Á öndverðri 18. öld bjó sá bóndi í Höfnum á Skaga er Sigurður hét; hann var kvongaður og átti þá konu er Þuríður er nefnd. Þau áttu fjögur börn; hétu synir þeirra Bjarni, Jón og Óttar, en dóttir Þórunn. Þeir bræður voru allir miklir menn fyrir sér og nokkuð fornlegir í skapi. Systir þeirra var harðla fríð sýnum, kurteis og vel að sér gjör. Hún var blíðlynd og góðsöm svo að hvert mannsbarn unni henni hugástum, og að öllu þótti hún hinn bezti kvenkostur. Eitt haust er svo frá sagt að hún var að leita lamba föður síns; hún fann ei lömbin og vildi því snúa heim aftur þá er myrkt var orðið af nótt. Gekk hún nú út með Hafnanúp að austan. Verður henni þá litið á klettabelti eitt í núpnum; þar sér hún dyr opnar standa á berginu; brennur þar ljós á lampa skammt frá rekkju einni í húsinu, en kona bláklædd og álitleg sýnum situr á stóli rétt hjá ljósinu. Hún var að sauma og leit vingjarnlega út til Þórunnar, en mærin varð hrædd mjög og hljóp sem skjótast á brott; þó varð henni litið við aftur. Þótti henni þá sem konan renndi til sín óhýru auga og í því lukust aftur dyrnar. Nú villtist Þórunn og komst ekki heim um kvöldið. Daginn eftir var hennar leitað og fannst hún ekki. En á þriðja degi fannst hún um síðir austur við á þá er Hafnaá er kölluð; svaf hún þá eða lá sem í einhverju dái. Hún var síðan flutt heim; en er hún vaknaði við var hún hálftrufluð og afskræmd í andliti. Varð hún aldrei síðan söm og áður, hvorki að yfirlitum né í skapi.1
В начале XVIII века в Хабнире на Скайи жил бонд по имени Сигюрд1; он был женат, и его жену звали Тюрид. У них было четверо детей; их сыновей звали Бьяртни, Йоун и Оуттар, а дочь — Тоурюнн. Все эти братья были мужчины сильные, хотя и в некоторой степени древнего склада. Их сестра была очень красивая, учтивая и искусная во всём. Она была столь кроткой и доброй, что все от всего сердца любили её, и она считалась самой лучшей невестой. Как-то осенью, как рассказывают, она искала ягнят своего отца; ягнят она не нашла и потому хотела повернуть обратно домой, когда опустилась ночная тьма. Теперь она шла к морю вдоль горы Хабнануп с восточной стороны. Она случайно глянула на скальную стену на той горе и увидела в скале открытую дверь; внутри там горел свет от лампы неподалёку от кровати, а прямо возле лампы на стуле сидела статная женщина в тёмно-синей одежде. Она шила и дружелюбно взглянула на Тоурюнн, но девушка испугалась и убежала как можно скорее прочь; всё же ей довелось посмотреть назад. Тогда ей показалось, что женщина метнула на неё суровый взгляд, и при этом дверь закрылась. Теперь Тоурюнн заблудилась и не вернулась домой вечером. На следующий день её искали, но не нашли. Но на третий день её наконец обнаружили на востоке у реки, которая называется Хабнаау; она спала или лежала словно в каком-то обмороке. Затем её доставили домой; но когда она очнулась, то была полупомешанной и с перекошенным лицом. Позднее она так и не стала прежней, ни в облике, ни в мыслях2.
1 Þessi atburður sem hér er frá sagt á að vera sannur. — P. J.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 51–52.
© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского
Редакция перевода и примечания: Speculatorius
Дата публикации: 08.02.2026