Dauðra manna bein.

Það er í sögnum, að ferðamaður einn, er var ofláti mikill, hafi eitt sinn um vetur komið að Stað á Ölduhrygg. Stóðu menn þá að grefti þar í kirkjugarði1, og höfðu líkmenn tekið gröfina. Hafði komið þar upp gröftur mikill, og lágu mannabeinin á grafarbarminum. Var í þeim banakringla ein mikil. Oflátungur þessi gekk að gröfinni og stakk broddstaf miklum, er hann gekk við, ofan í banakringluna, svo hún festist á broddinum, og mælti: „Svíradigur hefur hann verið sá arna, piltar!“ og hné niður dauður í sömu sporum.

Eftir sögn séra Friðriks Eggerz 1852.


1 Этот текст был опубликован также в еженедельнике Lesbók Morgunblaðsins в № 17 от 10.05.1964 на стр. 14. В этой редакции данное слово использовано с артиклем: kirkjugarðinum. В первом издании Þjóðsögur og munnmæli 1899 г. слово употреблено без артикля. — прим. Speculatorius.

Источник: Þjóðsögur og munnmæli (1956), Jón Þorkelsson, bls. 17.

© Tim Stridmann