10Skíðaríma.

1. Mér er ekki um mansǫng greitt,
minstan tel eg það greiða,
því mér þikkir1 ǫllum eitt
af því gamni2 leiða.

2. Yngismenn vilja ungar frúr
í aldingarðinn3 tæla,
feta þar4 ekki fljóðin5 úr,
flest er gǫrt til væla.

3. Komi6 upp nǫkkur kvæðin fín7
af8 kátum silkihrundum,
kalla þær sé kveðið til sín9
af kærleiks elskufundum10.

4. Ekki sómir ammors11 vess
ǫllum bauga skorðum,
gengur mǫrgum gaman til þess,
að gylla þær í orðum.

5. Látum heldur leika tenn12
á13 litlum ævintýrum,
þá munu geta vór góðir menn
hjá gullaðs skorðum dýrum.

126. Fjǫlnis áttig fornan bát,
sem14 flaut í óðar15 ranni,
þar var skrifuð á skemtun kát
af Skíða gǫngumanni.

7. Hann ólz16 upp í Hítardal,
hár17 á ungum aldri,
það er18 hvórki skrum né skjal
skrifað19 af menja Baldri.

8. Manna hæstur, mjór sem þvengr,
20miklar hendr og síðar,
þó21 var upp af22 kryppu kengr,
og krummur harðla víðar23.

9. Skeggið þunt og skakkar24 tenn,
skotið út25 kinna26 beinum,
djarfmæltur við dánumenn,
drjúgum27 hvass í greinum.

10. Skreppu átti hann28 Skíði sér
og skónál harðla prúða,
þar með enn, sem int var29 mér,
allan skreppu30 skrúða.

11. Hér með á hann sér31 stóran staf
og stæltan brodd með hólki;
maðrinn kunni máttar32 skraf,
misjafnt þekkur33 fólki.

12. Húsgang réð um allan aldr
æfi sinnar þreyta,
ǫngva menn34 fann auðar Baldr
í orðum sínum neyta35.

1313. Hirzlu átti halrinn sér
heldur innan feita,
úr máta stór og mikil er,
má hún36 því Smjǫrsvín heita.

14. Er hún gǫr sem annað svín,
37innan hol sem kista;
Grélant38 dvergr úr garði39 sín
gaf honum það40 til vista41.

15. Hleypr á millum horna lands
halrinn búinn42 til pretta;
getið er Skíða gǫngumanns
um gǫrvalt landið43 þetta.

16. Nú hefir kempan kappi herð44
kannað vestursveitir;
45þá46 er hann kominn úr þeirri ferð,
þar sem47 Saurbær heitir.

17. Stóð þar bær, er Staðarhóll hét,
stefnir þangað Skíði;
þenna frá eg að þekkjaz lét
Þorgils bóndinn48 fríði.

18.49 Odda sonr50 á afrek51 vendr,
ýtum stýrði fínum;
þar var Skíði af52 skǫtnum kendr
og skemti af ferðum sínum.

19. Segiz þá53 drengrinn sótt hafa heim
seggi vestr um fjǫrðu —
„brenni allr á bakinu54 þeim
beininn, sem þeir55 gǫrðu.“

1420. Þorgils rekr56 úr seggnum sult,
sá kann drengjum57 hjúka;
matsvín hans var meir en fult
að morni, þá hann vill58 strjúka.

21. Árla dags er uppi sá,
sem á fyr mǫrgu að59 hugsa,
slátra60 fóru slyngir61 þá
og slógu af62 Stagleyjar63-uxa.64

22. Þorgils talaði þýðr og glaðr
þá65 við drenginn fína66:
„Hvað vill67 Skíði húsgangsmaðr
hafa fyr skemtun sína?“

23. Á skæðum kvað68 sér skjótast þǫrf,
því skólaus gengi69 lǫngum,
margur hefir sá70 meiri svǫrf71,
sem72 minna treystir gǫngum73.

24. Skæðin vóru af74 skarpri húð,
skorin með hvǫssum knífi,
þau vóru ekki þynnri en súð,
þá75 var gaman að lífi.

1525. „Renna mundi rausn af þér
við76 rekka harðla fróða,
ef þú gæfir77 ǫnnur mér
af uxanum þínum góða.“

26. „Sker þú sjálfur, Skíði minn,
skæðin svó þér líki.“
„Ofrligt78 er um ǫrleik þinn,
ǫrva þundrinn79 ríki.“

27. Ristir hann ofan af mǫlunum80 mitt
mikla lengju og víða81,
hafa þeir82 á því hvers manns kvitt,
83hann mundi84 aldri ríða.

28. Alt var senn í einum skrið85,
upp var86 trúss meðal87 herða,
seggi biðr hann88 sitja í frið,
89svó er hann búinn til ferða.

29. Ásólfsgǫtu90 og austr91 um Skǫrð92
ætlag drengrinn93 þrammi,
þar til kempan kappi94 hǫrð95
kemr96 þá97 niðr í98 Hvammi.

30. Stulli99 hét, er100 stýrði þar
staðnum þeim inum fríða,
sæmd og heiðr af seggjum bar,
sjálfboðið101 lét hann102 Skíða.

1631. „Hefir þú kannað heruðin vestr?“
hátt réð Stulli að103 mæla,
„hverr er þar skatna skǫrungr mestr,
skylt er slíku104 að hæla.“

32. „Þorgils er þar bóndinn105 bestr,
baugum kann að slæða106,
eg var107 hans í gærkveld gestr,
hann gaf mér tvenn pǫr skæða.“

33. Stulli gaf honum stæltan108 kníf
109og stórum gǫrði hjúka,
sjálfan guð bað signa hans líf,
110svó er hann búinn að strjúka.

34. Drattar hann á Svínbjúg111 suðr
og svó með Hítarvatni,
í honum gǫrðiz illur kuðr
aldri trúig hann batni.

35. Beiskjaldi112 í Belgjardal113
birgðum trúig að safni,
þenna þegninn þýða skal
Þorleif ǫðru nafni.

36. Honum var ekki hjúkað114 þar,
heldur tók115 að nátta,
framm í stofunni frá eg hann var,
þá116 fólkið skyldi hátta.

37. Hann vilja ekki hǫldar sjá
hvórki að mat né drykkju,
hann Leifi kvað ei liggja á117
um118 lítilmennis þykkju.

1738. Hann skefr þá ofan af skæðum sín
og skóna gǫrði fjóra,
það kom rétt í reikning mín119,
hann rekr í þvengi stóra.

39. Býr120 um skó á belti sér,
en121 bindr upp á sig aðra,
það hafa seggir sagt fyr mér,
122slíkt eru brǫgðin þaðra.

40. Setr hann fyr sig svínið frítt,
123síðan bregður kreppu124,
fiska stykkið125 fagrt og vítt126
frá eg hann hafði127 í skreppu.

41. Seggrinn tæmdi svínið hálft
og sjau grunnunga128 barða,
viðbit hlýtr að synja sjálft,
setr nú að129 honum130 kvarða.

42. Kastar sér í131 krókpall niðr
kænn til húsgangsferða,
svínið bindr hann síðu viðr,
en setr upp132 trúss meðal herða.

43. Drengrinn frá eg í lopt upp lá,
lítið varð af sǫngum,
fátækt fólkið hvíldi133 hjá
og hræddiz strákinn lǫngum.

44. Ekki frá eg hann signdi sig
(seint134 tók gleðin að rakna)
og mun brátt, það uggir mig,
af illum draumi vakna.

1845. Síðan fór að sofna brátt,
segginn engi geymdi,
ferlig undrin135 framm á nátt
frá eg hann Skíða dreymdi.

46. Inn kom maðr í stofuna stór
með stæltan hamar í hendi,
það var að ǫllu136 Ásaþór,
sem137 Óðinn kóngur sendi.

47. Orðum hagaði þannig Þór,
þegar hann finnur Skíða:
„Óðinn kóngur, yfirmann vór,
yðr bað til sín ríða.

48. Kom þar til með kóngum tveim
í kveld, þá138 skyldum hátta,
Óðinn gefr þér ærinn139 seim,
ef þú gǫrir þá sátta.

49. Frétt hefir140 hann, að fremdin þín
ferr141 um heiminn víða,
hann vill alla hafa til sín,
sem142 heimsins listir fríða143.

50. Lánað144 er þér list og vit,
lukkan hefir þig fangað,
því hefir sjóli sent þér rit,
að sækja austur þangað.“

51. Réttaz gǫrði raumrinn stirðr,
og réð þó145 fyst að hrækja —
„ei146 skal147 milding minna virðr148,
149mun eg á fund hans sækja.“

1952. Skíði frá eg að skýz150 á fætr
og skundar út með Þóri,
ekki frá eg að151 lítið lætr
laufa viðrinn152 stóri.

53. Þeir á jǫkla153 arka austr
Ásaþór og Skíði,
leiðsǫgu-maðrinn lukku traustr
lastar154 ei þó bíði.

54. Austr af Horni og út á haf
álpuðu155 þeir frá landi,
Nóreg frá eg þeir næði af
nærri Þrándheims sandi.

55. Þótt156 bylgjur rísi á brǫttum157 sjó
bragna gǫrir það káta,
aldri tók þeim upp yfir158 skó,
og ei frá eg159 þá váta.

56. Fundu þeir í fjǫrunni mann,
frá eg hann Ǫlmóð heita,
útisetuna eflir hann
og ætlar spádóms leita.

57. Ǫlmóðr heilsar þegar á Þór:
„þú munt kunna að skýra,
hverr er sá maðr, er160 með þér fór,
eða mun hann lukku161 stýra?“

58. „Skíða norðmann skulum vér hann
að skírnarnafni kalla,
hefir í brjósti hreystimann
heims náttúruna162 alla.“

2059. „Mér líz ekki meiri kraptr
mens163 yfir þessum lundi;
hitt mig uggir, hann komi ei aptr
heill af ykrum164 fundi.“

60. „Spáðu mér engra165, Herjans hǫttr,
hrakferða166, kvað Skíði,
elligar skal eg, þinn167 digri drǫttr,
dubba þig168, svó svíði.“

61. „Hvórki er það hól né skrum,
hafi169 þig æsir fangað,
þér mun kostr að kóklaz170 um,
komiz þú austur þangað.“

62. Fljótliga leiddiz171 Skíða skraf,
skapillur trúig hann þikki172,
laust til Ǫlmóðs lǫngum staf,
lítt kom við eða ekki.

63. Skíði rann173, er skyldi hann
skjótt á þaranum ganga,
hólkinn misti húsgangsmann
af harsli174 því inu langa.

64. Virðum gengur valla í hag
víst ef fleiru týna;
Ǫlmóðr hafði annan dag
járnið þetta að sýna.

65. Austr af Nóreg ýtar tveir175
áttu fyst að ganga,
drukklanga stund dratta þeir
fyr176 Danmǫrk endilanga.

2166. Svó var brautin breið fyr þeim,
sem borgarstræti væri,
ýtar kómu í Asía-heim
Óðins hǫllu næri.

67. Þá vóru skórnir Skíða í sundr,
skipti hann um þá síðan,
en177 ina fornu laufa lundr
lagði í klassekk178 víðan.

68.179 Borgarturnar glóa sem gull
glymr í hverju stræti,
heimsins er þar hegðan full
og hæversk ǫnnur180 læti.

69. „Hverr á þessi húsin stór?“
hátt réð Skíði181 mæla.
„Þetta er182 hún Valhǫll vór,
sem vís er í183 auðr og sæla.“

70. Skíði spurði að þessu184 Þór:
„þú munt kunna að skýra,
hvar kempur sitja og kóngur vór
og kappa-sveitin dýra.“

71. „Óðinn sitr þar inst í hǫll
og æsir tólf á stóli185,
glóar186 hún ǫll af187 greiparmjǫll
og grettis rauðu188 bóli189.

72. Horfðu190 beint á Hilditǫnn
og Hálfdan kóng inn191 milda,
þér mun virðaz saga mín sǫnn,
slíkt tel eg rekka gilda.

2273. Ívar sitr þar instr192 í hǫll
og Álfur kóngr inn sterki,
Hrólfur kraki ok hirð hans ǫll,
hraðr að193 snildar verki.

74. Áka líta og Agbarð má,
einnig Starkað gamla194,
Arngríms synir þar195 utar í196 frá,
197ekki lítið bramla.

75. Blót-Haraldur býr þar næst
beint og198 Þráinn í199 haugi,
við þá líkar fyrðum fæst,
flagðs er litr á draugi.

76. Víst er þetta200 vísis þjóð201
og Víðólfs202 mittistangi,
Eddgeir203 risi og Áventróð,
alt er á reiðigangi204.

77. Hér er Geirmund205 heljarskinn
og206 hjá honum kappinn Víkar,
Sǫrli inn sterki sez þar inn;
slíkt eru kempur ríkar.

78. Ásmund sitr þar yzt við gátt,
207er hann208 sá mesti kappi,
garprinn sá, sem Gnóð209 hefir átt,
210gǫrir sér flest að happi.

79. Enn víðfaðmi Ívar sitr
ins211t á212 pallinn213 langa,
hundrað kónga214, herrann vitr,
hvern dag með honum ganga.

2380. Sigurðr hringur215 sitr þar hjá
og sonr hans kóngrinn216 Ragnar,
Áli217 inn frækni utar218 í frá,
eru þeir219 rǫskvir bragnar.

81. Ragnars sonr er rekkrinn sá220,
rétt hjá Andra jalli,
Ísungs221 synir utar í frá
ekki smáir á palli.

82. Regin og Fófni, rekkrinn, sjá222
rétt fyr norðri223 miðju,
átján dvergar utar224 í frá
allir hagir í smiðju.

83. Hér næst sér þú hǫlda tólf
heldr í225 vexti gilda,
garprinn, þektu226 Gǫnguhrólf
og Gautreks arfa ins227 milda.

84. Þóri járnskjǫld þekkja má,
þar með Hǫgna og Gunnar,
Ubbi inn frækni228 utar í frá229,
ei230 mun betra sunnar.

85. Yzt við gátt er Sigurður sveinn
settr af gǫrpum231 snjǫllum232,
fyrri233 vann hann Fófni einn,
frægstr af kóngum ǫllum.

86. Heldr hann ǫllum hræddum hér
hirðir orma setra,
Óðinn telr hann ekki sér,
autt rúm234 þikkir betra.

2487. Þar er á stóli Freyja og Frigg,
og fara með hvíta glófa;
enn er in þriðja þorna vigg,
það er hún Hildur235 mjóva.

88. Heðinn vill gjarna Hildi fá,
en Hǫgni stendr á móti;
fyr það236 magnaz málma þrá,
múgrinn kastar grjóti.

89. Hér felz undir auðnan þín,
ef þú gǫrir þá sátta,
elligar verðr það ýta pín
innan fárra237 nátta.“

90. Því næst gekk í háva hǫll
halrinn kampasíði,
hirðin tók að hlæja ǫll:
„hvað mun hann238 vilja Skíði?“.

91. Skíði heilsar Fjǫlni fyst,
og239 fell það ekki úr minni;
hann sá alla heimsins lyst
í húsi þessu inni.

92. Herra Óðinn hreyfði sér:
„heill og sæll minn Skíði,
sjálfboðinn skaltu í sess hjá mér
seima lundrinn fríði.

93. Hér er sá maður, mig hefir lyst
marga stund að finna.
Þú skalt segja mér fréttir240 fyst
og farlengd241 þína inna242.“

2594. „Fréttalaust er í ferðum mín,
fátt er kyrru betra,
nálgaz tek243 eg á náðir þín,
nú er eg six tigi244 vetra.“

95. Óðinn spurði eptir245 nú,
og246 er það minni247 vandi:
„eru margir meiri en þú
menn á Ísalandi?“.

96. „Á Íslandi eru margir menn
misjafnt nǫkkuð ríkir,
þó eru ekki allir enn
oss að mentum líkir.

97. Þorgils er þar bóndinn bestr
á bygðum vestursveita,
sá kemr engi gǫngu-gestr,
að greiða vili neita.

98. Ei er eg vanr, að248 aulinn kvað,
í orðum menn249 að gylla,
þó vil eg sýna þér svínið það,
er250 seggrinn réð að fylla.

99. Annað er þar251 ágætt líf,
ætlag hann heiti Stulli,
mér gaf252 þenna mæta kníf
maðrinn sæmdafulli253.“

100. „Fyr þá neyð, þú254 fekt af mér,
að255 fórt úr landi þínu,
kjǫrgrip skaltu kjósa þér,
kall, úr ríki mínu.“

26101. „Herra gef256 mér hólk á staf,
hann vil eg gjarnan þiggja,
trúa257 mín veit eg týndi honum af,
eg tel hann í258 Nóreg liggja.“

102. Rǫgnir kallar Regin til sín:
„rammliga skaltu smíða
stinnan hólk úr stáli mín
á staf míns herra Skíða.“

103. Hann kvaz mundu hraðr að því
og hefir sig út í smiðju,
hálfan fjórðung hafði í,
hæst var rǫnd í miðju.

104.259 „Þú skalt Brokkur blása í dag
best fyr smíðum vǫndum,
ef þig brestr260 á belgjum lag,
bana áttu261 fyr hǫndum.“

105. „Góði herra, gef mér smjǫr
greitt í hirzlu mína.“
Bónin sú fell beint í kjǫr,
biðr hann Freyju sína.

106.262 „Vistafátt mun verða þér
víst, ef játar flestu,
sá kostnaðrinn263 sez að mér,
smjǫrlaus er eg að mestu.“

107. „Lafði mín264 skal láta í,
en Loki eptir hlaupa.“
„Mér sýniz engi sæmd að265 því,
ef smjǫr þarf266 út267 að kaupa.“

27108. Fárbauti réð268 fylla svín
og færa það heim til hallar.
„Farðu og geym269 það Freyja mín,
og fáðu honum, þegar hann kallar.“

109. Þar kom innar áfengt ǫl,
Óðinn drakk til Skíða.
„Þú skalt hafa270 hjá mér dvǫl
og271 hvergi í kveldi ríða.“

110. Halrinn þakkar herra vín:
„hafi þér guðs laun Óðinn.“
En hann greip fyr eyrun272 sín,
sem að honum færi vóðinn.

111. „Hann skalt ekki í húsum mín
hirða þrátt að nefna,
elligar týniz273 auðnan þín,
sem áðr hefig þér gefna.

112. Kvónfang skaltu kjósa þér,
kann eg fleira að greina;
fljóðin læt eg fǫl hjá mér,
nema Freyju mína eina.“

113. „Þýða kýs eg þorna brú,
það er hún Hildur274 mjóva,
mér líz engi ǫnnur en275 sú
276jafnvel kunna að277 hófa.“

114. „Hǫgni ræðr, hverr hana á,
því hún er hans eingadóttir;
ei mun Heðni hugnaz þá,
ef hér eru menn til sóttir.“

115. Skíði veik að Hǫgna hér
og hóf svó ræðu sína:
„Hvað skal eg leggja í lófann á þér,
þú leyfir mér mey svó fína.“

28116. Hǫgni segir, að hilmir má
Hildi sjálfur gipta —
„Hvergi kýs eg hærra á,
því278 hér er við dreng279 að skipta.“

117. „Alt í heimi ynnig til,
280að þið Hǫgni sættuz.“
„Þeygi gengur þetta í vil,
þó þið281 Hildur ættuz282.“

118. „Mágur þinn eg verða vil,“
veik svó Skíði að Hǫgna,
„verið kátir283 og víkið til
víst við kónginn rǫgna.“

119. Hǫgni segir, að mágr hans má
mikið um þetta ráða —
„séuð284 þið285 kvittir og sættiz þá,
signi guð ykkur báða.“

120. „Illa er talað, kvað Ásaþór,
afreksmaðrinn fríði,
fyr það týniz286 vináttan vór,
vendu þig af því Skíði.“

121. Óðinn spurði unga frú,
orð þarf sízt að teigja:
„er þér viljugt, vella brú,
vaskan dreng að eiga?“

122. „Heðni hefig heitið því,
hans eg skyldi287 bíða,
en ef hann288 faðir minn fæz þar í,
forsmáig ekki hann289 Skíða.“

29123. „Hilditǫnn skal hafa fyr290 vátt
og Hálfdan kóng inn291 snjalla,
vér skulum drekka brúðkaup brátt292
með293 bragna þessa alla.“

124. Skíði rétti skitna hǫnd,
skyldi hann fastna294 Hildi,
Óðinn gaf honum Indíalǫnd295
og alt það296 hann kjósa vildi.

125. Kappinn þar með kóngsnafn hlaut,
kænn og ǫrr í stríði.
Stungu sumir að stála gaut:
„strákligr líz mér Skíði.“

126. Skíði gǫrði skyndikross
skjótt með sinni loppu,
sú297 hefir fregnin flogið að298 oss,
fekk hann hǫgg á snoppu.

127. Heimdall gaf honum hǫggið það
horns með stúti sínum299.
„Hví búi þér, hann Hǫgni kvað,
svó hart að mági mínum?“

128. „Hann hefir fært þau firn300 að oss,
fleina lundrinn stælti,
gǫrði hann fyr sér gamlan kross
og gǫrvǫll orðin mælti.“

129. Skíði gǫrði að skylmaz301 þá
skjótt á litlum tíma,
Heimdall sló svó302 hǫfuðið á,
að303 hann lá þegar í svíma.

30130. Hilditǫnn réð hlaupa upp þá
og hristi304 á sér bjálfann —
„Hverr veit, nema hrottinn sá
hǫggvi kónginn sjálfan.“

131. Hjó til Skíða hǫggin þrjú,
hér var yss á fólki,
skrǫkvag ekki305 að skræfan306 sú
lét skella í stæltum hólki.

132. Hrǫkk307 upp Geirmund heljarskinn
og hefr upp exi breiða —
„Lemdu308 hann ekki landa minn,
lítinn tel eg það greiða.“

133. Remmigýgi rekr hann309 þá
rétt að Haraldi miðjum,
grimmliga lætr garprinn sá,
sem geysiz310 ljón í viðjum.

134. Mikið var um þá Haraldr hné,
heyra mátti ynki,
rétt sem stykki af stofni tré
stóra heyrði dynki.

135. Ubbi hinn frækni atgeir rak
ótt að Heljarskinni;
ǫfugur fell hann aptr á bak,
ei varð311 dynkrinn minni.

136. Hálfur312 kóngur hljóp upp þá
og hreyfði313 brandi sínum —
„þann skal eg314 líftjón leggja315 á,
sem lemr á frænda mínum.“

31137. Ubbi fekk af Álfi316 slag
utan á kinnar vanga,
það má kalla keppa sag,
er kratans317 synirnir danga318.

138. Óvit beið þá Ubbi á sér,
Ívar réð svó mæla:
„maðr mun fáz í319 móti þér,
minst er oss um þræla.“

139. Starkaðr gamli stóð320 á fætr,
321sterkliga tók að emja —
„ekki hirðig hvað Ívar lætr,
ei skal hann Skíða lemja.“

140. Ívar fekk í augað slag
af Starkaði gamla;
ógurligt322 var eggja323 sag,
engi324 mátti325 hamla.

141. Hálfi326 kóngi var haldið þá,
327hann mátti ekki stríða,
alla lét hann eitthvað fá,
sem ýfa vildu Skíða.

142. Hrókr inn svarti og Útsteinn jall
að Ubba sóttu báðir,
skýz í leikinn Skeljakall,
skǫtnum býðr328 ei náðir.

143. Ubbi feldi átján menn,
afbragðskempur stórar,
Skíða sló329 á skoltinn enn,
svó skruppu úr330 tennur fjórar.

32144. Áli331 hinn frækni á það spjót,
sem ýta kann að dubba,
rennur framan332 að randa brjót
og rekr í gegnum Ubba.

145. Ubbi fell þá333 út um334 dyrr
með átján hundruð sára,
lét335 hann336 ekki lífið fyrr
en lungun fellu337 um nára.338

146. Sverði brá þá seima viðr339,
sá var kendur340 Agnar,
hann klauf Ála í herðar niðr,
hinn341 sez342 niðr og þagnar.

147. Eddgeir343 risi til Agnars hjó,
ofan kom mitt í skalla,
seggrinn engu svaraði og hló,
síðan gǫrði344 að falla.345

148. Arngríms synir í ǫrva seim
ætla þegar að stríða,
en Vǫlsungar vǫrðu þeim
og veita þóttuz Skíða.

149. Víkar kóngur varðiz þá
vakrt á hallar gólfi,
Sǫrli inn sterki sverði brá
og sótti að Gǫnguhrólfi.

150. Mittistangi346 manaði Hrólf,
mættuz þeir og Bjarki,
að honum sóttu ýtar tólf,
ei var lítill harki.

33151. Varð það loks að Víðólfr fell,
veittiz sigrinn Hrólfi,
hundrað rasta heyrði smell,
þá halrinn datt að gólfi.

152. Að Skíða sótti mengið mest,
margur varð að falla,
heyrði þangað harðan347 brest,
í hólkinum lét hann gjalla.

153. Fyrðum þótti348 ferlig undr
fljúga um heiminn þaðra,
hverr klauf annan hǫlda í sundr,
hverir drápu349 þar350 aðra.

154. Ógurlig var odda skúr,
undur má það351 kalla,
engi gǫrðiz ǫðrum trúr,
ýmsir réðu að352 falla.

155. Sló353 til Gunnars Sigurður hringr,
sá var arfi Gjúka,
augnabrúnin354 á honum springr,
ei mun góðu lúka.

156. Svó hjó hann til Sigurðar hrings,
að sverð stóð fast í tǫnnum;
hér hefir næsta komið til kings
með kǫrskum frægðarmǫnnum.

157. Sveitin gǫrðiz sár og móð,
sumir af mæði sprungu,
upp tók þeim355 í ǫkkla blóð,
axir og kesjur sungu.

34158.356 Eddgeir357 risi og Áventróð
æða framm að Skíða.
Blót-Haraldur berz358 af móð
búinn við Þráin að stríða.

159. Þórir járnskjǫld þreif359 upp stein,
það má undur kalla,
keyrði á Haralds kinnarbein,
svó kappinn hlaut360 að falla.

160. Þráinn er sterkur, það er ei undr,
því hann er trǫll að mætti,
risana báða rífr361 í sundr
og rekr362 þá út um363 gætti364.

161. Berserkr einn365, er Brúni366 hét,
barði Þráin til heljar,
en í því hann lífið lét,
ljótliga í honum beljar367.

162. Ormrinn Fófnir eitri spjó,
og æðir framm að Skíða,
hrǫkk hann utar að hurðu þó368,
hvergi var fritt að bíða.

163. Skíði rak sinn fastan369 flein
á370 Fófnis trjónu ljóta,
trǫllslig var sú tǫnnin ein,
371tók úr honum að372 hrjóta.373

35164. Skíði lét í skreppu sín
skákmanns efnið detta,
lǫng var hans374 in ljóta pín,
lifir hann enn við þetta.

165. Fófnir í375 sitt forna híð
fór nú heim að sinni,
en376 Starkaðr gǫrir þá377 stála hríð,
um stund er lǫgð í minni.

166. Ásaþór að ýtum gengr
og innir til við Skíða:
„ei munt378 ætla að lemja oss lengr,
fyr lǫngu er mál að ríða.

167. Ei er vón, kvað Ásaþór,
að Óðinn muni þér lúta,
heldur munt379 fyr hǫggin stór
þinn hrottinn verða að stúta.“380

168. Mjǫlni spenti inn mátki Þór,
af magni381 hjó382 til Skíða,
hér383 kom á móti hólkrinn stór,
svó384 heyrði bresti víða.

169. Starkaðr hjó til Þóris þá,
það kom framan í enni,
allan kviðinn ofan í385 frá
ætlag sverðið renni.

36170.386 Berserkr einn387, er Brúsi hét,
bregður kylfu sinni,
Starkað gamla stúta lét,
styrr varð388 ekki að minni.

171. Ragnar389 kóngr og rekkar hans
réðu390 að Gautrek milda,
Ketill og Hrólfr í kappa391 dans
kómu með drengi gilda.

172. Heyrði til, þar hetjan fór,
hǫggr hann jǫtuninn392 Brúsa,
fell hann dauðr á fætur Þór;
flestir urðu að dúsa.

173. Þá varð Álfr í þessu laus
og þrífr upp kónginn393 Víkar,
færði ofan í Fjǫlnis haus,
svó fjandliga Óðni líkar.

174. Þá sá hún Freyja, Fjǫlnis víf,
að394 fast tók Óðni að svíða,
stǫkk hún upp með stæltan kníf,
og stakk í nefið á395 Skíða.

175.396 Hǫgni þreif upp Hálfdan jall,
hann var frægstur gotna397,
rak hann niðr svó rammligt fall,
að rifin hans398 gǫrvǫll brotna.

176. Allir réðu399 æsir þá
einni rǫddu400 að kalla:
„hrekið hann Skíða hverr sem má,
hann mun drepa401 oss alla.“

37177. Flestir urðu fúsir þess,
fekk hann hǫgg við vanga,
þá var402 mikið um þausnir403 hess,
þrjátíu að honum ganga.

178. Hann barði í hel þá Baldr og Njǫrð,
bæði Loka og Hæni,
fimtíu404 lét hann falla á jǫrð,
en405 fleygði tólf í mæni.

179. Til orða tók þá Sigurður sveinn,
nær sér406 hann407 brynju ristna:
„mér líz nú svó margr um408 einn
manninn þann inn kristna.

180. Greyliga tókz þér gangan Þór,
þú gintir hingað Skíða;
sýndr er hónum siðrinn409 vór,
sá mun spyrjaz víða.“

181. Sigurður tók þá sverðið Gram
og sveiflar til með afli,
allir þeir, sem oddrinn nam,
innar hrukku að gafli.

182. Hnykti hann Skíða um hallardyrr
og410 hljóp þar sjálfr í411 milli;
lúinn og móður lá hann412 þar413 kyrr
lítið varð414 af snilli.

183. Heyrði hann inn415 í háva hǫll
hark og styrjǫld bæði,
borgin var sem bifaðiz ǫll
beint og léki á þræði.

38184. Skjótliga kallar Skíði inn,
þar skatnar lágu hneptir:
„Sæll og ljúfur Sigurður minn,
svínið lá416 mér eptir.

185. Nefna mundig nafnið þitt,
nistill silkitreyju,
ef þú Sigurður svínið mitt
sæktir inn til Freyju.“

186. Gnóðar-Ásmundr gǫrði þá
gilda sókn417 og stríða,
svínið tekr hann seggjum frá
og sendir418 út til Skíða.

187. Það kom framan419 í fræðasal,
frá eg að aulinn vakni;
heima var hann420 í Hítardal,
Hildar trúig hann sakni.

188. Yzt við gátt að aulinn lá,
ekki er421 trautt422 að frjósi423,
þeir424 stǫktu vatni strákinn á
og stumruðu425 yfir með ljósi.

189. Þorleifr426 talar við þegninn brátt:
„þú427 inn vóndi slangi,
þú hefir ærz428 í alla nátt
og429 einatt verið á gangi.

190. Fátækt hefir hér430 fólkið mart
fengið af þér431 nauðir,
ýmsa hefir þú byst og bart,
en432 bragnar fimm eru dauðir.“

39191. Á stafnum sjá433 þeir stóran hólk,
stóð hann merkur átta,
því434 hefir435 meizlin fátækt fólk
fengið stór af436 hrotta.

192. Troðnir í437 sundur tvennir skór,
tel eg það ei með listum,
ǫrkumlaðr var aulinn stór,
upp vóru hemin438 á ristum.

193. Fjórar tennur framan úr haus
fallnar vóru á439 Skíða,
en in fimta440 orðin laus,
í hana kvað sér svíða.

194. Bráðliga segir hann brǫgnum frá,
hvað bar fyr hann í svefni;
margur setr í meiri441 skrá
minna yrkisefni.

195. Skatnar hugðu að Skíða brátt,
og skoðuðu hann uppi og niðri,
hans var víða holdið blátt,
en442 hárið líkast443 fiðri444.

196. Hirzla445 hans með446 hagleik gǫr
hún var tóm að kveldi,
þar var komið í þrífornt smjǫr,
það var úr Ásíaveldi.

197. Hǫldar gáfu hundum smjǫr
úr hirzlutǫtri Skíða;
létu þeir447 sitt ið leiða fjǫr
og lágu dauðir víða.

40198. Fundu þeir í trússi hans tǫnn
tuttugu marka þunga;
nú má vita448, hvað449 sagan er sǫnn,
seima þǫllin450 unga.

199. Þeir grófu hana með fagran flúr
451fremstu meistara tólum,
bragnar gǫrðu bagalinn úr,
sem beztr er norðr á Hólum.

200. Lengi vetrar lá hann sjúkr,
lítið batnar Skíða,
fǫlnaði452 hans inn fúli453 búkr,
og454 fellu á sárin víða.

201.455 Aldri trúig456 ǫrmum þrjót
mun illra457 meina batna,
fyrr en458 lofar að leggja af blót
og laugar459-nætr að vatna.

202. Ei hefig frétt460, hver ævilok
urðu norðmanns Skíða.
Hér skal Suðra sjávarrok461
sunnudagsins bíða.