Bóndi vekur upp draug

Бонд пробуждает драуга

Þegar séra Vigfús sem var í Aðalvík, sonur séra Benediktar sem var prestur í Vestmanneyjum, var stúdent og var til veru á einhverjum kirkjustað þá hafði það verið venja hans að ganga út í ljósaskiptunum á vetrinn þegar fólkið svaf í myrkrinu. Torfkirkja hafði verið þar eins og alstaðar á þeim dögum. Hafði þakið ekki verið slegið um sumarið og því mikil sina á kirkjunni.

Когда преподобный Вигфус1, который жил в Адальвике, сын преподобного Бенедикта, который был священником на островах Вестманнаэйяр, был студентом и проживал в какой-то усадьбе с церковью, у него была привычка зимой выходить в сумерках наружу, когда народ спал в темноте. Церковь там была из дёрна, как и повсюду в те времена. Летом крышу церкви не покосили, и потому она вся заросла травой.

Eitt kvöld í heiðskíru veðri og tunglskini hafði hann verið að ganga um út á hlaði. Þá sá hann hvar maður kom ríðandi. Hann furðar það að hann skuli vera svona seint á ferð og getur ekki vitað hvað hann muni vilja. Séra Vigfús fer nú inn í kirkjugarðinn og felur sig í sinunni á kirkjuþakinu. Hann sér þegar hinn nálægist að þetta er einn sveitarbóndinn. Þegar bóndi er kominn af baki gengur hann í kirkjugarðinn og skimar sig um hvert hann sjái nokkurn, og þegar hann sér engan þá fer hann að nusa úr hverju leiði og loksins kemur hann að einu leiði nýgröfnu. Hann nusar þar af og að því búnu fer hann að fremja særingarþulur sínar; en ekkert skildi hann af því sem bóndi fór með af öllum sínum fítonsanda nema það að hann fór með öfugt faðirvor. Eftir tímakorn sér hann að moldin fer að ókyrrast og því næst sér hann að upp úr gröfinni kemur kista og innan úr henni sprettur upp maður; hann var í línhjúp. Bóndi færir hann úr hjúpnum og því næst karar hann hann (ᴐ: sleikti náfroðuna af hönum með tungunni). Að því búnu ræðst bóndi á drauginn og eftir harðan atgang þá féll draugsi og að því búnu fara þeir heimleiðis. En svo hafði bóndi mikið við félaga sinn að hann gekk sjálfur, en lét draugsa ríða. Þegar sr. Vigfús kom inn var hann náfölur, en ekki vildi hann segja hvað hann hefði séð fyrr en daginn eftir.

Как-то вечером в ясную погоду и при свете луны Вигфус вышел прогуляться по двору. Тут он увидел скачущего всадника. Он удивился, что тот едет так поздно, и не мог понять, что тому понадобилось. Вот Вигфус пошёл к церкви и спрятался на её крыше среди травы. Когда всадник приблизился, он увидел, что это один из бондов прихода. Спешившись, бонд вошёл на кладбище и огляделся, не увидит ли кого-нибудь, и когда он никого не увидел, то стал обнюхивать каждую могилу и в конце концов он пришёл к свежей могиле. Он обнюхал её и затем начал произносить заклинания; но из всей той чертовщины, которую бубнил бонд, Вигфус понял лишь то, что он читал «Отче наш» задом наперёд. Через небольшое время Вигфус увидел, как земля зашевелилась, и потом — как из могилы поднялся гроб, и из него выскочил человек; он был в льняном саване. Бонд снял с него саван и затем «очистил» его (слизал с него трупную пену языком). Закончив с этим, бонд напал на драуга, и после жестокой схватки призрак упал, после чего они отправились домой. Бонд был так горд своим товарищем, что сам шёл пешком, а призрака посадил верхом. Когда Вигфус вошёл в дом, то был мертвенно-бледен, но он не хотел рассказывать, что видел, до следующего дня.