1Lokrur.

1. Mér hefr vænust lauka lind
lukta sorg í Huldar1 vind;
heyri2 en mæta menja Norn,
á meðan eg ”uakta”3 heitin forn.α

2. Óðinn réð fyr Ása þjóð,
öllum veitti Stúma hljóð,
þeingill gaf sá þegnum sigr,
þeim er báru að hildi vigr.

3. Fjölnis þótti ferðin sterk,
furðu-gjörn við hreystiverk;
alla list bar Þór af þeim,
þeingil hvern er sóttu heim.

4. Allir hræddust Yggjar nið,
orku neytti hann jafnan við,
þöglir4 flýðu þussar land,
þegar hann tók sér Mjöllni í hand.

5. Loki var nefndur Þundar þræll,
þróttarlaus en ekki dæll;
hvar sem Björn5 til byggða fór,
brá hann sér æ við brögðin stór.

6. Þór nam frétta Nálar nið:
»nú mun þurfa bragða við;
níðskan vilda eg nafna þinn
næsta hitta, kompán minn!

7. Útgörðum frá eg að auðlíng ræðr
— eingi vissi hans föðr né mæðr —,
Fjölnis þjón skal fara með mér,
flesta kantu leika þér«.

8. Loka var ekki létt um svör:
»lítt hentar mér þessi för;
hefr þú frétt, að hann er tröll,
hræðast næri flögðin öll«.

9. Yggjar svaraði arfi snar:
»ef þú kemr í nokkurt skar,
þá skal eg, bikkjan6, bjarga þér —
bú þig skjótt og far með mér«.

10. Þór bjó heiman þeira ferð,
þurfti hvórki skjöld né sverð,
hamarinn tók og hafra tvá,
hvergi mátti slíkan fá.

11. Fyrðar sóttu lánga leið,
Loki á göngu, en Þórir reið;
Lóður kveðst að lyktum sjá
lítið hús og garða smá.

12. Þór að garði þessum snýr,
þar stóð úti fleina Týr,
kall er blíðr, en kellíng glöð —
»kostr er yðr að þiggja löð«.

213. Börn hefr átt sér bóndinn tvau,
brigða7-væn eru syskin þau,
Þjálfa8 nefni eg þrætu9 bjóð,
þussa kyns er Röskva fljóð.

14. Þjálfi gekk og Þór í sal,
þrifligt tóku rekkar tal,
heiðarlaus drap höðnu bræðr
Hænis vinr10, og kyndu glæðr.

15. Þegar að framm bar fæðslu skauð,
fólki Þór til veislu bauð;
öflgum var þá eigi leitt
Ullar mág11 að snæða feitt.

16. Gestir átu geitar jóð,
gleyptu bæði hold og blóð.
Þjálfi gjörði að ljósta legg,
lysta gjörir til mergjar segg.

17. Geymir ekki Þór um það,
[þakti bein12 í öðrum stað,
— Baldurs frændi breytti svá —,
breiddi síðan13 stökurnar á.

18. Þegar hið dýra Döllíngs14 sprund
dróst í burtu af15 stjörnu grund,
kappar stóðu í klæði16 sín,
— komin er þessi fregn til mín.

19. Menju17 dólgr enn mátki18 þreif
Mjöllnir sér í öglis kleif,
vígir beinin barma kiðs;
brá því harri opt til liðs.

20. Bukkar gjörðu að bænum þeim,
báðir lifa þeir19 aptr í heim;
illa bar sinn eptra fót
annar hafr við meiðslin ljót.

21. Þór varð ei við þetta frýnn,
þúngar lét hann síga brýnn;
garprinn réð með gildan krapt
greipum20 þrífa Mjöllnirs skapt.

22. Sjónir hvesti Sifjar verr
— svó geingr opt ef illa ferr —,
herðir gekk úr hverjum lið,
hvítna tóku hnúarnir við.

23. Klókur talaði kall við Þór
— kneyfiliga21 með orðum fór —:
»svó vil eg heill að eg sættir býð
sjálfum þér fyr heimalýð«.

24. Sauðúngs ansar sifjar-blóð,
— síðan týndi öllum móð —
»Þjálfi vil eg að þjóni oss
þrýstiligr og seima Hnoss«.

25. Kall var eigi í svörunum seinn,
segir að Þór skuli ráða einn;
röskur fylgdi bauga Baldr
Bölverks syni22 um allan aldr.

26. Eyddist þann veg ýta spjall,
Ása vörðr er sáttr og kall.
Þjálfi bjóst og þrifligt sprund
þessu næst með Yggjar kund.

27. Rymr fór burt23 með rekka sín
— rausa eg þann veg Yggjar vín —
eptir lagði kjappa24 kyn
Kjalars niðr hjá brodda hlyn.

28. Ýtar geingu alt til nætr,
ekki feingu höldar sætr;
dagrinn leið en Döllíngs25 mær
[dóttur Ónars26 myrkrið fær.

329. Skatnar fundu í skógi sal,
skreyttur víða nöðru dal;
hagligt líst þeim hurða dýr;
Hlóru27 fóstri í skálann snýr.

30. Ræfr er sterkt á ranni því,
rekkar geingu skálann í,
býsna-hár og breiðar dyrr —
bragnar litu ei slíkan fyrr.

31. Nýtar tóku þar náð og svefn
nöðru lands og hrínga Gefn.
Hér skal dverga dauða-lausn
detta niðr og orða þausn.

1. Enn skal leysa lægis hún28
Litar í öðru sinni;
mér er ei29 hægt um trygðar tún
að telja Ása minni.

2. Þar vil eg reisa Fundíngs far,
fleygir Draupnis sveita
Skeljúngs þeim30 í skála var
með skatna sína teita.

3. Þegar að fyrðar festa blund,
framir í visku höllu31,
sá kom vindr á víða grund
að32 veifði í33 ranni öllu34.

4. Meiðar35 vakna á miðri nátt36
mens og stóðu í klæði,
skálinn allr og skógrinn þrátt37
skalf sem léki38 á þræði.

5. Fyrða lið var fári meitt,
fyllt af sútar iðju,
[höldar borgar39-hreysi eitt
hitta í ranni miðju.

6. Loki var hvergi af hræðslu kyrr,
hann hljóp þar inn með Þjálfa;
Eindriði settist sjálfr í dyrr,
sveit tók öll að skjálfa.

7. Dreingir svófu um dökkva nátt,
dagr tók mjög að sigra;
fólkið40 bjóst til ferðar brátt41
og fýsir42 harðra vigra.

8. Skessu dólgr43 frá skála veik
skamt með sína granna,
leit hann þá hvar að lá við eik
lofðúngr44 hamra ranna.

9. Firna-ljótr og að fæstu vel
er flassi þessi skaptur,
býsna-digr og blár sem hel,
berr það einginn aptur.

10. Bjargi líkt var Bauga nef
bjúgt sem hornið hrúta,
furðu-lángt45 bar fúlan þef
[úr fylki46 hellis-skúta.

11. Augu hans47 sem hallar tveir,
höku bar mjóva og lánga,
munninn sögðu mestan þeir,
mjög tók út á vánga.

12. Allir negl sem arnar klær
á Irpu fáka svelti,
sköguðu úr höfði tennur tvær
trölls sem í villigelti.

413. Allr var hann um beinin berr
og blár sem hrauns-á renni,
höldum leist hann hræðilegr48
heldr en segja nenni.

14. Digran hafði Stúmir staf,
stöng fekk valla hæri,
Hveðrúngs arfinn hraut og svaf,
hristist jörðin næri.

15. Veðrið49 stóð svó eikum í
Áms af góma-ranni,
skynjar Þór að skáli af því
skalf og Yggjar svanni.

16. Tír bar Þór af tröllum opt,
tók hann Mjöllnir höndu50,
hann greip sinn hamar með grimd á lopt,
Glám51 vill svipta öndu.

17. Flagðið á við flærðir skylt,
Flekkur52 tapaði blundi,
Vígnis fóstra53 verður bilt
að vega að bjarga lundi.

18. Upp réð setjast leiðilegr,
lagliga kvaddi hann dreingi:
»eflist heiðr og yðar vegr54
Ásgarðs manna leingi«.

19. Þundar arfi þagði ei55 viðr,
Þór nam slíks að frétta:
»höldum skýr þú, Hafla niðr!
heiti þitt af létta«.

20. »Skrímnir kalla skatnar mig,
skildu hvað eg inni;
hvert til landa lystir þig
að leita, Ása sinni56!«.

21. »Þess skal eg sækja fylkirs fund,
er fyrr vann sigr til dáða,
fyr Útgörðum með ítra lund
auðlíng átti57 að ráða«.

22. »Hölda get eg að hindri þrótt
að heyja leik við tiggja —
meiðar gjörðu málms58 í nótt
í mínum hanska að liggja.

23. Þar sem fyrðar fundu í njól
fleyðrar hjört af skála,
þar hefr gjört með greiparskjól
gildan þumlúng Hála.

24. Skortir eigi að skjöldúng prís,
skýrum59 fæði varga,
grettis ból og greipar ís,
gumna stóra og marga.

25. Ekki berr þú afl við þeim,
eyðir dýnu linna,
betra er þér að halda heim
heldr en kóng að finna.

26. Boga mun verða skelfi60 skamt
skötnum þeim til klækja;
þó skulum ”beigla” báðir samt
buðlúng heim að sækja«.

27. Þessu játa61 Þór nú líst,
það er í Göndlar62 minni,
alla bindur ýta vist
Aurnir slétt að sinni.

28. Skrímnir sagði skötnum leið,
skóg var mest að gánga;
flestir hræddust hamra meið
hreytendr63 öglíngs landa.

29. Íði gekk svó aldri seint
örva þíngs fyr reiði,
— eigi horfði Aurnir beint —
undan bar hann á skeiði.

530. Þegar að hvarf af hjálmi64 dvergs
hlýrnis65 glóð af fjöllum,
þá tók ræsir ranna bergs
rekkum náttstað öllum.

31. Skrímnir66 tekr67 svó skjótt til orðs,
— skauð vill náðir þiggja —
»nú mega gumnar gá til68 borðs,
geing eg meðan að liggja«.

32. Þeira vist nam þrífa geyst
Þundar arfi enn sterki,
öngvan hnút gat Atli leyst,
Ás var linr í verki.

33. Ekki fekk um aptan mál
Ása vörðr að snæða.
Skrímnis bönd eru skörp sem stál,
skaust honum af því fæða.

34. Þá varð Eindriði ógnar-styggr,
öldin misti kæti,
gessinn hraut svó gljúfra Yggr,
að gall í hverju stræti.

35. Mjöllnir setti Þór í því
þúngan ljótum Bauga,
höggið kom það hausinn í,
hamarinn sökk að auga.

36. Vaknar Þrymr við þenna leik,
þjóðar spurði hann stefni:
»hvórt mun brum eða barið af eik
bregða vórum svefni?.

37. Lauf það gjörði lítinn dett
létt69 á heila þýfi.
Hvórt er Fjölnis fólkið mett?«
flagða spurði hann skýfi.

38. Sauðúngs arfinn sannar það:
»sveit hefr snætt með prýði —
Aurnir, sofðu í annan70 stað
en eg með mína lýði«.

39. Fljótt rann svefn á Syrpu ver,
sveit tók öll að skjálfa,
hamri laust á heila ker
hraun71-þveings eisu Bjálfa.

40. Herða nam þá höggið sitt
Herjans burr við vánga,
hamarinn sökk á hlýrað mitt,
haus varð sundr að gánga.

41. Vaknar Ámr í annað sinn,
ygldr og strauk um skalla —
»mundi af eikum mér á kinn
mylsnan nokkur falla?«.

42. Þá var komið að dýrum dag,
dökk hvarf nótt af fjöllum;
Þjassa gefr hann þriðja slag,
það var mest af öllum.

43. Hlóriði sparði ekki af
Iðja geigr að vinna,
hamarinn sökk og hendr á kaf
og huldi skaptið stinna.

44. Hrauðnir spurði og hreyfði sig,
hvað þá væri í leikum —
»hvórt munu fuglar fella á mig
fagra laufið af eikum?«.

45. [Skýran sér72 hann skýja eld
skína fljótt á gerðar —
»þér munuð gista að grams í kveld,
gjörist73 oss mál til ferðar.

46. Þér skuluð láta lágt um yðr
Loka74 í vænni höllu,
ella fá þér sneypu og snyðr,
snyrtimenn, með öllu.

647. Nú mun eg hverfa norðr75 á leið,
nóg berr yðr til sorgar;
skilst eg hér við skjalda meið,
skamt er nú til borgar«.

48. Skrímnir hvarf á skóg í braut;
skamt var þess að bíða,
mætir76 sáu, er mörkina þraut,
mikla borg og fríða.

49. Glósað var fyr gullaðs77 Hlín
Gauts hið þriðja78 minni;
hér mun falla Fjölnis vín,
það fæst eigi leingr að sinni.

1. Semja mun eg nú [sverði máls80
[Suðra knörr81 enn þriðja;
mig réð garða grundar áls
Gerður82 slíks að biðja.

2. Nú hef eg gjörva Grímnis skeið
góms í lágu nausti.
Fyrrum sótti fast á leið
fylkis sonrinn hrausti.

3. Bölverks arfinn búinn slægð
borg fann halla dýra,
þar mun Loki með list og frægð
löndum eiga að stýra.

4. Sáu þeir garða og grindhlið stór
greypt með lásum sterkum;
þá var leiðin lukt fyr Þór,
lokið er snildar-verkum.

5. Svó var búið um borgar-hlið,
bilt varð at að gánga;
úti hneptist Atla lið,
ekki bar til fánga.

6. Grindin hver var greypt við stál,
gefast mun þeim til klækja;
Birni þótti meir en mál
mildíng heim að sækja.

7. Svó var grindin geysistinn,
gjörir þeim ekki að knýja,
smugu þeir milli spalanna inn,
spekt tók þeira að flýja.

8. Þeir sá standa stóra83 höll
styrkta grundar beinum,
sú var skipuð af skötnum öll
og skreytt með dýrum steinum.

9. Þegnar stigu í þenna sal,
Þór gekk fystr af öllum;
fylkis sá hann þar fyrða val,
fólk var mart á pöllum.

10. Buðlúng84 sá hann í bríma þeim
bustar sitja ríkan;
þess fór Atli hvergi um heim,
að hilmi fyndi85 slíkan.

11. Kappinn gekk fyr kónginn hvatt
og kvaddi síðan tiggja;
buðlúng tók þá brögnum glatt
og býðr þeim sæti að þiggja.

12. »Hvaðan kom lýðr um land til mín?«
Loki nam slíks að frétta.
Ásar skýrðu óðul sín
örva Þund af létta.

13. Kóngur spurði kempur enn,
kænn við geirinn snarpa,
hvórt þeir væri menta-menn
mestir allra garpa.

714. Auðlíng86 frá eg svó orðum veik,
Ásar urðu hljóðir,
»hafi þér nokkurn listar-leik
lángt yfir aðrar87 þjóðir?«.

15. Svaraði Lóður, en sveit var kát,
sá má fæstu leyna —
»þreyta mun eg við þegna át,
ef það vill nokkur reyna«.

16. »Þó ertu, skauð, á skemtan beinn«
skjöldúng tók að ræða,
»Logi mun heita lítill sveinn,
læt hann við þig snæða«.

17. Sauðúngs fóstri svángr og mjór
sagðist vera til reiða;
gilt kom slátr af gömlum þjór
grams í höll svó breiða.

18. Þar kom Logi á þetta mót,
þrautar-vinnu átti;
glópar reyndu góma-spjót,
gleypti hvór sem mátti.

19. Fíkinn gjörðist fylkirs svein,
flest varð upp að gánga,
gleypti hann knífa og gjörvöll bein
og girntist þó til fánga.

20. Þegar að snápa snæðíng þraut,
stórt bar þeim til víta,
Lóður varð að leita í braut88,
Logi sveinn vill hann bíta.

21. Lægra taldi Laufa heggr
Lopt úr þeira starfi —
»vera89 mun annar æðri seggr
en Fárbauta arfi«.

22. Prettinn lysti plátu meið
að prófa mentir gesta.
Þjálfi sagðist skjótr á skeið
og skræmast lángt yfir flesta.

23. »Huga svein verða hlaupin tíð«,
hjörva talar svó reiðir,
»reyna megi þið rás um hríð,
rekkr, ef þig til beiðir«.

24. Þjálfi kveðst á þessari stund
þetta búinn að þreyta,
máttu báðir á mildri90 grund
”merki fleygir sveita”91.

25. Viku þeir út af vænni öll
vísis maðr og Þjálfi,
herra Þór og hirðin snjöll
hlóðst að skjalda álfi.

26. Rykkiliga varð rásin herð,
renna tóku báðir,
Sauðúngs maðr var seinni á ferð,
síga gestnum dáðir92.

27. Hálfan þóttist hreytir spjóts
hlaupa skeiðvöll þenna,
þar kom Hugi honum til móts
og hefr þar aptr að renna93.

28. Því frá eg ansa öflgan94 Þór,
— ýtar mega það fregna —
hornin kveðst hann halla stór
hneyfa95 lángt yfir þegna.

29. »Dagliga hef eg drykkju96 þreytt«,
dræsir hleypir skíða,
»og svó þjóð af magni meitt
mest um heiminn víða«.

30. Þegar að hoskur hrínga Týr
hrósa gjörði listum,
þá bar höldr í hurðar97 dýr
horn á lófa kvistum.

831. Þeingill talar á þenna hátt,
þaktur pelli hreinu:
»það hafa lýðir leikið þrátt
að létta horni í einu«.

32. Þegar að98 berr sér Bölverks niðr
bjór að varra99 skála,
kóngrinn sér hann keppist viðr
keyrir bjartra stála.

33. Lystir hann að leita í frá
og leit í hornið síðan,
þóttist ekki þverra sjá
þeingils100 drykkinn fríðan.

34. Nú vill frægur fylkis mögr
freista enn að þyrri,
seinliga varð sólginn lögr
sýnu meir en fyrri.

35. Þar kom enn að101 erindið þraut
öflgum bauga þorni;
lítið sýndist Laufa Gaut
lægja drykk í horni.

36. Djarfliga reyndi drykki þrjá
darra102 börr enn sterki,
nú mega seggir síðan sjá
sannliga á því merki.

37. Slúnginn talaði sleitu Ás
”slöngvir bjarga lauðri”103
»kött minn skaltu, kundur Hás104,
kremma upp af hauðri«.

38. Það var bragð með göldrum gjört
greitt105 við Sauðúngs bróður;
bikkja106 leið í bekkjar hjört
buðlúngs, fressa móður.

39. Köttinn þreif sá er knepti flögð,
kostr er styrkra handa;
þó var kyrt fyr kýngibrögð
kóngsins dýr að standa.

40. Eindriði107 sparði ekki hót,
yfrið gjarn til sóma;
þá lét köttrinn fremri fót
firrast brúði Óma.

41. Loki biðr hann ei108 leita viðr
og leiðast aptr í sæti —
»valla gat nú Viðris niðr
valdið kattar fæti«.

42. Þeingill talar af þúngum móð,
— þá var glatt í höllu —
»lægíng þikkir landsins þjóð
að lemja þig með öllu.

43. Verðr þú eigi af verkum stór
hjá vórum görpum ríkum;
mínkast hefr enn mikli Þór;
mest er logið af slíkum«.

44. Reiðugligr var Rymr að sjá
og reygðist upp í sæti.
Hér hef eg Grímnis góma-lá
greitt109 úr hyggju stræti.

1. Enn skal gleðja110 greppur111 ey
Geitis foldar bála,
nú hef eg Gress hið fjórða fley
fundið runnum stála.

2. Tveggja arfi treysti á sig,
talar hann þá til ljóða112:
»hverr er fús til fángs við mig
fæðir [Gjálpar stóða113?«.

93. »Móður hef eg« kvað mýgir »átt«
mundar hvítra svella
»nú er hun meidd í meinum114 þrátt;
man eg hun kunni að fella«.

4. Þegar að fréttu115 fylkirs grein
frægar kóngsins þjóðir,
þá kom grimm í gáttar116 hrein
Gauta117 klúngurs móðir.

5. Köppum sýndist kellíng stór,
komin þó sýnt118 í elli,
rýgur tók og réð á Þór,
Rymr varð laus á velli.

6. Bólgin var hun og blánuð öll,
bognuð sýnt í lendum,
gómaspjót á grýtiþöll
glíkust broddi strendum.

7. Ekki hafði hann orku við,
allr er Þór á reiki,
[hrökti gríður119 hilmis nið,
hörð var næsta í leiki.

8. Stíga grund var stirð sem tré,
stóð fyr hverju bragði;
Sönnúng varð að síga kné,
svó er greint af flagði.

9. Atli fekk við undrin stór
æsta reiði og stránga,
kellíng hvarf, en kappinn Þór
kveðst í Ásgarð lánga.

10. »[Þig skal120 leiða lángt frá borg«
Loki tók svó til orða,
»fella þá enu föstu sorg,
er fekk þér galdra skorða.

11. Þeingill, segi eg þér fyr mig,
— það þarf ekki að ljóna —
eg hef brögðum beittan121 þig
og báði þína þjóna.

12. Þá er þú greipt122 með grimdum æstr
”geira” nestið þúnga,
gréss var stinnu stáli læst123
en sterka124 Skrímnis ”lúnga”.

13. Þá er þú högg með hamri laust
og hugðir oss að bella,
bjarg varð fyrir og búið með traust;
bani minn var það ella.

14. Því skal lýsa, að Loptur fyrr
lék í kóngsins ranni,
geysileingi bar glóandi hyrr125
gráð af yðrum manni.126

15. Þér kom horn af hófi fylt
halla127 stórt að munni;
það hafa stríðir straumar fylt,
stikill128 var léttr í unni.

16. Þá er þú bjór í barka höll,
búinn lést þér að renna,
það munu síðan sjófar föll
sverða brjótar kenna.

17. Þar sem [köttrinn, kesju129 brjótr,
kom fyr hessi130 snjallan,
það var Miðgarðs linni ljótr,
er liggr um heiminn allan.

18. Þussa kvón var þeygi131 fögr,
þá er hun beit og reytti,
það var elli, Yggjar132 mögr,
er orku við þig þreytti.

19. Nú hef eg sagðar þrautir þér,
þeim er ekki að halla;
það er nú skýrt, að skiljumst vér
— skrattinn taki yðr alla«.

1020. Lóður hygst það lymsku tröll
ljósta fast með reiði,
þá var gramr og hin háfa höll
horfin skjalda meiði.

21. Ginnúngs flutteg góma haf
glæsimeiðum vella.
Lokrur skulu vær leggja af,
leiðast munu þær ella.