Skírarinn

Það var engu líkara
en að við hefðum fundið það á okkur
að stundin var komin.
Við biðum þarna nokkrir lærisveinar,
allt ungir menn, veiklyndir,
en með góðan vilja.

Þegar daglegum störfum okkar var lokið
og við áttum að hvilast,
dró hann okkur til sín,
án þess að hann hefði boðið okkur að koma,
hvað þá skiþað.

Og nú stóðum við í hnagg
og biðum þess að hann leysti svefninn.
Hann lá í hnipri, þessi þreytti maður,
hafði hallað sér útaf í skugga stóra trésins
á hæðinni við fljótið,
það teygði berar rætur sínar niður árbakkann
og krokti þar,
eins og það væri gamall risahestur
að drekka vatn úr Jórdan.

Og þarna stóðum við í rjóðrinu sem meistari okkar
hafði svo oft gert að guðshúsi,
umhverfis litla hríslu.
Og þegar við réttum upp
fagnandi hendur,
voru þær og greinar hennar í sömu hæð,
sem væri hún ein af okkur.

Loks reis hann snögglega á fætur
og blessaði okkur.
Búinn snjáðri úlpu úr úlfaldahárum,
maður nokkuð við aldur.

Ég gekk fyrstur til hans.
Nú er allt fullkomnað,
sagði hann.

Minn tími er liðinn.
Í dag hef ég ausið vatni Meistara yðar.
Honum eigið þér að fylgja.
Honum þer yður að þjóna.
Hann lagði höfuð sitt
í útréttar hendur mínar,
skeggið var þunnt,
en sítt og mjúkt.
Við horfðumst í augu.

Vinir mínir, sagði hann.
Eins og gaddasvipur
hafa orðin hörðu,
sem Guð minn hefur lagt mér á tungu,
tætt bak syndarans
og sært mitt eigið hjarta.

Í fyrsta og síðasta sinn
sá ég meistara minn fella tár.
Við hurfum af fundi hans
slegnir þungum harmi.

Þögult með brostin augu
liggur þetta höfuð
á silfurfati
í veislusal
Heródesar Antipasar.

Ó, Jesús, ó, Guð minn,
hvað mun þá bíða
okkar?