Sæmundur lærði í Hólaskóla. Þar átti hann marga öfundarmenn og vildu margir af skólabræðrum hans að hann yrði fyrir einhverri hneisu. Einu sinni bar svo við að klukkan mikla Líkaböng féll niður og sáu menn ekki ráð til að koma henni upp aftur á rambhaldann. Vildi þá skólameistarinn gjöra mannsöfnuð til að festa upp klukkuna. Sæmundur heyrði það og sagði að það gæti einn maður gjört. Það heyrðu öfundarmenn hans og vildu nú láta hann verða sér til minnkunar. Hertu þeir nú á honum svo hann gekkst undir að koma upp klukkunni aleinn. Lofuðu þeir honum kaupi fyrir ef hann yrði búinn að koma klukkunni upp á ákveðnum degi, en ella skyldi hann skömm af hafa.
Саймюнд учился в Хоуларской школе. Там у него было много завистников, и многие из его соучеников хотели, чтобы он как-нибудь опозорился. Однажды случилось так, что большой колокол, Ликабёйнг1, упал, и никто не видел способа, как вернуть его на подвес. Тогда директор школы захотел собрать людей, чтобы повесить колокол. Саймюнд услыхал это и сказал, что это мог бы сделать и один человек. Это услышали его завистники и захотели теперь сделать так, чтобы он подвергся унижению. Они убедили его вызваться поднять колокол самостоятельно. Они пообещали заплатить ему, если он к определённому дню поднимет колокол, а иначе он покроет себя позором.
Nú leið svo fram að hinum ákveðna degi að ekki átti Sæmundur við klukkuna og gjörðu félagar hans mjög gys að þessu. Hann lét sem heyrði hann það ekki. Daginn fyrir hinn ákveðna dag kallaði skólameistarinn Sæmund fyrir sig og spurði hvort hann vissi nokkurt ráð til að efna loforð sitt. Sæmundur lét lítið yfir því og fór burt.
Назначенный день приближался, а Саймюнд даже не прикасался к колоколу, и его приятели громко насмехались над этим. Он делал вид, словно ничего не слышит. Накануне назначенного дня директор школы позвал Саймюнда к себе и спросил, знает ли тот какой-нибудь способ, чтобы исполнить своё обещание. Саймюнд ничего толком не ответил и ушёл прочь.
Um kvöldið var myrkt mjög. Um nóttina fer Sæmundur út, en um morguninn er hann í rúmi sínu. Var þá klukkan upp komin um morguninn og vissi enginn hvernig Sæmundur hefði orkað slíku. En hann sagði engum neitt um það annað en að hann hefði um nóttina farið út í fjós og látið moð í meis.
Тем вечером было очень темно. Ночью Саймюнд куда-то вышел, но утром он был в своей постели. И утром же колокол оказался на своём подвесе, и никто не знал, как Саймюнд сумел подобное. А он об этом никому ничего не рассказывал, кроме того, что ночью он якобы ходил в хлев и положил остатки сена в ящик.
1 См. про этот колокол отдельный рассказ (II. 73–74).
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1954), Jón Árnason, I. bindi, bls. 594.
© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского
Редакция перевода и примечания: Speculatorius
Дата публикации: 13.05.2023