311Vǫlsungsrímur.

I.1

18v:291. Bʟᴀɴᴅᴀ skal ec firi bornnen glaud,
er beida j fyrsta sinne,
Sỏnar foss ok Supptungs miod
saman ok asa minne.

2. Odin uissi eg arfa Bors
Asia2 uelldi rada,
jafnan uakti hann uigra fors,
val feck aurnn til brada.

3. Gramr er bædi fagr ok fridr
ok fvrdv vęnn 19rat aullu,
ordin slett ok einkar blidr,
aur af greipar miollv.

3124. Wisir reiknnazt uitr ok hægr,
var þat giortt at ordi,
hier med uar3 hann sterkr ok slægr,
stod honum eingi ꜳ sporde.

5. Spectar grein ok spaleik prvdr4,
sparde alldri seima,
kyngin morg, su kongr er5 skryddr6,
er kunn vm alla heima.

6. Odin sellde auga sitt
anat bauga rvnne;
med þui iokzt honum manuit fritt7
ok Mimiz8 drack hann af brune.

7. Hilmir kvnne hueria list,
honum uard allt at rade,
gramr hefr ỏngrar mentar mist,
milldr af grettes lade9.

8. Asgardr het agæt borg,
er Oden atte at styra;
gloar hon oll med greipar torg
ok grædis elld en dyra.

9. Þat er en væna þeingills holl
þokt var silfri huita,
þui uar likuzt jnan oll
jafnt sem gull at lita.

10. Boken uill af borgar stærd
birta folke ricv;
nu er þat komit j mina mærd,
megi þier rada af sliku.

31311. Dyrnnar voru ꜳ hurda hiortt
hundrat fimm ok fiorer10
tiger11, hafa slikt Tyrkvir giortt
traustir frændr vorir.

12. Wissa ec eigi j verolldv fyr
væri stærri halla,
jafnn fram gengu j einar dyr
atta hundrvt kalla.

13. I Odens holl vard alldri humtt,
allzkyns er þar12 mæti,
flestum var þar fyrdum rvmtt,
feingu allir sæti.

14. Skatnna lide uar skioldungs holl
skipud j millvm gatta;
stillis hirden stor sem troll,
styrkre uar einn en atta.

15. Gramr uar będi sterkr ok stor,
slægd bar hann af ollvm;
oflgaztr uar Asaþor
af Odens koppum sniollvm.

16. OOden setti j landi log,
hue lydir skyldu hegda,
uandar um þat uisir miog,
ef uill þvi nockur bregda.

17. Doggling skipade13 dreingium tolf
at dæma um malen uondu;
þiliat uar hilmis hallar golf
hardri frænings strondu.

18. Fylkir lagdi fornar spar,
forsogu uissi hann allda,
fylgdi þar med fridr ok aʀ,
flestir trvdv hann uallda.

31419. Trvdi14 ꜳ stillir Tyrkva drott,
tel ec þat margan pretta15,
oska fiold ok avra gnott,
Odin gaf þeim þetta.

20. Margr trvde ꜳ malma Freyr
millding galdra lista,
sier16 uænti hver er af uopnum deyr
Ual holl mune þeir gista.

21. Letrid giorir þat liost firi mier,
þa lydir woru j naudum
þeir badu Odin biarga ser
bædi lifs ok daudum.

22. Europa ok Asia heim
Odin atti at styra,
j þridiungum17 var18 þessum tueim
þegnna sueiten dyra.

23. Willan hefr sia uordit stor,
uirdar hugdu bada
OOdin kong ok Asaþor
ollvm heime at rada19.

24. Sia lez gramur af sine spect,
su er af fitons anda,
eydazt mundi oll hans mect,
en Jesu vegr mun standa.

25. Odin bio med allre list
aura gnott ok beima,
fylkir vill svo fordazt Krist
ok flydi nordr j heima.

26. Yfir Asgard sette Wila20 ok We
uisir brædr sina,
skiolldvng fra ec at21 skorti eigi fe,
skotnnum ma ec þat tina.

31527.22 Gramr hellt fyrst j Garda austr,
girntizt þadan til Saxa;
19vkærliga let þa kongren traustr
kynslod sina vaxa.

28. Nefna mvn ec þa Niord ok Frey,
af nifllungs woru hendi;
gramr sat medan j Odens ey,
en ambatt sina sendi.

29. Sa hefr heitit Gylfir gramr,
er galdra kunni fiolda23,
Suidþiod styrde sikling framr24,
sina gladdi holda.

30. Gefion heitir hringa Hlin,
hun uar Asia ættar,
skiolldung veitti hon skemtan sin
at skrỏksogur urdu gęttar.

31. Ploglandα gaf firi skemtan skiott,
skilie þat pallar uorir,
drogu þat bædi dag ok25 nott
dogglings vgxar fiorir.

32. Snoten hefr ꜳ galdra j gnog
giortt med wælum slikum,
sonuna hefr sier firi26 plog
samit j ugxa likum.

33. Landit slikt, er Gefion gaf
Gylfi at kvædis launvm,
ygxnen drogu ut j haf;
audling komzt at ʀaunvm.

31634. Leystu þeir upp landit allt,
Logrinn var þa eptir,
sanliga munu med Suium ꜳ vallt
synazt slikir greptir.

35. Segi ec þat hellzt j Suiptungs fvnd
at synirnir galdra Freyiv,
þeir settu þessa grænv grvnd
gagn uartt Odens eyiv.

36. Gefion rædr grvndv vm alldr
ok giorde martt at starfa,
suannen atti sidan Balldr
sannan Odins arfa.

37. Liggia uikr j Leginum suo,
lydvm uil ec þat inna,
þar mega ytar Sæland sia
suinnir þeir er finna.

38. Sier þat glogt ꜳ sinum hag
suænskra manna ræsir,
at myklv27 hefr hann minna lag
ꜳ menta fiold enn æsir.

39. Oden sokti audling heim
med alla sina dreingi,
bædi lond ok brendan seim
baud hann honum med meingi.

40. Odin talar suo orden snioll:
„ecki skal þui neita“;
þegar let stofna þeingill holl
þar er Sigtunir heita.

41. At flestu er þesse en fagra borg28
sem fyr var29 skrifud med Tyrkum,
budlung30 skipade bæi ok torg
brognvm sinvm styrkvm.

31742. Logmal slikt ok landzens ʀett
lofdung skipar med ollv,
sem Oden setti ok adr var frett
Asgardz folki sniollu.

43. Ꜳ bale skylddi dauda drott31
drivgum brena alla,
þar med biartta bauga gnogt,
ok bædi konur ok karlla.

44. Wisan skyldv vegnir menn
Ualholl eiga at gista,
en sædavdir segir senn
sig32 til heliar uista33.

45. Suo uar gramr af gulli aur,
gaf til beggia handa,
skotnum sinvm skiolld ok dỏr
skyfir hialms ok branda.

46. Frigg uar kollut fylkirs34 kuon,
Fiorguns dottir uæna,
ytar telia fallda fron
ꜳ flestar listir kæna.

47. War suo Oden uifen gramr,
uarlla feckz hans jafnne,
marga sonv gat fylkir framr,
fꜳ ma merkia nafnne.

48. Nifllvngs son skal nefna Skiolld,
nogu giarn til romv,
doglingar yfir danskre olld
dyrir af honum kuomu.

49. Inga nefni ec Odens nid,
alldri j soknnvm vægir,
ætt ʀif hans er agæt lid
Upp sala kongar frægir35.

31850. Semings get ec at savnnv vit
siklings arfa ens snialla,
jokzt nv af þeim audlings nid
ætt Haleygia jarlla.

51. Sigi var nefndr siklings mogr,
sa var uæn at lita,
ennit biartt enn avgun fogr,
asion ber hann huita.

52. Hilmirsson uar har ok digr,
hann var sterkr at aflle,
monnum leizt hann 20rmerkiligr
ok milldr af greipar skafli.

53. Nu red stofna Niardar36 kuann37
nyflung ueizlu eina;
Skadi het su38 skikiu Rann39,
at skeinkia uinit hreina.

54. Þegnnin atte þrælen þann,
þiodum uil ec þat skyra,
Bredi het sa er med uirtvm uann
ok veiddi fiolda dyra.

55. Refel skal nefna ʀacka hans,
reyndr at kostum morgum,
gorpum fær ec greint til sans,
grimliga eyddi hann vorgvm.

56. Sigi uar med sinvm fedr,
segia mvn eg þat uerda,
bad hann at fylgia þvi blitt var uedr
Breda til veide ferda.

57. Bredi feck unnit biornenn einn,
biortt skein sol j heidi,
hilmirsson uard helldr seinn,
hann hrepti ongua40 ueidi.

31958. Rikum var þa ræsis nid
reidi þungri byrdi,
daliga hellt þa dreingrin grid,
deyddi hann þræl ok myrdi.

59. Breda dro hann j41 breidan skafl,
banadi sidan ʀacka,
ʀęses nidr hefr reyntt sitt afll,
reidan42 giorer þvi spracka.

60. Sigi kom aptr sid vm kuelld
ok setizt þa til dryckiu;
miog var Skade43 j mali snelld,
mælti af grimre þickiu.

61. „Huar er44 hann Bredi“, kuad bauga45 Hlin;
bragning red at ansa:
„ecki uilldi þrællinn þin
þiona, mier til vansa.

62. Kafnadr uar hann j krankre mioll,
kued ec eigi fleira skipta,
elligar get ec at trvdig troll
tekit hafe life at suipta“.

63. „Orden þin eru eigi sỏnn“,
ansar þannveg spracki,
„Breda muntv hafa banad j fonn,
bædi er dautt ok ʀacke“.

64. Min skal ecki liodin lỏgd,
lyk ec asa minne,
tel ec at reike bernsku brogd,
bid ec at odi linne.

320II.β

1. Bʟᴀndazt dregen46 Þridia þyck
Þraens af varra flædi47;
uid Sigmundar sinnu dryck
sem ec þui annad frædi.

2. Wirdum skipade ueide manz
vif at48 leita fiorum,
bragnar fvndv bukenn hans
Breda j skafle storum.

3. Garpar fundu j gilldri þa
gagarinn ręntan life,
holdren for þa huer sem ma
heim ok sagdi vife.

4. Wirdar giordu verken savn,
varlla likar spracka;
uid Breda er kend en breida favnn,
beint ok so vid ʀacka.

5. Sigi var þa til49 sektar dæmdr,
ok so lauk þessv hialldri,
ok so langt j londen flæmdr,
hann leit sin odvl alldri.

6. Odin skipadi arfa sin
eina skeid vr landi;
ytum uakti hann vnda vin
ok aflar siod50 med brande.

7. Sigi uan bædi sæmd ok dad,
seggium ma ec þat skyra,
ein ueg feck hann rikis ʀad
ok ʀecka sueit at styra.

3218. Stillis arfar styrdv tueir
storv Garda rike;
suinna attv systur þeir,
sazt eigi hennar like.

9. Sigi kom þar med sina drott
systur þeira at bidia;
niflungs arfar nittv skiott,
nv vex elit Þridia.

10. Sigi uan þar med sæmd ok dad
sigr j midian mata;
bragnning feck suo brvdar nad,
at brædr hennar jata.

11. Siklings arfar sorv grid,
Siga þeir51 hvergi pretta52;
nidings tekr sa nafnit vid,
ef nockuʀ gengr ꜳ þetta.

12. Lvktu allan meyiar mvnd
milldings 20varfar stilli;
Sigi hellt heim med seima Hrvnd,
sæmdum pryddr ok snilli.

13. Sigi ʀed heria sumarit hvertt,
en sat hann heima at hausti;
ordit er þa ytum bertt,
aur var53 gramr enn hravsti.

14. Rerra skal nefna ræses kund,
reyndr at frægd ok snilldi,
uard hann kongs54 at55 ueria grvnd,
uandizt brandi ok skilldi.

15. Milldings arfa modur brædr
mintuzt56 fornnra skipta;
fodrinn hans er rikium rædr
redv57 life at suipta.

32216. Yta er þat sumra sognn,
suiken uar gramvr j trygdum,
reyndi hann adr romu58 gognn
j recka hiarta bygdum.

17. Sigi fell þar med sina hirdd,
so skal uisu greida;
veittv griden med uelium59 stird
ok uilldu riufa eida.

18. Rerri uar eigi j60 romv staddr,
er ræsir tynde lifi;
af hilmissyni uar herin kuaddr
hollda61 at ræna life.

19. Reckvm uar til62 romu stefnt;
Rerre uan martt til dada,
fuluel hefr hann fodr sins hefntt
ok felldi hann63 konga bada.

20. Riken tuenn ok ʀęses nafnn
Rerre tok atta uetra;
trautt feckzt anar tiggi jafnn
tynir orma setra64.

21. Millding uan so mykla frægd,
mier er seintt at telia;
greine eg hitt at gỏfga mægd
giordi hann sier at uelia.

22. Ingi het sa stillir sterkr,
er styrdi suensku uelldi,
recka sina ræsir merkr
reyfdi hann flædar elldi.

32323. Dogling atti dottur sier,
dadum prydd ok milldi,
Ingegerdi ytar mier
audar nefndu Hillde.

24. Lauka þoll uar lios ok riod,
lista kunne hun fiolda,
tigen mær var tungu frod,
j tafli van hon holda.

25. Rerri kom þar med ʀecka sin,
ræses nadi hann fvndi,
bragnning uæna bauga Lin
bad hann at kaupa mundi.

26. „Kys ec fyr“, kuad65 þeingil þa,
„en þin se66 silkifreyia,
dogling eptir dagana þria
darra þing at heyia“.

27. Roman uard at ræses uilld,
Rerri hio stortt med brandi,
odda hrid uar einkar gilld,
Ingi hne fra landi.

28. Audling setti Inga havg
ok yta hia honum vegnna,
sikling feck honum suerd ok bavg;
svo skal gofga þegnna.

29. Bragning drack nv brvdhlaup sitt
bædi og erfi Inga,
sparde eigi vid folkit fritt
frægnings67 dyra binga.

32430. Sikling uar hann ꜳ suenskre lad
ok suo yfir Garda rike;
frægr uar hann, ꜳ fremd ok dad
fanzt hans uarlla like.

31. Þesse gramr sem greintt var mier
ok grvnden Friggiar tara
gatu onguan arfa ser
jnnan margra aʀa.

32. Tigge prvdr ok tuinna Gna
toku ꜳ Frigg at heita,
Odin skal þeim arfa fa,
afa sin bad hann þat veita.

33. Odin heyrdi bragnings bæn,
buen fleira at ueita68,
suo at ei eyddizt ætten69 uæn,
ei mun hann þessu neita.

34. Odin sendi eplit græntt
at þau skyldu bita,
frændi hans ok uifit uæntt,
uisir mvn þvi hlita.

35. Let þa Hliod70 i lofdungs knen
litit epli detta,
bragning lofadi ok brvdrin uęn,
blidr uard hann vid þetta.

36. Leiddi gramr j litit hus
leggia71 fanna Þrvdi,
eplit bitu þav einkar fus,
eldit jokz med brvdi.

37. Leid so fram um langa stvnd
firi lindi silki klæda;
mier var sagt 21rat milldings sprvnd
hvn megi eigi barnnit fæda.

32538. Leidangr72 ur lande þa
lofdung biozt at hallda,
skildizt gramr uid skarllaz Na;
skỏp mvnv sliku uallda.

39. Byleiz tok at bioda heim
brodur dottur stilli,
eptir margan suerda seim,
er sikling uan med snilli.

40. Þeingill taladi þesse ord,
þegnar legia j minne:
„heilsa skule þier hringa skord
heim“, kuad gramren suinne.

41. „Nu er med barne bavga grvnd“,
kuad bytir73 Draupnes sueita,
„lydir uil ec at lofdungs kund
lati Wolsung heita.

42. Vidfrægr mun sia visis kundr
uerda af sinne snille,
Odins ber sa ættar lvndr
afll af hverium stille“.

43. Drottning sagdi doglings lat
drott med slikum hætti,
dros uar helldr dopr enn kat,
dro þa hennar mætti.

44. War svo fvlla uintr þria,
vantt er sliktt at ræda;
brvdrin so med burden la,
barnn matti ecki fæda.

45. Drottnning sa firi daudan sinn
ok dreingium þetta tiade,
„en mun hallda arfi minn74
ond med voru radi“.

32646. Divpsett ʀad eru drottning fridr,
daudin sokti at vifi,
fliods uar skorenn75 med knife kuidr,
kongson hellt suo life.

47. Milldingsson gat suo modur sin
mæta leyst med knife,
suanenn do med sara pin,
so hefr frezt af uife.

48. Wisis son feck Wolsungs nafnn,
vardi stiornn ok rike,
honum uard eingin hilmir jafnn,
huergi fanzt hans like.

49. Skera uard negll ok skiolldungs har,
skal þar fyst at sinne,
fagrt uar þat sem Friggiar tar,
falla76 asa minne.

III.γ

1. Mɪnne uillda77 ec uella Bil
Vestra baten jdia78;
rausa ec jafnan rimv spil,
ef reckar nenna at bidia.

2. Fæ ec þat greintt hue fagrt var skaptr
fleygir navdrv beckia,
micill uar Odins kyngi kraptr,
kan þat margan blekia.

3. Wolsung uar so uænn ok fagr,
uitr ok sniallr j mali,
einkar blidr ok orda hagr,
aur af greipar bali79.

3274. Einkum var sa stiller sterkr,
stortt hio hann med brandi,
rausnar samr, rikr ok merkr,
red firi hveriu landi.

5. Fylkir hefr þa fellda tolf
feingit nodru80 galla,
er skeidum hellt ꜳ skelivngs golf
skerder frænnings palla.

6. Hilmir tok sa strandhogg stor,
stilling fylgir eingi;
bal var kyntt þar bragning for,
breytti hann þanveg leingi.

7. Wikingarnir vida um lond,
þeir verda hals at beyia,
bragnning gallt þeim bana fyrir ond,
bla menn let hann deyia.

8. Wolsungr er so vaskr ok ernn,
varlla feckzt hans like;
kempan sia vill kongin huernn
kvga j burtt af rike.

9. Þeingill hafdi þetta starf
þrettan uetr j rennv,
feigen vard margr er hilmir huarf
heim fra geira sennv.

10. Wnit hafdi hann þiodlond þriv
þeingilsson med kneite;
Wolsungs giordiz virdvm nu
vida kunnigt heite.

11. Wolsungs frami81 er vordenn kvdr
vestr vm heimsens bygdir,
einn veg bædi austr ok sudr,
ecki eru þat lygdir.

32812. Leingi styrdi landi nv
lestir Fofnnis teiga;
leit hann eigi so fagra frv,
at fystizt hann at eiga.

21v13. Odinn sendi hilmi Hliod
honum til eigen brvdar,
uarlla hittiz uænna fliod,
uar honum þat til snudar.

14. Travsta syne gat tigen gramr
tigu ok dottur eina;
Sigmundr het sueinnen framr,
sa kan ʀioda fleina.

15. Þeingills bornn eru uitr ok uæn,
uida er dazt at sliku,
suo uar mæren suinn ok kæn
sem samdi uifi riku.

16. Tui bura nefni ec tiggia born
tuo firi ydr enu ungu;
Sygny nefndizt silke Hornn,
su uar frod ꜳ tungu.

17. OOll woru kurteis kongsens bornn,
kunnigt er þat uida,
uarmma brad slitr ualr ok aurnn
þar er Wolsungarnir strida.

18. Fatt stod nv vit fedgum þeim,
þa fyrdar þeyttu ludra;
Wolsungs nafnn for uida vm heim
ok uises barnna prvdra.

19. Wolsungarnir uida um land
uilldu profa at heria;
kendi þeim at rioda rand
reynir Fofnnis skeria.

32920. Wolsungs hird er af uine glaud82,
uar þar allzkyns prydi;
orma83 dun ok Idia84 raud85
odling ueitti lydi.

21. Wolsung hefr at uirding jafn
uisir ordit eingi;
taca hans frændr tignnar nafn
talaust uar þat leingi.

22. Sigeir red firi Gauta grvnd,
gior ec so uisu leinga;
uisir hellt ꜳ Wolsungs fvnd
vid fimm hundrvt dreinga.

23. Wirdar drvcku uinit fritt
i Wolsungs dyrri hollv,
bragnning giordi bonord sitt
bertt firi folki sniollv.

24. „Eʀ þat hingat erindit mitt,
ec uil fa mier brvdar,
mætti uerda mægit fritt,
mier er þat til snvdar“.

25. Mektug giptizt mætuzt frv
mætum odda huessi;
hardliga sagdi hoskri frv
hugr um radenn þesse.

26. Brvdlavps tid uar bradla nefnd
ok bodit til morgum lydi;
at Volsungs rike uar ueizlan stefnd
ok uandat allt med prydi.

27. Nu kom bratt ꜳ nefndri tid86
niflungs allir Gautar,
huerivm uar skipud hollinn frid
hreyti Fofnnis lavtar.

33028. Þa er um ueggi þeingils holl
þakit med gylltum skiolldum,
gioruer ok slungnir greipar mioll
ok grænum silki tiolldum.

29. Bergg eitt stod j breidvm sal,
bot stock ytar kalla,
dyrligt uar þar dreinga ual,
drott feck slika uarlla87.

30. Apalldrs blom med eplum stendr
up ꜳ þessv bergi,
lundr er sa med lavfum vendr,
lita ma slikan hvergi.

31. Visar druku uin ok miod
ok uirda sueiten snialla,
en þar satu jnne glod
atian hundrvt kalla.

32. Madr88 geck inn j hilmis holl
ok hellt ꜳ slidrar teine,
ber fættr er sa komne kall,
knept er brok at beine.

33. Gestrin hafdi girskan hatt,
gumna kuaddi hann eingi,
ein eygdr uar hann ok er þat satt,
ongum heilsar hann dreingi.

34. Wirdum þotti hann uidbragds89 skiotr,
uar þat eigi j ecklu,
yzta hafdi bauga briotr
bla fleckotta hecklu.

35. Bauga Tyr j bergit fal
branden upp at hiallte;
„traustligt er hier tiggia ual“,
talade karllen hallti.

33136. „Suerdit gef ec þeim seima lund,
er sialfr dregr ur bergi“;
lydir eptir litlla stvnd
litv þeir mannen huergi.

37. Huer at avdrum hrannar dags
hreytir geck at bergi,
22rþesse en bitri benia lagx
bifaz med ollv huergi.

38. Huerium fast var heinar lad
hreyti Draupnes sueita,
Sigmundr gat suerdi nad
ok segir at Gramr skule heita.

39. Sigeir faladi suerdit þa,
Sigmund uill eigi loga,
ʀamliga lagdi hann reide ꜳ,
þvi ræsir hafdi noga.

40. Nu biodzt þegar at notten leid
niflung burtt fra veizlv;
Sygny fylgdi sikling reid;
Sigeirs reiknna ec beizlv.

41. „Wolsung bid ec ef uilldi þier
ueita bauga lesti,
þier skulut veizlv þiggia af mier
at þrettan uikna freste“.

42. „Ueiti ec þier“, kuad fylkir framr,
„fysta þina beidzlv“;
siglldi j burttu en gauzki gramr,
graliga baud um ueizlv.

43. Ræsir biozt med ʀecka ual
ok ʀoskua sina arfa.
Full giortt hefi ec j sinnv sal
Sudra uænan karfa.

332IV.δ

1. Dyrann skeinke ec Durnnes bior
drott j fiorda90 sinne.
Wolsung so til veizlu for,
at uirdar leggi j minne.

2. Skaut vr landi skeidum þrimr
skerdir navdrv fitia;
millding hvgdiz mælsku fimr
mags ok dottur vitia.

3. Fodur sinn hitte fallda laut,
foru slik ord af uifi,
hilmir bidr hon hallda ꜳ braut —
„ok hialpir þinu lifi“.

4. Fliodit talar uid fodur ok brædr:
„þier finnit Sigeir alldri,
late þier ef lofdung rædr
lifit j uoppnna hialldri.

5. Niflung hefr um næstu lond
naliga hverium manne
safnad beint at rioda rond“,
red so mæla suanne.

6. „Ydart91 lif er ecki falt
oss, en þier munud hniga,
millding hefr þu92 meingit ualt
meir til skrautz en uiga“.

7. Doggling suarade dottur sin:
„dauda skal eigi kuida,
ef ec er suiken af mage min,
morgum skal þa suida.

3338. Aungu kuid þu agæt mær
vm ỏrfa fvndi neina,
hefr þu eigi spurtt at hrædumzt vær
huorke elld ne fleina.

9. Hvndrat sinnum hefr sa gramr
hada soknn undir merkivm;
j Ruscia uard ec romu tamr,
reynda ec mic med Serkivm.

10. Eitt sinn kemr lifs enda dę́gr
ollum lyd um sidir,
sa telz eingin sikling frægr,
er sinvm dauda kuidir.

11. Werttu blid uid bondann þinn,
bana skalt ecki nefna;
drosen mundu dauda minn,
ef dogglings mættir hefna“.

12. „Þungan kost ꜳ uifit uæntt
af uisir þeim envm armma,
er slikan fodr hefr fra mier ræntt
ok fræga mina barmma“.

13. Drosin skilzt uid doggling þa
dopr ok sina hlyra;
j tarum flaut sem telia ma
tvinna spaung en dyra.

14. Hilmir talar uid holda blitt:
„huergi skulum uær ʀenna,
þo uilldara þætti uifit fritt93
uirdum94 heima at spenna.

15. Ef virdar koma j uopnna glamm“,
Wolsung fra ec suo mæltte,
„gladliga skulum uær ganga fram,
þar geiren syngr en stællti“.

33416. Skioldung geingr skeidum95 fra
skamt á græna uollu,
adr en millding merken sa,
mugrenn dreif fra hollu.

17. Synn var mvnur vm manna fiold,
mættuz þessir garpar,
ramliga vard ei roman dvold
ok reyndv eggiar snarpar.

18. Sigeir hafdi muga manz,
ma þat telia uarlla96,
en j mote magr hans
med þriu hundrvt karlla.

22v19. Volsung od j uopnna glamm,
uirda let hann hniga;
skiolldungs arfar skunda fram,
skamtt uar mille uiga.

20. Stillis giorde enn gylldi fleinn
gumna briost at kanna,
taldir eru97 tolf um einn
travstra fylkirs manna.

21. So uar þesse en gamle98 gramr
grimʀ at snarpre hilldi,
eingin uar so fræken ne framr
at fylkirs bida uilldi.

22. Stillir reiddi en bitra brand
badum hauka strondum;
seggia klauf hann sinnv land,
suo song j gylldum rondum.

23. Reckum ueitti hann ramlig hogg,
redu honum at fylgia
synirnir hans j darra dỏgg;
diup vard unda bylgia.

33524. Ruddi hann þeim nu ruma braut,
rufu þeir fylking hueria,
margan drap sa malma Gaut
mygir Fofnis skeria.

25. Foru j gegnum fedgar þeir
fylking atta sinnvm,
margr hne fyrir gylltum geir,
get ec þat haft j minnum.

26. Niflvng uard j nyunda sinn
nar er biozt at riufa
fylking grams, þar er stalen stinn
sterkar randir klivfa.

27. Hiugiu stortt med hondvm tueim
hilmis arfar gilldir,
bond eru færd at brædrum þeim
bædi senn ok skilldir.

28. Bragnar uoru bundnir fast
badum sinum hondvm,
sueinum heillt hit seiga bast,
suiptir gylldum rỏndum.

29. War so giorlla Wolsungs þiod
uegin at lifdi eingi,
spurdi þetta hit fagra fliod
fodr sins lat af mengi.

30. Þungan harm bar gullaz Gna,
geck þo stille at finna,
Sygny talar uid sikling þa,
segium ma ec þat inna.

31. „Bragnning, minum brædra flock
bana þv eigi so snemma,
lattu helldr en sterka stock
stillis arfa hrema“.

33632. „Werra er þat uoskum segg“,
visir þan ueg sagdi,
„en lata sitt firi Laufa egg
lif at skommu bragde“.

33. „Fornntt er þat“, kvad fliodit, „mier
fyrda mal at sỏnv,
unir uid medan upp ꜳ sier
augv ꜳ bavga Navnv“.

34. Wisir let so verda þat
sem vifit talar hid mæta;
felldr er þa stockr j stad
stillis arfa at gæta.

35. Naktir skylldu en nott uar myrk
niflvngs arfar sitia,
ylgrinn kom þar einkar styrk
afregs garpa at vitia.

36. Bragningsson firi brædra kniam
beit ok tok at snæda;
togg hon hann med tonnum blam,
trollzlig uar þa fæda.

37. Nogu þotte natten long
Naunnv snaka fitia;
sendir arlla seima spaung
sinna brædra at uitia.

38. Bratt kom aptr sendi suein
ok sagdi þan veg uife:
„hlyri þinn er horfin einn,
en hallda adrir life.

39. Suo eru blidir barmar þin,
budlung gleddi99 dreingi,
eda þeir drycki hid dyra uin,
dauda kvidir eingi“.

33740. Lifdi ein sa lofdungs nidr,
er langt bar frægd af ollvm;
mest ann þessvm suannenn100 suidr
siklings arfa sniollum.

41. Sina nott at sueinen huern
siklings matti101 harma;
Sigmundr uar suinnr ok ernn
Sygnyar eptir barmma.

42. Sigmund hittir seima strond
sid ꜳ kuelldi þessv;
strauk hun fleski um stoksens bond;
slikt ma tæla skessu.

43. Hunangi reid um tungu ok tenn
tiggia snot ok goma;
fe vard betra fylkir enn
fliodsens þangat kuoma.

23r44. Ylgrenn kom sem endra nær,
ædi hefr hon trolla;
trausta feite tungan fær
ok tannar bondin giorlla.

45. Tungu lagdi en tryllda snot
tiggia innan uarra;
tonnvm fra eg at tok ꜳ mot,
traust uard radit suarra.

46. I stocken setti hon sterkar klær,
stock hann grams af fotum;
ur trolli geck sem telium uær
tungan oll med rotum.

47. Æpande hliop ylgr j brautt102,
en eptir dualdizt tunga;
arlla hitte linda laut
lausan suein enn unga.

33848. Fylgdi hun stille j foldar ʀann
fliod ok geck til skogar;
leitar skiott at læknna hann
ok leit þar undir nogar.

49. Red suo skilia ristill ỏr
uid ræses arfa en snialla;
Uitulis let eg Uestra knor
uatis þenna falla.

V.ε

1. Fᴀʀᴀ skal en hin fimta nv
Fiolnes oska byrdi,
hrodrar bvnden held ec nv
henne ef fundinn yrdi.

2. Þat skal103 segia þessu næst
af Þrvdi104 fannar arma,
furdu miog hefr fliodit æst
fodr sins lat ok105 barma.

3. Sigeir þottiz sigri gęddr,
Sygny fra ec þat navda;
uisir hugde ok uard eigi hræddr
Volsunga alla dauda.

4. Sueina þria gat sikling nv
vid sinv eigin fliode;
sendi alla en suinna frv
Sigmundi af hliode.

5. Sidan tok106 hann systr mog
sad or107 belg at greida;
næsta fær þar nogan lỏg,
ef nennir braud at breida.

3396. Wolsungsson ꜳ veidar for
ok vitiar heim at kuelldi;
uises arfi vella Þor
villdi bravd at selldi.

7. „Þat er þu feckzt mier frændi vor
furdu tok ec snemma,
j miolenu uar so madkren stor,
matti ec hann ecki kremma“.

8. Hilmir fra ec þa heinar golf
heiptar fullr at hrife;
sueinnin uar þa108 uintra109 tolf,
er visir ʀęnti hann lifi.

9. Suanenn leyfdi sinum brædr
sueina at ræna life
Siggeirs alla, ef Sygny rædr,
su var grimd ꜳ uife.

10. Drap hann þa lidit uar arit eitt
annan Sigeirs arfa;
hann fær eigi bravdit breitt,
baudzt hann slikt at starfa.

11. Woluo hitte vises sprvnd,
var þat litel gipta,
let hun hana um litlla stund
litunum vid sig skipta.

12. Sigmund hitte hid uæna uif
ok uill sic ecki nefna,
þviat hon uilldi leggia ꜳ lif,
at lofdungs mætti hon hefna.

13. Eigi kendi systr sin
suiptir gullsens hreina;
suefn hefr hann uit silke Hlin
sæng ok blæiv eina.

34014. Litlu sidar listug frv
leyndiz burtt fra harra;
lautar tok þa linna brv
lit sinn aptr af suarra.

15. Leid so fram sem lioda ec nv
vm lindi ægis brima,
fæddi blidvz bavga brv
barnn j settan tima.

16. Suein barnn atti Sygny þa,
Sinfiotlli skal heita,
sa mvn rioda branden bla
j bragnna ravdum sueita.

17. Feingit hefr hann fimm ok þriar
Fofnnis davda sottir,
en Sinfiotla sinar tiar
sutir Wolsungs dottir.

18. Honum110 tiade hon handa saum,
harmm full erv þau bæde,
sueinen gefr at sutum gaum,
saman for holld ok klæde.

23v19. Suanen talar uit sueinen sinn,
Sygny mintiz ravna:
„beintt mvn þier eigi brodur min
bleydi þurfa at lavna“.

20. Sier kuad eigi suida skinn —
„so munum vit nv skilia;
hindra get ec ei111 hlyra þinn
hennar112 slikan uilia“.

21. Lin eik fylgdi ꜳ leyndar braut
listug arfa sinvm;
„sendi ec þic113“, kuad silke laut,
„suinnum brodur minum“.

34122. „Þic bad heilsa modir minn,
mun ec þess eigi liona,
mic hefr sendan systir þin
sialfum þier at þiona“.

23. Wolsungsson at veniu bavd
veite Fofnnis landa, —
„sueinnen skal nv semia braud,
medan sæke ec elldi branda“.

24. Millding talar er miol var krikt:
„mattu ꜳ þessv fædazt?
fantu ecki kavden kuikt,
kanttu ei orma at hrædazt?“

25. „I fysta sin med fingri mier
fann ec nockut kræla,
uokuna gaf þat sialft af sier“,
sueinn fra ec þetta mæla.

26. „Madkenn hefe ec mertt j sundr,
miolenv kom ec j digla,
þicke mier ei114 kuad þeingils kundr
þurfa at hrædazt snigla.

27. Giorvallt hefr eg braudit breitt,
bragnning mattu snæda,
eigi þarftu ỏdling neitt
oss uid slikt at hręda.

28. Nær skal minnaz fylkir framʀ
fodr sins drap uid tiggia?
hier med attv at hefna gramʀ
hlyrra115 sex ok þriggia“.

29. Suo er þa orden bragnning blidr,
hann broste huitum tonnum,
„sannliga hefr þu116 sueinnen fridr
suipen af uorum monnum“.

34230. Segger forv sid um kuelld
Siggeirs hallar uitia;
þar mun drottnning dopr ok hrelld
dỏglings inne sitia.

31. Feingu þeir sier fagran sess,
fysti þa at duelia,
garpuren villdi giora til þess
gullz at heyrdi selia.

32. Bauga Tyr red bita hnot,
bragnning red þat heyra:
„hier er Wolsungum uista þrot,
uekia skal þeim dreyra“.

33. Wifit kuad honum visku þrot
uorden117 mest af ỏngu,
at bragnar mvnu þeir118 bita hnot,
er banadir þv firi longu“.

34. Byrde axllar beit so skiallt
baugir119 sterkra randa,
fylkir heyrdi ok folkit allt,
frvne jok þat uanda.

35. Leku at gulli lofdungs bornn
ok leita baugsens rauda,
sỏgdu fylke ok seima Hornn,
at sæi þau karlla snauda.

36. Bornninn færdi hon brodr sin,
brvdrin red ur uondu,
„Sigmund hafa þav sakt til þin,
þu suiptt þau będi ỏndu“.

37. „Bana ec ei fleire bornnvm þin“,
bragnning suarar en teite;
bædi hio þa syskinn sin
Sinfiotle med hneite.

34338. Suardar stofnn j siklings holl
Sinfiotle let flivga,
bragnning kendi brvna fioll,
beintt mun eg ei þat liuga.

39. Sigeir let þa sina menn
sækia at þeim badvm,
Wolsungarner uorduz enn
uel med snilld ok dadvm.

40. Hilldrin var suo hord ok long,
hneitir gall j rondum,
bragnar urdu j brodda song
bader tecnir hondum.

41. Þat er mier greintt af þeira snilld,
er þickir trvligt varlla,
sæfdu þeir af sinne villd
sextigv valdra karlla.

24r42. Nauktum uar þa, enn nott uar dimm,
nidr j grof so diupa
sidan steypt, en sæng uar grimm
Sorlla meidum hiupa.

43. Þat hefi ec frett120 at steinninn stor
stædi þeira j mille,
sinv megin lꜳ seggren huor,
so red gramuren jlle.

44. Halm fang eitt gat fliodit færtt
frægum sinum arfa,
koppum gat þvi kæran tærtt
at121 koma til fullra þarfa.

45. Þar skal Herians hrosta tiorn
hvilazt fyst at sinne,
þvi mega Durnnis dælu biornn
dreingir leggja j minni.

344VI.ζ

1. Hᴏʀfit hefi ec fra holdum þar,
at huilazt mætti uarlla;
gramvr ok sueinn j grofenni var,
greine ec þat er þeir spialla.

2. „Hier er j halme fleskit feitt“,
fra eg þat sueinen mæla,
„mier hefr jafnn uel mækenn greitt
modir uor en sæla“.

3. „Þa þarf eigi“, kuad fylkir framur,
„feigd ne sultt at kvida;
jafnt kann minn en godi Gramr
griott ok molld at snida“.

4. Ravfa122 hellv ritar123 grand
ræsis124 fra ec at nædi,
skarv þeir med bitʀum brand
bergit jafnt ok klæde.

5. Grofu sidan griot ok molld,
Gram fra ec allvel bita,
unzt þeir kuomv ꜳ fagra folld
ok fylkirs holl mega lita.

6. Wirdar barv at uises holl
uiden ok skidit þurra,
kueiktu sidan kastar troll
katir frændr Burra.

7. Holldar geymdu125 hallar dyr,
hilmir bra þa suefnne,
gladliga brann hinn grimi hyr,
gnog eru til þess efnne.

3458. Visir suarar ok vard eigi hyr,
uikr hann þan ueg mali:
„hver ꜳ rada randa Tyr
reykar gnott ok bale?“

9. „Wolsungsson enn yngsti einn
elldi kann at styra,
þesse hyr ok sudra sueinn
skal selia þier hid dyra.

10. Sigmund uill nv sialfr hier
sinna hefna nauda;
þu hefr adr þeingill mier
þrysuar stefnt til dauda.

11. Niflvng126 drapzt min nytan fedr
ok noga mina barmma,
þitt127 skal brenna buke medr
bragnning jstr ok þarmma“.

12. Hilmer talar uit systr sin
ok segir med slikum hætti:
„uillda ec at uilia þin
ueita þat er ek mætti.

13. Wiler þu ganga ur elldi ut
audar gatt af hollu,
hvorki fær þu sorg ne sut,
sialf skalt rada ollu“.

14. „OOllu er ec nv yndi suiptt“,
ormma duns kuad Freyia,
„navdig uard ec niflung gipt,
nv er ec fus at deyia.

15. Til davda hefr mier stefntt ok steyptt,
stora feck ec harma,
fulluel hefe ec nv flesta keyptt,
fodr mins hefntt ok barmma.

34624v16. Sinfiotla ertu at sonnv fedr,
Sigmund“, avds kvad þilia,
Wolsvngs dottur virda kvedr,
„vid munum hliota at skilia“.

17. „Fodr hefi ec mist j fleina hrid“,
fylkir talar af mode,
„ber ec hlyre þinn hættligt strid,
hygg eg alldri af fliodi.

18. Myklu128 er þetta meira uertt“,
millding talar hinn suinne,
„en þat verde brognum bertt,
at brenir þu hier inne“.

19. Wisir kysti uella Hlin;
uan þat arfe Skylia,
med mækir sneid hann modur sin,
mvn ec þess ecki dylia.

20. Hyren upp j hallar ræfr
hliop129 yfir folke roskv,
tiorgadan uid sem trod ok næfr
togg hann allt at oskv.

21. Bædi hefr þar latit lif,
likligt ma þat kalla,
Sigeir kongr ok kurteis uif
ok kappa sueitin snialla.

22. Þeingill hafdi130 þetta starf,
þreytir nodrv fitia,
feingit nogan fodr sins arf,
fystiz heim at uitia.

23. Rak hann j burttv þeingil þan,
er þar uar adr at ʀongu,
drap þar margan dogglings mann,
er driugum tel ec at ongu.

34724. Wolsungsson tok uises nafn
yfir vidu Hunalande;
ỏrnnum gaf hann ok vlfwm tafnn,
ef odling uo med brande.

25. Fedgar þeir um Fracka land
foru uida at heria;
barv jafnnan blodga rand
briotar Fofnis skeria.

26. Þeingill feck sier þrifligt sprvnd
ok þar med naudrv teiga;
Brynhilldr het sv bavga grvnd,
er bragnninng geck at eiga.

27. Sonuna gat vid sinne frv
Sigmvnd harlla dyra,
Hromundr sem Helga nv,
hratt er konga at skyra.

28. Frægʀ uar Helgi, fæ ec þat greintt,
furdv tel eg hann sniallan,
Sinfiotle hefr segginn beintt
samit uid herskapp allan.

29. Bædi var sia stiller sterkr,
stortt hio hann med brondvm,
tolf uetra uar tiggi merkr
hann tok at styra rondvm.