12.
Völudysin í Leyningshólum.

(Handrit Hannesar Jónssonar í Hleiðargarði).

Skammt frá vatni því, sem kallað er Tjarnargerðisvatn í Leyningshólum í Eyjafirði, er dys ein forn. Mælt er að vala nokkur hafi verið dysjuð þar í fornöld. Steinn mikill liggur á dysinni og er hann höggvinn rúnum eða öðru letri, sem reynt hefur verið að lesa, en ekki tekizt, enda er steinninn brotinn og letrið máð. Sagt er að smalamaður frá Leyningi hafi skemmt steininn og brotið hann allan. Nóttina eftir hafði hann dreymt völuna. Var hún hin reiðasta og lagði það á hann, að upp frá þessu skyldi hann verða hinn mesti ólánsmaður, og á sömu leið skyldi fara fyrir hverjum þeim, er yrði svo djarfur að róta við dysinni. Álögur þessar þóttu rætast, því að smalamaður þessi varð hinn mesti ólánsræfill og dó að lokum á vergangi. Síðan hafa engir þorað að róta við dysinni, og hefur þó marga fýst að grafa í hana og vita, hvað hún hefur að geyma.