Halla rekur sátur

Хатла погоняет стожки

Það var eitt sumar að lengi höfðu gengið óþurrkar og átti Halla mest allt hey sitt á engjum. Nú kemur þerrir og breiða menn hey sín og Halla einnegin, og er heyið er orðið þurrt lætur hún sæta það upp á enginu, en bindur ekki heim og þókti það kynlegt. En um kvöldið er fólk er komið af engjum spyr það Höllu hvenær binda skal heyið, en hún segir það skuli sig það engvu skipta láta. Halla tekur fólkinu vara fyrir því um kvöldið að það komi ekki út um nóttina og enginn skuli róta bæjarhurðu á undan sér að morgni; fólkið lofar þessu. En ein vinnukonan var mjög forvitin og vildi vita hvað því gæti valdið að Halla vildi ekki láta koma út um nóttina. Fer hún því á fætur árla um morguninn og skeytir ekki boði Höllu, heldur gengur út; litast hún í kringum bæinn og sér vegsummerki að Halla er komin heim undir túnið með allar sáturnar. Hafði hún vönd í hendinni og veifaði honum; runnu þá sáturnar rakleiðis heim á undan henni. En svo brá við er vinnukonan kom út að sáturnar settust allar kyrrar og kom Halla þeim hvergi úr stað, en svo er sagt að vinnukonan hafi ærzt og aldrei orðið með viti síðan.

Одним летом долго стояла сырая погода, и почти всё сено Хатлы оставалось на лугах. И вот осадки прекратились, и люди раскидали своё сено, и Хатла тоже. Когда сено просохло, она велела скирдовать его на лугу, но не стала увязывать его и везти домой, что сочли странным. Вечером, вернувшись с лугов, работники спросили Хатлу, когда им следует увязывать сено, но она ответила, что это их не касается. Вечером Хатла предостерегла людей, чтобы они не выходили на двор ночью и что никто не должен приоткрывать дверь дома поутру. Работники дали ей обещание, но одна женщина была очень любопытной и хотела узнать, из-за чего Хатла не хотела, чтобы кто-нибудь выходил ночью наружу. Поэтому она встала рано утром и, невзирая на приказ Хатлы, вышла на двор. Оглядевшись вокруг, работница заметила, как Хатла возвращается домой с туна со всеми копнами сена. В руке она держала прут и размахивала им, тогда стожки бежали прямо домой впереди неё. Но когда работница вышла на двор, все стожки тотчас замерли неподвижно, и Хатла не смогла сдвинуть их с места, а работница, говорят, спятила, и рассудок к ней так и не вернулся.