Aldrei gleymi ég telpu í rauðum kjól.
Það voru brúnu lokkarnir hennar,
sem eitt sinn snertu vanga minn,
svo að ég vaknaði.
Nú er hún gift fyrir vestan
og á falleg börn,
og ef hún skyldi einhverntíma
lesa þessar línur
grunar hana sízt af öllu
að það sé hún,
sem hverfur mér ekki úr huga.