Anton Tsjekhov

Freistarinn

Að loknum málarekstri komu dómararnir saman í ráðstefnuherberginu til að fara úr einkennisflíkum og hvíla sig stundarkorn áður en þeir færu heim að éta. Dómsforsetinn, myndarkarl með mikla barta, sem í einu málanna sem afgreidd voru var á annarri skoðun en hinir, sat við borð og flýtti sér að skrifa sitt „sérálit“. Mílkín friðdómari, ungur maður með angurværan þunglyndissvip, sem talinn var heimspekilega sinnaður, óánægður með umhverfi sitt og leitandi að tilgangi í lífinu, stóð við gluggann og horfði dapur út í húsagarðinn. Kollegi hans og annar heiðursfriðdómarinn voru farnir heim. Hinn heiðursfriðdómarinn, feitur maður með andarteppu, og aðstoðarsaksóknarinn, ungur Þjóðverji með iðrakvefsandlit, sátu á dívani og biðu eftir því að dómsforsetinn lyki af skriftunum svo þeir gætu farið og fengið sér að borða saman. Frammi fyrir þeim stóð Zhilín dómsritari, lítill maður með smábarta við eyrun og sætleikinn sjálfur í framan. Hann setti upp hunangsbros, horfði á þann feita og sagði í hálfum hljóðum:

— Allir viljum við fá að borða, vegna þess að við erum þreyttir og klukkan að ganga fjögur, en þetta er, Grígorí minn Savítsj, ekki sú sanna matarlyst, alvörulyst, þegar maður gæti étið föður sinn upp úr súru. Hún kemur ekki fyrr en maður hefur hreyft sig líkamlega, til dæmis hlaupið um á veiðum á eftir hundunum eða þegar maður hefur látið einhverjar bikkjur draga sig hundrað verstur í einni lotu. Ímyndunaraflið skiptir líka miklu máli, séra minn. Ef maður er til dæmis á leiðinni heim af veiðum og vill borða af sannri lyst, þá á maður aldrei að hugsa um neitt gáfulegt, viskan og vísindin rota alltaf alla lyst. Þér vitið það sjálfir að heimspekingar og fræðingar eru aumastir allra á sviði fæðunnar og nærast verr en nokkurt svín, með leyfi að segja. Á leiðinni heim á maður að reyna að láta höfuðið hugsa einungis um hjartans karöfluna og viðbitið blessað. Einu sinni lokaði ég augunum á leiðinni heim og ímyndaði mér grís með piparrót af þeim sálarkrafti að ég fékk móðursýkiskast af tómri fíkn. Jamm, og svo þegar komið er heim undir hús þá er nauðsynlegt að á móti þér leggi beint úr eldhúsinu einhverja angan, ilm vitið þér…

— Steiktar gæsir eru sannir ilmmeistarar, sagði heiðursfriðdómarinn og blés þunglega.

— Segið það ekki, Grígorí minn Savítsj elskulegur, önd eða þá mýrisnípa geta gefið gæsinni tíu ilmstig í forgjöf og unnið samt. I ilmsveig gæsar er ekki að finna þá sönnu mildi og fínleika. Hressilegast angar þó nýr laukur, þegar hann er að byrja að steikjast og hvissar, sá þrjótur, út yfir allt húsið. Semsagt, þegar maður svo gengur inn, þá skal vera búið að leggja á borð, og um leið og maður sest niður er servíettunni stungið sisona ofaní hálsmálið og rólega, asalaust teygir maður sig eftir karöflunni sem vodkað blessað geymir. Og maður hellir ekki þessari elsku mömmu allra drykkja í staup, heldur í einhverskonar afabikar úr silfri, frá því fyrir syndaflóðið, eða þá í vambmikið glas með fornri áletrun: „Munkar munu og við því taka“. Og maður drekkur ekki strax, heldur dregur fyrst að sér andann, nýr saman höndum, horfir svo með æðruleysi upp í loft og síðan færir maður vodkað margblessað með æðruleysi upp að vörunum og á samri stundu hlaupa neistar úr maganum út um gjörvallan líkamann…

Svipur ritarans lýsti sjálfri alsælunni.

— Neistar, endurtók hann og hnyklaði brýrnar. — Um leið og drukkið hefur verið er nauðsynlegt að fá sér góðan bita.

— Heyrið mig nú, sagði dómsforsetinn og lyfti augum sínum upp á ritarann, talið ekki svona hátt! Út af yður er ég búinn að skemma tvö blöð.

— Ææ, ég bið forláts, Pjotr Nikolajevítsj! Ég skal hafa hægt um mig, sagði ritarinn og hélt áfram í hálfum hljóðum:

— Jamm, það held ég. En maður þarf svo sannarlega að kunna þá list að velja sér vodkabita. Yður að segja er síldin langbest til þeirra hluta. Þér eruð semsagt búnir að éta af henni einn bita með lauk og sinnepssósu, og þá strax, velunnari minn, meðan þér enn finnið fyrir neistunum í maganum, þá skuluð þér borða kavíar hreinan og kláran, eða þá, ef vilji stendur til, með sítrónusneið og svo hreðku með salti, svo kemur aftur að síldinni, en ennþá betri eru saltar kantarellur, ef þær eru smáskornar eins og kavíar og þær eru inn teknar, skiljið þér, með lauk og olífuolíu. Nei, herra minn, það er engu líkt! Aftur á móti er lifur úr vatnaflekk eins og hver annar harmleikur!

— Jáá, samþykkti friðdómarinn og hnyklaði brúnir. Það er líka gott að narta í, svona… gufusoðna kóngasveppi.

— Einmitt, einmitt… með lauk vitið þér, lárberjalaufi og hvurslags kryddjurtum. Maður lyftir lokinu sisona af kastarholunni og upp úr henni streymir þessi gufa, andi sveppanna… maður getur allt eins tárfellt af gleði! Nú og semsagt, um leið og búið er að bera inn úr eldhúsinu kjötbökuna þá er bæði satt og rétt að fá sér annan hikstalaust.

— Ívan Gúrjítsj! sagði dómsforsetinn eymdarröddu. Út af yður er ég búinn að skemma þrjú blöð!

— Mannfýlan hugsar ekki um annað en mat! nöldraði heimspekingurinn Mílkín og setti upp fyrirlitningargrettu. Eins og það séu ekki til önnur áhugamál í lífinu en sveppir og bökur?

— Nújá, maður þarf semsagt að súpa á áður en kemur að bökunni, hélt ritarinn áfram hvíslandi, hann var svo gagntekinn, rétt eins og syngjandi næturgali, að hann heyrði ekki neitt lengur annað en eigin rödd. — Bakan skal vera heillandi og blygðunarlaus í allri sinni nekt svo að sönn freisting fylgi. Þú deplar til hennar auga, skerð þér stærðarflikki og leikur fingrum yfir henni sisona í ofurveldi tilfinninganna. Maður fer síðan að borða hana og af henni drýpur smjörið eins og ungmeyjartár, fyllingin er feit og safarík, með eggjum, innmat og lauk…

Ritarinn ranghvolfdi augunum og skældi sig út að eyrum. Friðdómarinn ræskti sig og lét fingurna dansa í loftinu eins og hann sæi sjálfur fyrir sér bökuna bestu.

— Þetta er engu líkt, hnussaði í Mílkín og hann gekk út að öðrum glugga.

— Tvo bita er búið að hesthúsa og þann þriðja geymir maður til að hafa með kálsúpunni, hélt ritarinn áfram, fullur af andagift. Um leið og bakan er afgreidd er skipað að bera fram kálsúpuna til að missa ekki niður lystina… Kálsúpan skal vera heit eins og eldurinn. Þó er allra best, velunnari minn kær, borsj úr rauðrófum upp á úkraínsku, með skinku og pylsum. Með henni er hafður sýrður rjómi og spánný steinselja og svo sólselja eins og fara gerir. Gúrkusúpa er líka framúrskarandi í flestum greinum með innmat og nýrum, en vilji menn eitthvað léttara þá er það seyðið best sem stráð er í gulrót og spergli, blómkáli og annarri lögbókarvisku.

— Já, aldeilis er það frábært, andvarpaði dómsforsetinn og sleit augu sín af pappírnum en áttaði sig um leið og stundi: Gáið að guði! Með þessu móti get ég aldrei skilað mínu séráliti. Fjórða blaðið farið í vaskinn!

— Ég er hættur, ég er hættur! Allt mér að kenna! sagði ritarinn afsakandi en hélt svo áfram hvíslandi. — Ekki eruð þér, höfðinginn sæll, fyrr búnir með borsjinn eða súpuna, þá skuluð þér láta reiða fram fiskinn. Bestur allra hinna mállausu fiska er steiktur grænkarpi í sýrðum rjóma, en til þess það sé ekki leðjulykt af honum verður fyrst að geyma hann lifandi í mjólk í heilan sólarhring.

— Hreint afbragð er líka að fá sér styrjuhring, sagði friðdómarinn og lygndi aftur augum en stökk svo á fætur öllum að óvörum, setti upp rándýrssvip og baulaði í átt til dómsforseta:

— Pjotr Nikolajevítsj, fer þetta ekki að verða búið? Ég get ekki beðið lengur! Ég get það ekki!

— Leyfið mér að ljúka þessu í friði!

— Ég er þá farinn! Fjandinn hirði ykkur!

Sá feiti bandaði frá sér, greip hattinn og hljóp út án þess að kveðja. Ritarinn andvarpaði, laut að eyra aðstoðarsaksóknara og hélt áfram í hálfum hljóðum:

— Indæll er líka vatnaviðnir eða karfi með tómötum og sveppum. En enginn verður af fiski saddur, Stepan Frantsítsj, það er undirstöðulítil fæða, það er ekki fiskurinn sem skiptir sköpum í máltíðinni heldur steikin. Hvaða fugli hafið þér mestar mætur á?

Aðstoðarmaðurinn setti upp súran svip og andvarpaði:

— Því miður get ég ekki orðið yður að liði, ég er með iðrakvef.

— Fussum svei, herra minn! Iðrakvef er barasta tilbúningur úr læknunum. Þann sjúkdóm fá menn helst upp úr frjálshyggju og oflæti. Kærið yður barasta kollóttan. Kannski langar yður ekki í mat eða yður er flökurt, en gefið því ekki gaum og borðið bara eins og fara gerir. Ef þér fáið til dæmis tvær heiðasnípur í steik, já og ef við þær bætist eitt rjúputetur eða tvær kornhænur vel feitar, þá gleymið þér hverri iðrabólgu, mér er eiður sær. Eða þá steiktur kalkúni? Hvítur og feitur og safamikill rétt eins og vatnadís einhverskonar…

— Já, það hlýtur að vera gott að bragða, sagði saksóknarinn með dapurlegu brosi. Kalkún mundi ég að vísu borða.

— Eða þá önd, herra minn sæll og trúr! Ef tekin er ungönd sem lögð var í ís í fyrstu frostum og hún steikt á pönnu með kartöflum, já og þannig að kartöflurnar séu smáskornar og roðni sem best í andarfeitinni, já og þannig að…

Mílkín heimspekingur setti upp grimmdarsvip og ætlaði víst að segja eitthvað, en allt í einu smellti hann saman vörum og smjattaði eins og hann sæi fyrir sér steikta önd, síðan greip hann hattinn og hljóp út, knúinn áfram af óþekktu afli.

— Já, ætli maður fúlsaði nokkuð við öndinni, andvarpaði aðstoðarsaksóknarinn.

Dómsforsetinn stóð á fætur, gekk um gólf og settist svo aftur.

— Eftir steikina gerist maður saddur og fellur í Ijúfan dvala, hélt ritarinn áfram. Þá er líkaminn góður með sig og sálin full af blíðu og til að þessi sætleiki komi sér vel fyrir er nú ráð að bæta á sig svosem þrem staupum af heitu kryddvíni.

Dómsforsetinn ræskti sig og strikaði yfir blað.

— Ég er búinn að eyðileggja sjötta uppkastið, sagði hann reiður. Þér ættuð að skammast yðar!

— Skrifið, skrifið bara, forseti minn! hvíslaði ritarinn. Ég er hættur. Ég skal hafa hægt um mig. En ef satt skal segja, Stepan Frantsítsj, hélt hann áfram svo lágt að varla heyrðist, þá er heimatilbúið kryddvín betra en nokkurt kampavín. Eftir fyrsta glas fyllist sálin öll af ilmi, hillingum má segja, og þá finnst yður ekki að þér sitjið heima hjá yður heldur einhversstaðar í Ástralíu ofan á dúnmjúkum strútfugli…

— Æ, eigum við ekki að koma okkur af stað, Pjotr Nikolajevítsj, sagði saksóknarinn og fótur hans skalf í óþolinmæði.

— Þannig er nú það, sagði ritarinn. Meðan kryddvínið er drukkið er gott að reykja vindil og blása hringjum upp í loft og á meðan stíga til höfuðs draumblíðar hugsanir rétt eins og maður sé orðinn marskálkur eða kvæntur fremstu fegurðardís í heimi og elskan þessi syndi allan daginn fyrir gluggana í svona glæru baðkeri með gullfiskum. Þar syndir hún og þú segir við hana: Yndið mitt, komdu riú og kysstu mig!

— Pjotr Nikolajevítsj! stundi aðstoðarsaksóknari þungan.

— Jahá, hélt ritarinn áfram. Að reykingum loknum tekur maður að sér sloppinn og beint í rúmið! Maður leggst sisona á bakið, með magann upp í loft, og tekur sér blað í hönd. Meðan höfgi sígur á augun og syfjan fer um allan líkamann er svo mikið notalegt að lesa um pólitíkina: Þarna sérðu að Austurríki hefur misst niður um sig, þarna er Frakkland með einhverja meinbægni, eða þá að páfinn í Róm stendur allur þversum, þetta les maður og það er mikið dægilegt…

Dómsforsetinn stökk á fætur, henti frá sér pennanum og greip hatt sinn báðum höndum. Aðstoðarsaksóknarinn, sem nú hafði gleymt sínu iðrakvefi og var allur dofinn orðinn af óþoli, stökk líka á fætur.

— Af stað! hrópaði hann.

— Pjotr Nikolajevítsj, en hvað um sérálitið? spurði ritarinn skelfdur. Hvenær ætlið þér að skrifa það? Þér eigið að vera kominn í bæinn klukkan sex!

Dómsforsetinn bandaði frá sér og hentist til dyra. Aðstoðarsaksóknari bandaði líka frá sér, greip skjalatösku sína og hvarf á hæla forseta sínum. Ritarinn andvarpaði, leit ásakandi á eftir þeim og fór að taka saman pappíra.

Árni Bergmann þýddi


Антон Павлович Чехов

Сирена

После одного из заседаний N-ского мирового съезда судьи собрались в совещательной комнате, чтобы снять свои мундиры, минутку отдохнуть и ехать домой обедать. Председатель съезда, очень видный мужчина с пушистыми бакенами, оставшийся по одному из только что разобранных дел «при особом мнении», сидел за столом и спешил записать свое мнение. Участковый мировой судья Милкин, молодой человек с томным, меланхолическим лицом, слывущий за философа, недовольного средой и ищущего цели жизни, стоял у окна и печально глядел во двор. Другой участковый и один из почетных уже ушли. Оставшийся почетный, обрюзглый, тяжело дышащий толстяк, и товарищ прокурора, молодой немец с катаральным лицом, сидели на диванчике и ждали, когда кончит писать председатель, чтобы ехать вместе обедать. Перед ними стоял секретарь съезда Жилин, маленький человечек с бачками около ушей и с выражением сладости на лице. Медово улыбаясь и глядя на толстяка, он говорил вполголоса:

— Все мы сейчас желаем кушать, потому что утомились и уже четвертый час, но это, душа моя Григорий Саввич, не настоящий аппетит. Настоящий, волчий аппетит, когда, кажется, отца родного съел бы, бывает только после физических движений, например, после охоты с гончими, или когда отмахаешь на обывательских верст сто без передышки. Тоже много значит и воображение-с. Ежели, положим, вы едете с охоты домой и желаете с аппетитом пообедать, то никогда не нужно думать об умном; умное да ученое всегда аппетит отшибает. Сами изволите знать, философы и ученые насчет еды самые последние люди и хуже их, извините, не едят даже свиньи. Едучи домой, надо стараться, чтобы голова думала только о графинчике да закусочке. Я раз дорогою закрыл глаза и вообразил себе поросеночка с хреном, так со мной от аппетита истерика сделалась. Ну-c, a когда вы въезжаете к себе во двор, то нужно, чтобы в это время из кухни пахло чем-нибудь этаким, знаете ли…

— Жареные гуси мастера пахнуть, — сказал почетный мировой, тяжело дыша.

— Не говорите, душа моя Григорий Саввич, утка или бекас могут гусю десять очков вперед дать. В гусином букете нет нежности и деликатности. Забористее всего пахнет молодой лук, когда, знаете ли, начинает поджариваться и, понимаете ли, шипит, подлец, на весь дом. Ну-с, когда вы входите в дом, то стол уже должен быть накрыт, а когда сядете, сейчас салфетку за галстук и не спеша тянетесь к графинчику с водочкой. Да ее, мамочку, наливаете не в рюмку, а в какой-нибудь допотопный дедовский стаканчик из серебра или в этакий пузатенький с надписью «его же и монаси приемлют», и выпиваете не сразу, а сначала вздохнете, руки потрете, равнодушно на потолок поглядите, потом, этак не спеша, поднесете ее, водочку-то, к губам и — тотчас же у вас из желудка по всему телу искры…

Секретарь изобразил на своем сладком лице блаженство.

— Искры… — повторил он, жмурясь. — Как только выпили, сейчас же закусить нужно.

— Послушайте, — сказал председатель, поднимая глаза на секретаря, — говорите потише! Я из-за вас уже второй лист порчу.

— Ах, виноват-с, Петр Николаич! Я буду тихо, — сказал секретарь и продолжал полушёпотом: — Ну-с, а закусить, душа моя Григорий Саввич, тоже нужно умеючи. Надо знать, чем закусывать. Самая лучшая закуска, ежели желаете знать, селедка. Съели вы ее кусочек с лучком и с горчичным соусом, сейчас же, благодетель мой, пока еще чувствуете в животе искры, кушайте икру саму по себе или, ежели желаете, с лимончиком, потом простой редьки с солью, потом опять селедки, но всего лучше, благодетель, рыжики соленые, ежели их изрезать мелко, как икру, и, понимаете ли, с луком, с прованским маслом… объедение! Но налимья печенка — это трагедия!

— М-да… — согласился почетный мировой, жмуря глаза. — Для закуски хороши также, того… душоные белые грибы…

— Да, да, да… с луком, знаете ли, с лавровым листом и всякими специями. Откроешь кастрюлю, а из нее пар, грибной дух… даже слеза прошибает иной раз! Ну-с, как только из кухни приволокли кулебяку, сейчас же, немедля, нужно вторую выпить.

— Иван Гурьич! — сказал плачущим голосом председатель. — Из-за вас я третий лист испортил!

— Чёрт его знает, только об еде и думает! — проворчал философ Милкин, делая презрительную гримасу. — Неужели, кроме грибов да кулебяки, нет других интересов в жизни?

— Ну-с, перед кулебякой выпить, — продолжал секретарь вполголоса; он уже так увлекся, что, как поющий соловей, не слышал ничего, кроме собственного голоса. — Кулебяка должна быть аппетитная, бесстыдная, во всей своей наготе, чтоб соблазн был. Подмигнешь на нее глазом, отрежешь этакий кусище и пальцами над ней пошевелишь вот этак, от избытка чувств. Станешь ее есть, а с нее масло, как слезы, начинка жирная, сочная, с яйцами, с потрохами, с луком…

Секретарь подкатил глаза и перекосил рот до самого уха. Почетный мировой крякнул и, вероятно, воображая себе кулебяку, пошевелил пальцами.

— Это чёрт знает что… — проворчал участковый, отходя к другому окну.

— Два куска съел, а третий к щам приберег, — продолжал секретарь вдохновенно. — Как только кончили с кулебякой, так сейчас же, чтоб аппетита не перебить, велите щи подавать… Щи должны быть горячие, огневые. Но лучше всего, благодетель мой, борщок из свеклы на хохлацкий манер, с ветчинкой и с сосисками. К нему подаются сметана и свежая петрушечка с укропцем. Великолепно также рассольник из потрохов и молоденьких почек, а ежели любите суп, то из супов наилучший, который засыпается кореньями и зеленями: морковкой, спаржей, цветной капустой и всякой тому подобной юриспруденцией.

— Да, великолепная вещь… — вздохнул председатель, отрывая глаза от бумаги, но тотчас же спохватился и простонал: — Побойтесь вы бога! Этак я до вечера не напишу особого мнения! Четвертый лист порчу!

— Не буду, не буду! Виноват-с! — извинился секретарь и продолжал шепотом: — Как только скушали борщок или суп, сейчас же велите подавать рыбное, благодетель. Из рыб безгласных самая лучшая — это жареный карась в сметане; только, чтобы он не пах тиной и имел тонкость, нужно продержать его живого в молоке целые сутки.

— Хорошо также стерлядку кольчиком, — сказал почетный мировой, закрывая глаза, но тотчас же, неожиданно для всех, он рванулся с места, сделал зверское лицо и заревел в сторону председателя: — Петр Николаич, скоро ли вы? Не могу я больше ждать! Не могу!

— Дайте мне кончить!

— Ну, так я сам поеду! Чёрт с вами!

Толстяк махнул рукой, схватил шляпу и, не простившись, выбежал из комнаты. Секретарь вздохнул и, нагнувшись к уху товарища прокурора, продолжал вполголоса:

— Хорош также судак или карпий с подливкой из помидоров и грибков. Но рыбой не насытишься, Степан Францыч; это еда несущественная, главное в обеде не рыба, не соусы, а жаркое. Вы какую птицу больше обожаете?

Товарищ прокурора сделал кислое лицо и сказал со вздохом:

— К несчастью, я не могу вам сочувствовать: у меня катар желудка.

— Полноте, сударь! Катар желудка доктора выдумали! Больше от вольнодумства да от гордости бывает эта болезнь. Вы не обращайте внимания. Положим, вам кушать не хочется или тошно, а вы не обращайте внимания и кушайте себе. Ежели, положим, подадут к жаркому парочку дупелей, да ежели прибавить к этому куропаточку или парочку перепелочек жирненьких, то тут про всякий катар забудете, честное благородное слово. А жареная индейка? Белая, жирная, сочная этакая, знаете ли, вроде нимфы…

— Да, вероятно, это вкусно, — сказал прокурор, грустно улыбаясь. — Индейку, пожалуй, я ел бы.

— Господи, а утка? Если взять молодую утку, которая только что в первые морозы ледку хватила, да изжарить ее на противне вместе с картошкой, да чтоб картошка была мелко нарезана, да подрумянилась бы, да чтоб утиным жиром пропиталась, да чтоб…

Философ Милкин сделал зверское лицо и, по-видимому, хотел что-то сказать, но вдруг причмокнул губами, вероятно, вообразив жареную утку, и, не сказав ни слова, влекомый неведомою силой, схватил шляпу и выбежал вон.

— Да, пожалуй, я поел бы и утки… — вздохнул товарищ прокурора.

Председатель встал, прошелся и опять сел.

— После жаркого человек становится сыт и впадает в сладостное затмение, — продолжал секретарь. — В это время и телу хорошо и на душе умилительно. Для услаждения можете выкушать рюмочки три запеканочки.

Председатель крякнул и перечеркнул лист.

— Я шестой лист порчу, — сказал он сердито. — Это бессовестно!

— Пишите, пишите, благодетель! — зашептал секретарь. — Я не буду! Я потихоньку. Я вам по совести, Степан Францыч, — продолжал он едва слышным шёпотом, — домашняя самоделковая запеканочка лучше всякого шампанского. После первой же рюмки всю вашу душу охватывает обоняние, этакий мираж, и кажется вам, что вы не в кресле у себя дома, а где-нибудь в Австралии, на каком-нибудь мягчайшем страусе…

— Ах, да поедемте, Петр Николаич! — сказал прокурор, нетерпеливо дрыгнув ногой.

— Да-с, — продолжал секретарь. — Во время запеканки хорошо сигарку выкурить и кольца пускать, и в это время в голову приходят такие мечтательные мысли, будто вы генералиссимус или женаты на первейшей красавице в мире, и будто эта красавица плавает целый день перед вашими окнами в этаком бассейне с золотыми рыбками. Она плавает, а вы ей: «Душенька, иди поцелуй меня!»

— Петр Николаич! — простонал товарищ прокурора.

— Да-с, — продолжал секретарь. — Покуривши, подбирайте полы халата и айда к постельке! Этак ложитесь на спинку, животиком вверх, и берите газетку в руки. Когда глаза слипаются и во всем теле дремота стоит, приятно читать про политику: там, глядишь, Австрия сплоховала, там Франция кому-нибудь не потрафила, там папа римский наперекор пошел — читаешь, оно и приятно.

Председатель вскочил, швырнул в сторону перо и обеими руками ухватился за шляпу. Товарищ прокурора, забывший о своем катаре и млевший от нетерпения, тоже вскочил.

— Едемте! — крикнул он.

— Петр Николаич, а как же особое мнение, — испугался секретарь. — Когда же вы его, благодетель, напишете? Ведь вам в шесть часов в город ехать!

Председатель махнул рукой и бросился к двери. Товарищ прокурора тоже махнул рукой и, подхватив свой портфель, исчез вместе с председателем. Секретарь вздохнул, укоризненно поглядел им вслед и стал убирать бумаги.

Источник: Bjartur og frú Emilía: tímarit um bókmenntir og leiklist. Nr. 14 (01.01.1994). Bl. 44.

© Tim Stridmann