Það er frá því sagt um Guðrúnu Runólfsdóttur konu administrators B. Ólsens á Þingeyrum († c. 1843) að hún eitt sinn í ungdæmi sínu var með fleirum börnum að leika sér nálægt klöpp einni, og var þar hellir inn. Orð var á að huldufólk væri í hellinum og var hálfgeigur í hinum börnunum. Láði Guðrún þeim það fremur og sagðist skyldi sýna þeim hvað hrædd hún væri við huldufólkið. Hljóp hún þá inn í hellinn og kallar snjallt: „Ef þið eruð nú hérna til, huldufólk, þá ragmana ég ykkur að þið lofið mér nú að sjá ykkur.“ En í sama bili opnast bergið inn og kemur fram í hellinn ljómandi fallegur unglingsmaður, hér um bil sextán vetra gamall. Varð þá Guðrún fremur skelkuð og segir: „Ég bið ykkur forláts, ég skal aldrei gera þetta oftar, en í guðs nafni látiði mig ekki gjalda.“1
О Гвюдрун Рюноульвсдоуттир1, жене администратора Б. Оульсена из Тингэйяра (ум. 1843 г.)2, рассказывают, что однажды в молодости она вместе с другими детьми играла вблизи одной плоской скалы, и там была пещера. Поговаривали, что в той пещере живёт сокрытый народ, и другие дети были несколько напуганы. Гвюдрун сильно упрекала их за это и сказала, что покажет им, насколько она боится сокрытого народа. Тогда она забежала в пещеру и громко кричит:
— Если вы сейчас здесь, сокрытники, то я вас назову трусами, если вы теперь не позволите мне вас увидеть!
Но в тот же миг скала отворилась, и в пещеру вышел ослепительно прекрасный юноша, где-то шестнадцати зим от роду. Тут Гвюдрун сильно перепугалась и говорит:
— Я прошу у вас прощения, больше я никогда так не сделаю, и, во имя Господа, не заставляйте меня расплачиваться!
1 Þessi saga er haldin sönn. — J. N.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri (1862), Jón Árnason.
Текст с сайта is.wikisource.org
© Ксения Олейник, перевод с исландского и примечания
Дата публикации: 17.10.2026