Villan

Einu sinni ætlaði sèra Vigfús um vetrartíma suður á land, eptir það hann var kominn austur. Hann kom á áliðnum degi á bæ þann í Öræfum, er heitir á Hnappavöllum, og ætlaði að ná um kvöldið inn að Hofi, og er það ekki leingra en svo, að það er riðið á klukkustund. Á Hnappavöllum var honum boðin fylgd inn að Hofi. En hann lèzt ekki þurfa hennar við, og fer svo af stað. Í dögun nóttina eptir er guðað á glugga á Litla-Hofi, en það er kot rètt hjá Hofi; þar bjó þá bóndi sá, er Bjarni hèt, og Ingibjörg kona hans. Hún fór þegar til dyra, er guðað var, og varð hissa, er hún sá prest um það leyti á ferð. Hann biður hana að lofa sèr að vera, því hann sè dæstur, og hafi átt örðugt með að komast þángað, og biður konuna að láta ljós loga hjá sèr, það sem eptir sè næturinnar, og gjörir hún það. En það er af Málfríði konu hans að segja, að hún leggur sig fyrir í rökkrinu þetta sama kvöld, en hrekkur þegar upp aptur og segir: „Nú á Fúsi minn bágt;“ grípur hún þá gráa tusku út úr barmi sínum, og fer að naga hana, og er að því alla nóttina fram undir dag, og rær sèr alt af á meðan. En þegar komið er undir dag, hættir hún að naga og segir: „Nú læt eg það vera; nú held eg honum sè óhætt.“ Sèra Vigfús hafði verið fátalaður um þetta, en hafði þó sagt einhverjum, að þegar hann kom inn að á þeirri, sem Gljúfursá heitir, milli Hnappavalla og Fagurhólsmýrar, hafi hann sèð sjón, sem hann kæri sig ekki um að lýsa fyrir neinum, og sú sjón hafi varið sèr upp úr ánni og komið á sig villu, og þegar hann kom að Litla-Hofi, hafi hann komið ofan úr fjallskarði fyrir ofan bæinn, þar sem eingir mannavegir liggja um.