á vatni
deplandi ljósmerki lárétt fljúgandi blóm
heilt sólkerfi af ljósum djúpt undir iljum vorum
nálgast og verður oss nákomin jörð
ný og lokkandi: frjótt og bylgiandi líf!

© Tim Stridmann