Fimmta málfræðiritgerðin

… [1] garð ær þat kallað, æf længi ær talat vm hit sama æfni, sæm gvðbrandr

[2] qvað isvǫlv: »Vpp drægr mǫkc hinn mikla«. Oc allar visvr bær, ær eptir

[3] fara, ærv af æinv æfni allt til stæfia fram. Snyrða pikcir hælldr bragar

[4] bót æn spæll, ok skolo pa standa margir samhlioðændr æptir raddarstaf

[5] hinir sǫmo, ok siðarst t eda r, sæm æinarr qvað: »Ælfr varð vnda glalfri

[6] æitr kolld roðin svæita vitnis fæll með vatni varmt ǫldr imæn

[7] karmtar«. Skarbrot ær þat, æf ꜹkit ær samstǫfv skamri i fyrsta visvorði

[8] sva at ofegra pikci, sæm olafr læggs son qvað: »Skvlar bæzt vnd bali byrręfrs skǫ

[9] pvt æfi«.

Источник: Den tredje og fjærde grammatiske afhandling i Snorres Edda. Udg. af B. M. Ólsen. — København: G. Knudtzon, 1884.

Текст подготовил к публикации на сайте Hrafn Hvíti

© Tim Stridmann