222Þrænlur.

1r1. Þeyiu uar hann til þessa tregr,
þottez uita at fylgir uegr.

2. Kemr hann1 austr ꜳ jarlla fund
einkar fliott j samri stund;
uirda gladdi uingan fornn
ok uilldu2 heidra menia þornn.

3. Jarlla uard nu aulværd sienn,
eyiar þiggr hann j lien;
sigldi hann heim med sæmdum gladr;
sidan giorezt hann þeira madr.

2234. J Færeyiar fer hann heim,
feck hann sæmd af jorllum tueim;
eyiarskeggiar yglduzt3 helldr.
Odrenn trv ec at verdi felldr.

1. Þʀᴀɴᴅe tok at þrvtnna modr,
þotti hagrenn eigi godr;
uar hann5 þui opt um styriold stirdr
ualldi suiptr ok litils uirdr.

2. Soguna fylla fiorir menn,
fædaz upp med Þrandi en,
Sigurdr hringr er sialldan blautr,
sidan nefndiz Þordr ok Gautr.

3. Sigurdr fra ec at syndizt fridr,
sialldan uar hann j lyndi blidr,
lidadiz har j locka bleikt;
leikit hefr sa morgum seikt6.

4. Mentum hladen uar menia þollr,
morgum uar hann þo ecki hollr;
Sigmundi geck seggrenn næst
vm sund ok tafll en annat fæst.

5. Þordr en lagie er þrautar har,
þrystiligr ok nockut grar,
ramr at aflle ok raun miog digr;
ranenn framdi hann meiri en sigr.

6. Þrandr hefr ꜳ lofda lagt
langa elsku, þat er mier sagt;
brogdum uonduzt barmar tueir,
brodr synir hans uoru þeir.

2247. Gautr en raude er geyse sterkr,
getit er ecki at hann7 se merkr;
hann uar Þrandar systr son;
seggia tel eigi8 þessara mun.

8. Auzur gat ser arfa þann,
eigi hitte frægri mann,
Leifr uar med Þrande þa;
þar munu ganga sogur j fra.

9. Sigmundr9 ol uit sini qonu10,
sagt uar af þui11, fiora sonu;
Þoralfr uar þroska gæddr,
þo uar Steingrim sidar fæddr.

10. Brandr ok Here eru barmar tueir,
badir voru sagdir þeir;
drottum syndar dygdir let
dottir hans12, er Þora het.

11. Þora er bædi þrifen ok uitr,
þeygu slik j eyium sitr,
manuiti prydd ok margre dad,
miog eru hennar spaklig ʀad.

12. Þegar sem eyddiz Olafs ualld13,
eptir uard sig kristnne halld;
lifdi huer sem lysti nær
langa stund sem fregnnum uær.

13. Sigmund hellt uel sina trv,
sa let reisa kirkiu nu;
bædi hion ok heima lydr
hafa þat allt er bonden bydr.

14. Þrandr hafnar þessum sid,
þar med allt hans skylldu lid,
kristnne red at kasta hann;
kyndugri feck uarlla mann.

22515. Þessu næst er þing uar stefnt
Þrandr kom, sem fyr var nefnt,
Sigmundr14 kuaddi hann synu bratt;
sidan talar ꜳ þenna hatt.

16. „Eg er sem fyri frændi min
fus at reyna dreingskap þin;
Leifi mvnttu legia bætr,
let sinn fodren kappinn mætr.“

17. Brestis son kuedz beint um þat
breyta ecki j nockurn stad
Hakonar jarlls at hallda dom;
hinn let næsta vestnna ʀom.

18. „Oss erv kunnig yckur mal,
attu frændi at sia firi sal,
dyrum somir þat dreingium enn
at dæme um env bestu menn.“

19. Sigmundr kuad þeygi þa
þurfa slikt firi ser at tia:
„orda skrap er ara15 drattr;
ec ryf slikt ꜳ onguan hatt.“

20. „Hardr ertu j horn at taca,
hrekia uilltv oss ok skaka,
1vecki er uist huort allir una,
ecki skaltu þetta grvna.

21. Ytar uaxa upp hia mier,
ecki fa þeir16 gott af þier;
reckar ætti riken half,
ʀaun miog byzt oss sneypan sialf17.

22. Mier hefr ueitta marga sman,
meizlen stor ok aura þian;
kalla ec rett þu kugadir mic,
ef kempur slikar hrædaz þic.

22623. Þo er þat18 eitt firi ollu gengʀ,
ec mun minnazt hote leingr,
neyddr uar ec at neita Þor;
nu er þat19 syntt at jlla for.

24. Allar stundir une ec þui uest,
einnenn kann mier hugna flest,
madrenn erttu micill ok frægr,
mætti uerda ec yrda slægr.“

25. Sigmund kuedz eigi20 hrædaz hot:
„huar sem kem ec ydr j mot;“
sidan foru seggir heim
sattarlaust af funde þeim.

26. Saude fra ec at soktu þeir
sid um haustit frændr tueir;
Einar fylgir þegnum þratt;
þesser treysta sinum matt.

27. Littlu nese þeir lenda at,
lofdar gengu upp ꜳ þat,
lituduz þeir um langa hrid21,
leingi ogx med koppum strid.

28. Seggi tolf af suartre fley
sau þeir ganga upp ꜳ ey,
fagra skiolldu at ferdinn bar,
fyrdar kendu at Þrandr uar.

29. „Hvad er til rads,“ kuad Þorir þa,
„þesser munu oss uilia sia“;
Sigmund bidr eigi hrædazt hann,
„hitta22 skulu uęr lymsku mann.

30. Gỏngum uær j gegn þeim hartt,
gott er en23 til rada margtt,
sidan hlaupe sinn ueg huer
sia um24 uer þa hue leikren fer25.

22731. Allir komi26 uid up gang nidr;“
eigi uar þeim hugadr fridr;
Þrandr talar uid sina sueit:
„sanliga skal ec nv efna heit.

32. Þorlaks synir ok þar med Leifr
þu skaltt uina Sigmund reifr;
en fiordi mvn þar feingen til,
fyllazt ma nv þat er ec uil.“

33. Sidan hittuzt seggir bratt27,
synum uard um kuediur fatt;
Þrandar menn uid glettu gra
giordu þegar at ʀada ꜳ.

34. Þessir giora sem þeim uar kentt,
þegnar hafa nu undan stefntt;
koma til upp gangs allir senn,
eptir soktv Þrandar menn.

35. Einn uard firi þeim audar28 briotr,
alldren hans uar stuttr ok skiotr,
Sigmundr29 uỏ nv seggen þann;
sidan uarde upp gang hann.

36. Einar hleypr ok Þorir þa
þrifnir dreingir fram at sia,
havllda litaα þeir hinna far,
helldr madr ꜳ festi þar.

37. Þorir þenna þegnninn uo
þegar ok færir hann ꜳ sio;
allt var þetta j einum suip
ok Einar soktte þeira skip.

38. Sigmundr vardi upp gang einn,
eigi komzt firi bergit neinn,
hopade undan hialma Tyr
ok hittir sidan flædar dyr.

22839. Skipunum ʀoa þeir badum brautt,
bryniu30 vo hann en31 þridia Gaut;
fiorda manne feck hann kaf,
fiandligt beid nu Þrandr af.

40. Eigi uard Þrandr af funde fliotr
furdu kalen ok allmiog uotr;
brendu32 uita ok birtu suo,
hue bragnar hofdu leikit þa.

41. Sigmundr33 for uid marga menn,
mygia uilldi hann Þrande en,
hygzt at taca þann hiorfa Gaut;
hann uar adr fluttr ꜳ braut.

2r42. Sidan uar þat sagt34 um haust,
seggir gengu þrir ꜳ flaust,
fyrdar hofdu fvll gott uedr,
frændr tueir ok Einar medr.

43. Landskylld sokttu listar menn,
lægis hestr um kolgu renn;
koma j eitt huertt eyiar sund;
en mun reyna dreingia fvnd.

44. Sidan litu þeir sigla skip
suartt ok kenna þenna grip;
Þrandr for med þegnna sueit,
þeira for hann beintt j leit.

45. Fimtan uoru fyrdar þar
flædar stigs ꜳ godum mar;
Þorir mælte þetta ok hlær:
„þeir eru komnir hellz oss nær.“

22946. Sigmundr35 kuad þat sizt vid of:
„sættar giora þeir jafnan ʀof;
hreysti syne holda36 lid,
hier mun þurfa litells uid.

47. Eigi dugir at hrædazt hot,
holdum rær ec beinzta ꜳ mot;
þa skulu menn er segllet37 sigr
syna huer at best er uigr.

48. Wpp stỏdu ʀeidan allir senn
id38 skulud hoggua roskuir menn;
eingen er sa vid ollu ser,
ec skal giora þat likar mier.“

49. Bragnar hỏfdu bondans rad,
batren skreid um karfa lad;
Þrandr beitir þuertt sem ma,
Þorer ok Einar suerdum bra.

50. Reippen skaru reckar oll,
reiden fauk ꜳ Glamma uoll,
hallaz feria enn sigr segll,
setti Þrandr j borden negll.

51. Sigmundr39 færdi fork40 j huf
frægdar giarnn a olldu stuf,
stod upp kiolr en stafnar nidr,
stunde Þrandr næsta uidr.

52. Fyrdar drvckna fimm j stad,
forkren reid med afle at;
Þorir mælti þrifen ok ernn:
„þann ueg skulu uer leika huernn.“

23053. Sigmundr taladi: „suo skal ei,“
setti hann hier firi þuerlegt nei,
„hadung er þat harlla mest,
hrekia skulu uęr þa sem uest.“

54. Skilur þar nu med skautnum þeim,
Skufeyingar foru heim;
Sigurdr retti fyrda far,
flestum barg41 hann monnum þar.

55. Auflga taladi yta vidr:
„j einn stad kemrβ hier jafnan nidr,
marga faum vær hrackning helldr,
heilla leysit42 sliku velldr.“

56. Þrandr geipar þeygi uel,
þo quad hann betra lif enn hel:
„missyni43 gaf Simba synt,
sannliga hefr hann gæfu tynt.

57. Atte kosti allz uid mic,
ecki er hann þo uar um sig,
lifgiof sie ec hue launa ma,
leggium vær at uelli þa.

58. Bindumzt sidan aller j,
ef uær mættum uallda þvi,
at þier44 hafit j heliu þann,
er hier ma kalla frægstan mann.“

59. Giarnna uilldu gumnar þat
giora nv allt, sem Þrandr bad;
satu heima enn sumarit leid.
Suo mun lvkazt mærdinn greid.

1. Fᴊᴏʟɴes skeid j fiorda sinn
flyt ec af odar landi;
Bauga latum borda linn
brvna af46 męrdar sandi.

2. Þrandr hefr enn gæsku gleymt,
gumna kuedr til ferda;
„nu mun Simba, so hefr mic dreymt,
sidar nær styrtt verda.“

3. Fiorutigu47 a feriur tuær
fra ec at ytar48 gengu;
leidi fagrt en lek ꜳ blær
lyddur þessar feingv.

4. Þegnnar giora uid Skuf ey skiott
skipunum upp at bryna;
dagr uar eingi enn dreingir fliott
munu dad ok snilli tyna.

5. Vist er þar so uigit gott,
2vef uerdi49 taugr af monnum,
alldri fa þeir eyna sokt
med ollum sinum graunnum.

6. Elldjarn het sa upp geck fyst,
einn sa hann mann ꜳ uerde;
reidin hliop j ʀecksens bryst
ok red til hans med suerdi.

7. Skipte þeira skilldi suo,
skautnum dro til nauda,
bragna rack firi bergit tuo,
badir feingu dauda.

2328. Þrandar menn j50 bænum bratt
brvtv upp hurder flestar;
hustrven toc sier heruopn51 hratt,
hon dugir allt hid besta.

9. Sigmund eggiar, saurtt uar gaull,
sina fyrda flesta;
skatnar letv skogar traull
skiott j þeckium gnesta.

10. Hvorke spara þeir elld ne jarn
ok ætlla hus at uinna;
Þrandr er sizt ꜳ gæzku giarnn
ok giorir eigi soknum linna.

11. Þuridr talar uit Þrandar lid,
þar sem ytar ueriazt:
„hofud lausa menn holdum uid
huergi er sæmd at52 beriazt.“

12. „Þetta mun,“ kuad Þrandr, „satt
at þeir eru burttu allir;
eptir skulum uęr hallda huatt,
huikit eigi uirdar sniallir.“

13. Andsælis53 for sa jlsku dreingr
um þau husen storv,
blistrar hatt enn beygdr er keingr,
enn bragnar eptir foru.

14. Kyngimadr sa kvnni galdr
kemr at jardhus munna,
lokrenn mundi leingi ualldr
leitir flestar kunna.

15. Adra hefr ꜳ jordu hand
jlsku madrenn nidre;
þeire bregdr hann þefs uit land,
þa uar slægʀ enn jdre.

23316. Sem þa er gallti græfi j for,
suo grvfer þesse leida,
edr sem racke reckti spor
rett yfir eyna breida.

17. Lyddan for so langa hrid,
lydi ma þad tæla:
„ytar skulu ec medan54 skrid
ecki uid mic mæla.

18. Hier hafa gengit þegnar þrir,“
Þrandr tok til orda;
augun setti hann upp uid glir,
„ok ætlla55 sier at forda.“

19. Dreingir hittu diupa gia
driugum breida ok langa;
skiptazt þeir ok skylddu þa
skatnar tueim megin ganga.

20. Sigurdr ok Leifr geingu greitt
giar firi anan enda;
Þrandr segir at þat se lett56
þeir skulu undan uenda.

21. „Sigmundr57 erttu sagdr hraustr,“
so red Þrandr at greina,
„gior þig ecki garprenn traustr
grey ne lyddu neina.

22. Ef þu kallazt nockurv nytr,
nu gior58 eigi at leynnazt;
huergi mvnttu ef hreysti þrytr
hugar eigande reynazt.“

23. Sidan heyrdu bragnar brest,
bra þeim mioc uid þenna,
nottenn uelldr ok myrkrit mest,
mal kuad Þrandr at renna.

23424. „Steingrimr het sa er stod hia mier
sterkr madr med ollu;
sa feck hogg j hofud a sier,
so heilen fauck um uollu.

25. Sanliga ertu Simbe snar,“
so komzt Þrandr at ordum,
„ec skal uera um mic uar,
jllt hlauzt af þier fordum.“

26. Sigmundr59 hliop ofugr aptr
enn til sinna manna,
fæstra er þat færleiks kraptr,
fyrdar mvnv þat sanna.

27. Þrandr segir at þetta sar
þeim skule hræzlu ei ueita —
„allir skulu firi enda giar
eptir þegnnum leita.“

28. Sigmundr60 kemur med seggi tuo
sidan fram ꜳ hamra,
hlydazt um ok heyrdu þa
huar þeir Þrandr glamra.

29. „Hier mvnv uer,“ kuad Þorir þa,
„þegnvm uitnam ueita,
uist mun fara um uỏrn sem ma“;
uill þui Sigmund neita.

30. „Varlla er 3rec til uarnnar fær
uist, þui tynda ec suerde,
fyri get ec minn frænden kær
at freista annars61 uerdi.

31. Fellda ec nidr j grimma gia
Grimnis hallar eisu,
helldr skulu vęr hlaupa ꜳ62 sia
en hreppa af þeim hneisu.“

23532. „Lattu uera sem likar þier,“
kuad listar madren Þorir;
skutuzt ꜳ sund, en skyrt uar mier
at skellir urdu storir.

33. Þrandr mælte: „þar for nv
þeira uornn at sinne,
leitum uær um laxa brv,
litit get ec at vinne.“

34. Sudr ey ætllar Sigmund j,
sund er langt firi hendi;
helming logduzt þeir af þui,
þess fra ec Einar kende.

35.63 „Yckr hefeg,“ kuad Einar, „gott
att firi margtt at lavna,
nu er ec leiddr af life j brott,
langt mun eigi til ravna.“

36. Sigmund kuedr þat uarlla uist,
ok uegr hann upp ꜳ herdar,
bratt hefr Einar andar mist,
ytar neyttu ferdar.

37. „Skalltu leingi laten mann
leggiazt med?“, kuad Þorir,
„driugt er sidan daudr uar hann,
daprazt fundir uorir.“

38. Sigmund kuedr eigi þurfa þess,
þegnar logduzt leingi,
mædduzt þeir af magnni uers,
ma þat bæta einge.

39. Fiordung attu fyrdar sundz
frægir þa til landa,
Þorir talar til þornna lundz,
þat mun auka uanda.

23640. „Alla hofum uid æfe samtt
ockra uerit med64 blida,
nu mun65 uerda um skilnad skamtt,
skal þo ỏngu kvida.

41. Eigi man ec at ord ne verk
ockar j mille bæri;
nu er min fylgden frænden sterk
faren med ollu næri.

42. Beidi ec hins, at halren hraustr
hialpir life þinv,
gef þv ecki garpren traustr
gaum at fiorve minv.“

43. Sigmund talar med sutar kland,
sa tok gledi at fella:
„uit skulum taca med life land
edr lataz badir ella.“

44. Sigmund leggr hann sier ꜳ bak
sinnu gæddan Þore,
hravstligt ueitti handa tak
hialma uidr en store.

45. Kemr j Sudr ey seggren alltt
suinnr er66 lysa knatti67,
brim er firi landi en brognum kallt,
suo biargaz varlla matti68.

46. Skridr ꜳ land en skyrdar mann
skolade burtt af herdum;
Þorir hitte heiliar69 rann,
harkazt nęsta j ferdum.

47. Brestissonr j brvkit skreid,
bær uar skamtt fra strondu;
dreingrenn þannueg dagsens beid,
dapr j efnni uondu.

23748. Sa bio þegnn ꜳ þessum bæ,
Þorgrimr het en jlle,
aʀlla dags geck ofan at sæ,
allre horfen snille.

49. Kauden litr klędi ʀautt
koma ur einu bruke;
hans mun ecki briostit blautt
birtazt adr enn lvke.

50. Finnr j þaranvm fridan mann
fliott ok spurdi at heite;
Sigmund bidr hialpar hann,
hrimallt þo at ueite.

51. Segir hann allt af sinne ferd
ok so hve Þorir tyndizt,
hreysti þeira er hrodrar uerd,
hormung j þui syndizt.

52. Epter giordi arfa tuo
jllsku madr at leida,
Sigmundr red seggi þa
ser til fulltings beida.

53. Ein sæt kuodu ungir menn
audar lundi at hialpa,
Þorgrimr bad þa þegia en
ok þeygi nockut skalpa70.

3v54. Sidan talar uid sueina hliott
sendir blarra spiota:
„Sigmundr71 hefr þa seima72 gnott,
at samir oss at niota.

55. Siait þit giorlla73 gull hring þann
grams ꜳ agxlar barmme,
ec uil giarnna gripa hann,“
gauren talar en arme.

23856. Sueinar męla syntt j mot
ok segia þat micenn uoda;
samþyckt uard um sidir liot,
at Sigmund skule af rada.

57. „Drepum uær hann ok myrdum med,“
mælte reyner suerda,
„ytar mvnu um ofnes bed
alldri upp vist74 verda.“

58. Geingu at þar garpren la
geyse stirdr af mædi;
jlleligr uar Þorgrim þa,
þetta fra ec hann ræde.

59. „Hofddingen fer helldr lagt
hraustr uorra manna,
heimr uelltiz holdum bagt,
hier ma þetta sanna.“

60. At hare drogu hreysti mann
huelpar þeir enu ungu;
hin uar giarn, er glæpen uann,
greitt ꜳ uerken þungu.

61. Þorgrimr let þveitu75 brags
þunna af magnni rida,
ogxar munnr red harlla huass
hỏfud af bvke snida.

62. Flettu klædum folwan nꜳ
fram vid76 karfa uollu,
j Færeyium feck eigi þa
frægri mann at77 ỏllu.

63. Þessu næst rak Þorirs lik
þangat upp af ægi;
uỏmmum78 hygg ec uerken slik
uist til dauda dræge.

23964. Backa felldu byckiur ꜳ
buka þessara manna;
gengu sidan glaume fra,
gatu fair ens sanna.

65. Þat er at segia Þrandi fra,
þeir giora heim at uenda;
þann kuad hann segg, at Sigmund uỏ,
saran daudan henda.

66. Ward j Skuf ey borgit bæ,
bran79 þar litit jnne;
Þrandr hugxar þegnum læ;
þa uar kyrtt at sinne.

67. Sigmundr80 atti suinna kuon,
su mun Þuridr heita;
bidr hon oll sin bornn ok hion
blida ok giora sic teita.

68. Leingi heillt hon rausnar rad,
rosken giordezt Þora,
fęddi hon up med ærnna dad
arfa sina fiora.

69. Þrandr bydr sætt fyrir sic
suinnri bauga trodu:
„ef þier eigit ei jllt vid mic,
ec skal bæta godu.“

70. Þessu tacka þau leingi81 litt,
leid so fram um stundir;
Þrandr let uid þegnna blitt,
þo leggr hann eyiar undir.

71. Skikiu82 hellt j Skufey bu
skord um langan tima,
þar med heidr ok helga trv.
Hier mun lykazt ʀima.

1. Þʀᴀɴdr mælte þa vid Leif:
„þetta mier j hiartta sueif,
kalla ec rad at kuænizt þu
ok kaup þier eina84 dyra frv.“

2. „Huertt skulu lydir leita ꜳ?“,
Lefr spurdi fostra þa;
brosti hinn, er barma85 nyr:
„Brestis sonar er dottir dyr.“

3. Ozorar mælti arfi þa:
„eigi hyg ec þat mvni tia;“
„ecki hefr sa einskis bidr,“
ylgdizt Þrandr næsta uidr.

4. Skatnar giordu j Skufey faur,
4rskiotliga uar þess brvdren uỏr,
faliga uar þeim fagnad helldr,
fornlig heipten sliku uelldr.

5. Þrandr talar enn þiod uar tuist:
„þungliga hafe þier bondans mist,
þar fyrir uil ec þier bioda bætr,
bauga hlynren tyndizt mætr.“

6. Ecki taca þau undir fliott,
en red karll at mæla skiott:
„listar kuendit, lit nv uidr,
Leifr þinnar dottur bidr.

7. Ek skal Leifi leggia fe
land ok gull so ærit se,
ecki skorttir seggen seim;“
seintt uar tecit af ollum þeim.

8. Þannueg mælte Þora sialf:
„þessa kaups ꜳ ec raden half,
kunna mun ec86,“ segir kogra strỏnd,
„kosti at giora firi uora hond.

2419. Leifr skaltu leggia ꜳ eid,“
listug suarade bauga reid,
„uanttu ecki uopnnum medur
uisan dauda minum fedr.

10. Fleira skal þui fylgia en,
feckzt þu eigi til þess men,
Brestis sonar at brygdiz lif;“
beidir sliks ed unga uif.

11. „Sidan skaltu segia j fra
Sigmundar huad fiorue bra,
ok þess uerda uis til sanz,
ok uaskliga hefna ens fræga manz.

12.87 Fair þu þetta unit allt“
audar suaradi grvnden sniallt,
„þa mvnv minir mætu brædr
mestu rada med88 kæri mędr.“

13. Holdar lofudv hennar ord,
hyggenn þotti menia skord;
Þrandr heitir at þat se giortt89,
þess er beiddi mæren biortt.

14. Litllu sidar lyste Þrandr,
at leingi dyldiz madrenn90 uondr;
stigu ꜳ feriu tigu ok tueir,
toku kappar Sudrey91 þeir.

15. Þegnar hittu Þorgrims bygd,
þar mun mętaz flærd ok lygd;
þeim red heilsa þriotren katr:
„þu mvntt bonde litelatr.

24216. Gack j stofuna ok gior þier beintt;“
galdra madren for nu seintt,
Leifr kueiktu ok adrir elld
upp firi ser er leid ꜳ kuelld.

17. Þrandr mælte uid Þorgrim margt,
þesser kunna slægdar partt,
„sidan nockur92 Sigmund lezt
sannleikr hefr eingin frezt.

18. Hvad mvn hafa,“ kuad hreckuis dreingr,
„hiolvm vit93 en til þessa leingr,
birtiz eigi fyrir brognum neitt,
Brestis syni til dauda hafa leitt?“

19. [Nytan bid ec nafna minn
hann neydi sig eigi j þetta sin,
segi huer ecki af sinum hag;“
þa setr at Þrandi kiapta slag].

20. Þorgrimr ansar þessu gladr:
„þat ueit eingi j uerolldu madr,
ætlla sumir at sunde ꜳ
seggir hafi drepnna þa.“

21. Þrandr mælte, þat uar dællt:
„þetta er ecki alluel mællt,
allir uissu at villdu uær
uera94 hans dauda staddir nær.

22. Ef uer hyggium95 hreysti mann,
hui skulu uær þa myrda hann?
anad uard honum til æfe lagtt;
jllmannliga er þetta sagtt.“

23. „Ætlla sumir,“ kuad Þorgrimr þa,
„at þeir hafa sprvngit96 sundi ꜳ;
uar so bærtt med uirdum þeim,
at villdi hann hialpa badvm tueim.

24324. Geta þess sumir um seggen þann,
er segia mætti afres97 mann,
þott hann kæmizt lifs98 ꜳ land,
lydir hafa honum unnit grand.“

25. „Sanliga er þat sagtt,“ kuad Þrandr,
sizt er margr at brogdum uandr99;
„su er med ollu ætlan min,
at jlla tale nu menn100 til þin.

26. Werttu felagi uist eigi diarfur,
uordit hefr þu ei morgum þarfr,“
Þrandr talar med grimman galldur,
4v„grvnar mic næsta at þu siertt ualldr.“

27. Þorgrimr syniar þess sem mest,
Þrandi vard nu slyngtt um flest,
sækia bidr101 hann Sigurd ok Leif;
sidan karll til jarna þreif.

28. Fiotrader woru fedgar þrir,
fellda hafa þeir glede ok tir;
færdu at elldi102 fiorar grindr,
for hann sizt at sliku blindr.

29. Reitena fra ek nu rista þann
rỏstu103 blanden lymsku man,
alldre Þrand at jllsku þraut,
ollum megin fra grind j braut.

30. Setiazt red ꜳ sterkan stol
stygdar dreingr, enn myrk uar niol,
misiafnt þotte hans moglan god,
millvm eldz ok grinda stod.

24431. Þannueg sat nu Þrandr um hrid,
þungleg uard hans bæn ok smid,
treysti karll ꜳ tofrvr ok sic:
„tale þier ecki nv vid mic.“

32. Garpar fra ec at giordu so,
grimu tecur at lida ꜳ;
geck j skalan skiallda briotur,
skynia þeir at hann uar uotr.

33. Þenna mæda storlig strid,
stod ꜳ golfe vm langa hrid;
Einar uard af ollum kendr,
at elldi retti hann104 sinar hendr.

34. Sneri hann ut enn snertu leid,
snarliga sau þeir bauga meid
ganga jnn um gættir þar;
gumnar kenndu at Þorir uar.

35. Hann for enn sem Einar fyr,
enn red Þrandr at sitia kyr,
huergi talade holda uidr
ok horfir sier j gaupnir nidr.

36. Þessu nęst en þridia mann
þeir sav ganga j ellda rann,
dreingren hellt ꜳ hofdi105 sniallr
hann uar gilldr ok blodugr allr.

37. Garpren stod ꜳ golfi um stund,
giorlla kenna þeir Brestis kund;
giordi hann sidan at ganga ut,
gumnum minkar ecki sut.

38. Þrandr reis af stole stirdr,
storliga uar hann þa gæfu106 firdr,
uesla þiod kuad hann uera um land,
uarpar karll107 af mædi and.

24539. „Nu megi þier,“ kuad segren sia
sæmdarlaus, „hue for um þa,
hier hafa drvcknad dreingir tueir,
dasadir woru af mædi þeir.

40. Sigmund hefr þo lagizt til landz,
lika fær eigi þessa manz,
sidan uar hann af monnum myrdr,
micill108 er þesse glæpa byrdr.

41. Blodugr uar sia bauga Freyr,
birtizt nv hue kappen deyr,
hofudit hriste hann at ydr,
hote sizt er þetta rydr.“

42. Þetta sanar þiodenn teit,
Þorgrimr bad þa fara j leit,
hann bidr kanna husenn þa:
„hvergi uillde ec liuga fra.“

43. Þrandr ueik at Þorgrim bratt
ok þrætir109 hann ꜳ110 margan hatt:
„eg111 hefe legit ꜳ landi þin,
lotliga112 giorir þu nv til min.“

44. Orken stod vid elldhus dyr
einkar forn, en Þrandr spyr:
„huad mvn geyma greppa sia?“
gumna bidr hann leita j þꜳ.

45. „Harke einn mun henne j,“
holdar suorvdv margir þui,
tautra bagge ꜳ botne la,
brosti Þrandr næsta þa.

24646. „Fae þier mier,“ kvad flysiungs madr,
furdv uar þa skalkrenn gladr,
tautrum uar þar fest vid flikr,
fam uar Þrandr at brogdum likr.

47. Ecki uar hann þa eckum suafdr,
jnan fanzt j spiorum uafdr
gullhring einn, ok heillt upp hatt:
„Hacon jall hefr þenna att.“

48. Þorgrim ser, at þa fær hann
þeygi dulit enn kloka mann,
geck nu uid um grimmligt mord,
garpar heyrdu eigi þuiligt ord.

5rγ49. Segir hann allt ed sanna fra,
so huar hafdi folgit þa;
Þrandr fagnar fundi þeim
ok flvtti lik j Skuf ey heim.

50. Fyrdar bundu fedga þria
ok fluttu113 med ser114 alla þa;
en hefr Þrandr þrautir leyst,
þo hefr hann ꜳ fyrnskv treyst.

51. Nu erδ Sigmundr115 sidan grepttr,
seintt mun Þrandr at jlsku hneptr,
heima at116 kirkiu er hefur hann giortt,
hustru tok at glediazt biortt.

52. Þorngrvnd mælti Þrandr vid:
„þier hafit unit sæmd ok lid,
þat uar happ er hendi mig,
hrella skulu uær ecki þic.

53. Bragnar eiga at bæta ord,
berra þeir ꜳ mic uig ok mord,
raun enn117 seina sannar margt,
sialdan fer j ordum hartt.“

24754. Nu uar þing j Þors hofnn stefntt,
Þrandr hefr sin heite efntt,
Þorgrimr sagdi ser ꜳ hendr
seggia mord ok geck vid endr.

55. Allir heyrdu þegnar þat,
Þorgrim let hann heinga j stad,
fedga þa, sem fyrdum tel118;
sialldan119 skiliazt uondir uel.

56. Þrandr styrdi eyium einn,
eigi var hann j briostiε hreinn;
Leifr festi liosa frv,
lyktazt þanenn malenn nv.

57. Noregi styrdi Eirek jall
atta uetr ok fiorra120 hiall,
unzt hann for til Einglandz uestr
ernn vid strid ok kappi mestr.

58. Hachon nefndizt hilmis nidr,
hann tok sidan riki uidr,
trausta red hann taldr ok Sueinn
tuenna uetr ok þar med einn.

59. Þa kom en jtre Astu mogr,
ollvm gefr hann dæmen fogr,
jnn j land med æru ok skraut,
jorllvm stokti hann121 badum bravt.

60. J Færeyiar frettizt þat,
fatt gafv sier margir at,
Þrandr toc at þagna helldr.
Þar mvn bragrenn uerda felldr.

1. Aʟʟᴇʀ uita at Olafr red
æstr Noregs grvndv,
honum uar gofugrar giptu led
sem gumnar æskia mundu.

2. Allann Noreg audling slett
enn þa at kristnad hafdi,
fleire landa fagran stett
fylkir setia krafde.

3. Jslandz monnum trausta trv
tiggi red at kenna;
leyfa þui, sem lyst er nu,
lydir fylkir þenna.

4. Eyia lyd ok Grænlandz grvnd
gudi til handa leiddi,
margr sotte ꜳ mildings fund
madr sem ræsir beidde.

5. Fylkir heillt sa fam uar jafnn
flestar kenpur sniallar,
nv er hans heidrat122 haleitt nafnn
heims um bygdir allar.

6. I Færeyium fyrre uar
fiolde ʀoskra manna;
Þrandr af uirdum uisku bar,
uill þat boken sanna.

7. Longum þotti hann lyndis apr
ok lygen ꜳ æsku alldri,
ecki tryggr ok augna dapr
ok optt med hvxan kalldri.

8. Dreingren bygdi Dimun sa
dyggr er Þoralf nefnum,
Leifr ok Gille þottu þa
þrifnir men ꜳ stefnum123.

2499. Drivgum hafa þeir deilur att,
daprir urdu fundir,
seggir elldu silfrit gratt,
suo for langar stundir.

10. Atta uetr ok um framm þria
Olafr styrdi landi,
unzt Færeyiar fʀelsa124 ma
fyldar125 af heidnv grandi.

5v11. Þoralf nefnde þeingill til
þydr at finna stilli;
fra ec litt ꜳ ferdum bil,
fara þeir Leifr ok Gilli.

12. Þrandr biodz med þegnum ott,
þeyiu uill hann letiazt,
hleypr ꜳ fostra fæle sott,
fra ec hann aptur setiazt.

13. Enn þa þeir kuomu ꜳ kongsens fund,
kuoddu þeir hann med blidu;
sagde hann beimum sina lund
med sniollu male ok fridu.

14. Skiolldung baud, ok skyrddi betr,
skatt af eyium126 giallda,
ok þau laug, sem lofdung setr,
lydir uerda at hallda.

15. Festu krafde fylkir til
fiar um beizlu þessa, —
„eigi sidr ec eid um127 uil
jatvn þeira hressa128.“

16. Endir uard sa er jata þeir
allir kongsens beidne,
Leifr ok Gille litudu geir,
þeir letu blot ok heidne.

25017. Sidan foru seggir heim,
sæmden ogx af stille,
uiser gaf þeim Uonar eim,
uel for þeira ꜳ mille.

18. Koma þeir heim med heilu bratt
huer til sinna bygda;
Þrande fanzt um þetta fatt,
þuiat hann miste dygda.

19. Kongren let um sumarit sid
seggi uerda buna;
helldu ut þa haust129 uar tid,
huern ueg mun þeim snuna?

20. Wirdar kuomu eigi aptr
ok eingi skatren næsta,
hilmir er jafnan heidren skaptr,
hafa menn um hit fæsta.

21. Þeingill spurdi um þetta skip
þeygi kom til landa,
ʀęser hlaut med ʀeide suip
at ʀada ur nyum uanda.

22. Eingin hafdi j eyium frett
allz til þeira ferda,
ytum forst nu ecki slett,
enn mun freista uerda.

23. Audling sendi annat flaustr,
einn ueg geck sem fyrri;
ecki koma þeir aptr um haust,
eigi fra ec gatur þyrre.

24. Medr kaupmonnum konguren red
at kalla hird menn sina;
visir gat med uisku sed,
at uiel mvnu ecki duina.

25125. Þeir sem hofdu hilmirs starf
hafa so optt at ʀæda
um þat micla manna huarf
ok margra kongsens gæda.

26.130 Eyiar skeggiar attv tal
opt med ser um þetta,
eigi er synt hueriv anza skal,
ef at uill kongrinn fretta.

27. Þickiazt uita at þeingill mvn
þegnna eptir spyria,
Þoralf uill þui þenna grvn,
þan gat ferd upp byria.

28. Beima xij ok byrding medr
bio til þeirar ferdar,
sidan kemr ꜳ uænlegt vedr,
ok uanda allar gerdar.

29. Þrandr j Gotu um þetta skeid
þa sat longum heima;
fra ec þa skynia skialda meid
skiott um sina beima.

30. Geck j stofu, er garpar þrir
giora þar sitia ꜳ palli,
fræknir ok ollum131 firdir tir,
furdu sterkir allir.

31. Sigurdr er nefndr seggium slægr
sinkr ok fastr af audi,
Þordr er litt uid þegna gæfr,
þridie uar Gautren raudi.

32. Þrandr talar uid þegnna reidr,
þroten uar nu hans gæfi:
„breytiz margt þui brestr heidr
bragnna hvers ꜳ æfi.

25233. Otamt uar þat ungum mier
inn132 at sitia longum,
beint er skỏmm hve bregdizt þier
ok biargit manne ongum.

6r34. Eʀu133 um flest allt færir uel
ok fremit þo onguan starfa;
orkit mier, sem ec nv134 tel,
jafnan jllt til þarfa.

35. Þeygi mundi Þoralfs uon
þickia uænne fordum;
nv er hann frægr at fyrda sion
ok framdr sæmdar ordum.

36. Bradliga hygg ec byrding minn
brade135 funa undir,
hinn gꜳer litt um soman sinn
er sefr136 vm allar stundir.

37. Nalega selzt hier eingen ull,
aflle tecur at bresta,
eru af henne husen fvll,
harma ec slikt hid mesta.“

38. Sigurdr hliop med ædi enn
vpp ok þanueg sagdi:
„heliar karllsens heima menn
huate til skips at bragdi.“

39. Garpren hiet ꜳ Gavt ok Þord:
„gongum ofan til nausta,
fæ ec eigi borit hans fryiu ord,
fa mer dreingi hrausta.“

40. Settu fram hid forna skip,
farmr er nogr heima;
Þrandr uar med þungan suip,
en þegnar hielldu ꜳ geima.

25341. Wirdar toku uedrit eitt
uęnligt vt ur hofnum;
hraner mættu, ok geck þa greitt,
gumna byrdings stofnum.

42. Festu þeir uid utuer enn
ægis hesta bada;
sid uar dags enn syfvar137 menn,
seggir buazt til nada.

43. Allt er kyrtt med ytum þeim
unzt er tok at rockua.
Hier mvn ec lata Frosta flein
fars138 j æginn sokua.

1. Lᴊᴛit ꜳ hue liota uelr at leikum139 dreingi;
byrdingrin flaut bein med streingi,
biozt til reckna Þoralfs meingi.

2. Hann geck sialfr up ꜳ ey med odrum þegnni,
trygdar madrenn treyste megnni,
trv ec þo hætt hue leikren uegni.

3. Myrk uar nott þa ytar ætlla ofann at ganga,
fylgdar madrenn fra sognn langa
fra þui hefr ok næsta kranga.

4. Klæde uar þa kastad bratt um koll ꜳ honum,
margt stod jllt af monnum uanum140,
med hann uar geingit fram at sionvm.

5. Heyrdi brest, er honum var myrkt suo hann sa ecki,
uelin trv ec at uirda blecke,
uarlla er hægt uid slika huecke.

2546. Reiddr141 uar hann ʀett til falldz142 vit reydar grvndir,
kolgan uar þar kỏlbla undir,
krankir uerda slikir fvndir.

7. Kemz hann upp vr kafenv bratt ok klæden hriste,
þangad fra ec sem Þoralf miste
þena ganga ulfa143 niste.

8. Kuintan sier hann kappan nidr klofen j herdar,
eruida hlaut hann aumbun ferdar,
allar woru spilltar gerdar.

9. Wt ꜳ byrding bondans lik bera þeir sidan,
varlla heyrizt um heimen uidan144
hnepra verk um dreing suo fridan.

10. Olafr kongr jnn j eygiu atte veizlv,
margr kom til mala greidzlv
menia Tyr at fylkers beidzlv.

11. Þing let Olafr ollvm stefna eyiar skeggivm;
hilmes bod kom huorvm tveggivm,
hugdi gramr at flærdar seggivm.

12. „Slik tidinden sialldan getr,“ sagdi stiller,
„ganga um þat gumnar uiller,
glæpa madren sidvnum spiller.

13. Geck145 af lifi dugande dreingr ok dyggr nære,
6vsanliga hygg ec saklaus uæri,
slikir ganga eptir fære.

14. Vite þier nockunn uallda mann uerke sliku?,
frette ec þess hia folke ʀiku“;
flestir þogdu enn at146 liku.

25515. „Ecki leyne ec ætllan minne,“ er avdling sagdi,
„flærd mvn ecki at fyrsta bragde,“
ꜳ Færeyinga grvnsemd lagdi.

16. „Þike mier ꜳ þan hatt hellz,“ at þeingill147 greindi,
Sigurdr fra ec at seggen skeindi,
sidan Þordr at kaf favr148 beindi.

17. Þoralfs sok mvn þesse mest,“ at þeingill skyrde,
„at149 gæte hann ecki glæpa byrdi
gumna sagt sagt so ypp uist yrdi.

18. Wm þau mord ok manna lat, at mvnv þeir150 uallda
bragnar skulu med briostit kallda
bralla suorunvm firi sic hallda.“

19. Kyrtt uar allt um kappa sueit, er kongrin frette,
upp er sagtt ed Sigurdur151 sprette,
sa uar giarnn ꜳ slægd ok prette.

20. „Þeyi hefe ec ꜳ þingum fyre þurft at standa,
nv er ec152 kominn j nyan uanda,
næsta ber oss margt til handa.

21. Þeygi sonnu þrætne153 j mot ec þickunzt veita,
uorkun er þo uit at leita,
at uisu er þessv skyllt at neita.

22. Vænte ec þess at verre dreingr uallde sliku,
hlyden skal þo hilmi at liku,
hvar sem kemr med folke ʀiku.

25623. Fyrdar þeir er flytia slikt eru fiandmenn uorir,
sitt munu þo hyggia hvorir,
hlutir þo at ei fylgi154 storir.

24. Þoralf mvndi ec sizt af seggium svikia kunna,
ec þottunzt honum med ollv unna,
ecki hæfir slikt at nunna.

25. Wærri155 sannar seima lvnda sakir ꜳ mille,
fordazt mvnda ec fund156 uid stille;“
furdu slægr er madrenn jlle.

26. „Helldr mvnda ec harka bragda heima leita,
þungt uill oss nv þeingill veita,
þessu uerki er skyllt at neita.

27. Eida byd ec avdling þier ok undan færslv,
þeygi giore ec þat firi hræslv,
þann ueg eydec allra kærslu.

28. Bratt giore enn, ef budlvng157 vill, ok byd ec skirslo,
leggie þeim a hrygginn hrislo,
er hvikar nv undan þessara pislo.

29. Skiotliga vil ec þar skips hofnn mina skilia vndir,
misiafnnar158 verda morgum stundir;
myklir159 eru þo slikir fvndir.

30. Kys ec helldr at kongrin sialfr kome at lita160,
uarlla dvgir nv von at hlita;“
velin kann so optt at bita.

31. Fylkirs þengnar161 fysa þat so fast, hann sagdi,
margr hier til mala lagdi,
millding var þa hliodr ok þagdi.

25732. „Hitt mvn lygd er honum uar kent,“ at holdar kuodu;
fyrdar margir frami stodu,
fylkir talar med lyndi godv.

33. „Eingin mun firi jllzku dreingi eida storv,
margir j gær firi seggi sorv,
sueinar þeir, sem heimskir woru.

34. Valldi hann ecki verki þessu,“ at uisir greinir,
„þa mvnu eigi j jlsku einir162
ok alldri uerda j lyndi hreinir.“

35. Dogling segir163, driug miog slik at dæmen eigi finniz
ytar bid ec at ꜳ þat minniz164,
eigi er uist at skirslan165 uinniz.

36. Helldr er þat166 ætllan min,“ at audling sagdi
„rett mun jll167 . . . . . . . . . . . . . . . . . . .“

7r1. . . . . . . ꜳ þingit leid,
þegnar dæmdu168 malin greid,
fysti Karll at finna Þrand,
fatt uar manna helldr j nand.

2. Bragnar hitta ꜳ budar dyr
bratt, en Leifr at Þrandi spyr,
sidan fra ec hann sendi mann:
„seg þv at Karll vill finna hann.“

2583. Þesse kemr ꜳ Þrandar fund,
þo var j burttv langa stund,
fer hann aptr ok sagdi so:
„siukr er hann ok lited ma.“

4. „Ganga skulum allir inn
einkar fliott j þetta sinn,“
Leifr talar uid þegnna þat169,
„þreyngiazt eigi ok geymit at.“

5. Leifr gengr af fyrdum fyrstr,
fram uar Karll j bvdir lystr;
aluæpne bar yta huer;
eigi er syntt hve leikren fer.

6. Sier hann þau env suortu tiolld,
setti firi sic raudan skiolld,
spyr at Þrandi170 ok171 hreyfizt hann:
„hier172 ma lita krankan mann.

7. Vel þu kominn at uisu Leifr,“
uar hann greitt j ordum reifr,
„ok sa en mæti Mæra-Karll,
mier leizt fremri en nockur jarll.“

8. Leifr talade harlla huatt:
„hefr þv nockut reiknad skatt?“;
lægra mælte Þrandr þa:
„þar mvn verda gredi173 ꜳ.

9. Eigi hurfv oss ur hug
orden Karllz, þo tæki ec flvg;
varlla fer eg nu vitt um jord,
uanda skal ec þo mina giord.

10. Hier er ein siodr ok silfr j;“
sezt hann Leifr um j þui,
lagu menn j budar beck,
bunir eru þeir opt uid hveck.

25911. Steypti hann174 silfri ꜳ sterkan skiolld,
storlig verda jofra giolld,
rotar j med hendi hartt;
honum lizt bædi jllt ok suartt.

12. Hvgdi Karll at kongsens fe:
„komit þier þingad til ok se;
huer peningr oss lizt jllr,
ecki fer ec þessa uillr.“

13. Leife kvedz ok litazt so,
leingi fra ec þa ʀeikna175 tuo;
Þrandr kemr ꜳ þetta hliod,
þeim lezt færa annan siod.

14. „Amæle bregdz jafnan sizt,
ỏngvan trv ec silfrit lizt;
naudigir lata ut nockut bændr,
nidingar eru uorir frændr.

15. Annat mvn hier eigi til uals,
ef þier gioret j þessu fals;
taca af monnum mutur smar,
miss ec af þui jafnan fiar.“

16. „Beintt er þetta ei bærtt j giolld;“
bragnar leggia silfr ꜳ skiolld;
„þat ma vera at allt se eitt,
j land skylldir uar mer greitt.“

17. Leifr sidan leit ꜳ fe,
leingi tala þeir ser um hne176:
„þetta er hæft j harka gialld,
en huergi nær j kongsens ualld.“

18. Leit sa vpp sem liggr j beck,
litt uar kappa rædan þeck,
hratt hann felld af hofdi177 bravt,
hier ma lita en rauda Gaut.

26019. Fornnyrde kuad flangin satt,
fliotliga vpp vr palle spratt,
„so ergizt huer sem elldazt kann,
attu Þrandr mals hlvt þann.

20. Ef þu lætr j allan dag,
jlla gengr oss flest j hag,
Karll en mærska klifa af þier
kolgv bal, sem leit er mier.“

21. Þrandr mælte odr ok æfr,
ecki uar hann j lyndi gæfr;
„sanliga erv þier mannfol mest
minir frændr vm at uik178 flest.

22. Giore þier aunguan manna mun,
margir leigia179 ꜳ þat grvn,
at þier fyllit fotspor mitt
ok feinngnir helldr at ỏdrv litt.

23. Þu skaltt Leifr en þridia siod
þenna leggia ꜳ hilldar biod;
fyrdar þeir hafa fęrtt mier heim,
fullvel trv ec ollvm þeim.“

24. Enn þo ec se oskygn taldr180
7vopt eru fleire senn en ualldr,
sialf er huerium holluzt hỏnd,
heldr gerizt nv malen uond.“

25. Þordr mælti þeim ꜳ back:
„þiggia verdum181 orda skak
firi honum Karlli182 ꜳ kuelldi huertt,
karlla183 ek þetta lavna vertt.

26126. Þa tok Leifr184 enn þridia siod,
þegnna tok at batnna hliod:
„horfum eigi hier ꜳ leingr,
hver er odrum betri peingr185.

27. Þetta fe sem þeingill ꜳ
Þrandr far þv at vega186 ok sia;“
litt kuad hann þui malin187 uond:
„Leifr skalttv firi minna hond.“

28. Fyrdar gengu fram ꜳ voll
furdu skiott ok sueiten oll,
uogv silfr ok settuzt nidr
slægr188 var þeim bragda smidr.

29. Gumnar sav ganga mann,
græna heklu hafdi hann,
sidan hatt, en sỏgd er grein,
sa uar189 nocktr nidr um bein.

30. Refdi setti hann190 nidr jϑ jord,
sidan talar vid bauga Niord:
„huer ma geyma seggr sin,
sia þu Karll uid refdi min.“

31. Hialmen tok af hofdi ser
hraustr Karll, sem greintt var mier,
handar suelli hvelfdi j,
hlaupandi madr kom at j þui.

32. Karllar hann med kappe ꜳ Leif,
kynia fliott til þessa þreif:
„harked stendr af heliar trvd191,
hleypr fram j Gilla bvd.

26233. Syntt var þetta sæmdar gialld,
Sigurdr hliop þar192 jnn j tialld,
geysi jllt af gassa hlavt,
Gilla særdi hann bvdar navt.“

34. Budar lid med Leifi geck,
leit hann ecki slikan hveck;
kaupmenn stodu um Karll j hring,
kyrtt er varlla þetta þing.

35. Gautr en raude geck þar at
geyse fliott ok hoggr j stad
harlla bratt yfir herdar þeim,
harkit stod af frændum tueim.

36. Hofudit Karlls uid hoggi tok,
holda brogd eru grimm og klok,
ecki var þat allstortt sar,
eptir fer ed meira far.

37. Þordʀ enn lage ꜳ þessare stund
þrifr refdit vpp ur grvnd,
lystr ofan ꜳ unda skod,
ogxen þegar j heila stod.

38. Þetta spyrzt um þingit allt,
Þrandr kuad nv lifit uallt:
„hlavpit ut sem hardazt193 ma,
hỏndla mvnv þeir Leifr þa.

39. Wist er þetta verk so jllt,
varlla fę ec mic sialfr stillt;
girnnaz þeir at giora þat flest
gassaʀ sem mier likar vest.“

40. Enn þegar firde augum sueit,
oll seigir drott, at Þrandr ueit;
„dreingnum var þar klꜳt j koll194,“
hann kallzar at med miclvm skoll.

26341. Karll var bỏren af koppvm daudr,
kueiktiz sidan deilld vm haudr,
Þrandr bavd firi þegnna sætt,
þat vard eigi med fenv bætt.

42. Sigurdr vard firi sara far
sekr at heita leingi þar,
þegnar giordu Þord ok Gaut
þessu næst af eyium braut.

43. Þrandr feck þeim skiotliga skip,
skilduzt þa med reide suip,
eru þeiraat195 vik jll,
eingin mann þat greina vill.

44. Letv sidan logx j haf,
lydum seintt ok jlla gaf,
kolnar uedr enn kemr ꜳ havst.
Kialars mvn verda feingit laust.

1. Rᴇᴋr um ægi ʀostu menn
ꜳ Ræfels heste,
vedrin tok at vaxa enn
ok uindrin mesti.

2. Vansen þotti virda dugr,
ef vedrin herdir;
þungliga sagdi Þrandi hugr
vm þeira ferdir.

3. Leid ꜳ vetr en lydir fvndu
af lęgis hesti;
ytar gengv enn af stundu
aptr ꜳ leste.

2644. Wetrinn leid en var þa ʀeimtt
um virda196 bygdir;
vida hefr af jlsku eimt,
þuiat efllduzt lygdir.

8r5. Sigurdʀ fra ec at syndizt197 opt
med sina seggi,
bravgnum uatt hann beintt a lopt
ok braut j leggi.

6. Þegnar soktv at Þrandi mest,
suo þat bar storv;
driugum bar hann sic dreingia uest,
þa dravgar forv.

7. Fylgia uard honum inn ok ut198,
þa ytar gengu;
margir fra ec at micla sut
af meislum feingu.

8. Fysti Þrand at finna Leif,
þa er fram leid uetr;
„harlla mer j hiartad sueif
þui hittazt199 betr.

9. Fagnna ec þui at finnumzt uit,“
er flangin sagdi,
„leyfit hitt at ec litells bid,“
en Leifr þagdi.

10. Fyrra200 sumar uar fiolment þing,
sem frettu margir,
þa uar holdvm heimskan kring,
enn heptuzt201 biargir.

11. Beintt la vid at beriaz mvndi
bragnar flestir,
voda giordv ꜳ vori grvndu
vopnna brestir.

26512. Feiginn202 villda ec fostre minn
at fridiztκ uandi;
so mun aukazt some þinn
ok sidr j landi.

13. Holldum ord ok einka mal,
þau er jafnan kærdum;
hugxe hver firi sinne sal
ok siavm vid flærdum.

14. Wirdar skulu ei uopnnen bera
ꜳ woru þinge
ok sa eingi j eyium uera,
at annann stingi.“

15. Leifr kvad þat miog uel mælt
ok mintte ꜳ Gilla;
„Þrandr hefr jafnnan tryggua tælt,
ok trv ec honum jlla.

16. Hafi,“ kuad Gille, „hirdmenn allir
hilldar klædi,
en uopnlausir uirdar sniallir
ok varizt þo bræde.“

17. Þetta giora þegnar statt,
þa þingit eflldizt;
ytar foru af þui flatt
þui jlla tefldizt.

18. Þing uar stefnt en þegnar gengu
þa fra budum;
allir fra ec at jafnan feingu
jllt af trvdvm203.

19. Logduz nidr ꜳ litlla hæd
Leifr ok Gilli;
uirdar hafa þa uopna fæd,
þui velldr en jlle.

26620. Þegnnar satu ꜳ þessum hol
ok þottuzt gilldir;
bragnar sa vit biartre sol
at blikudu skilldir.

21. Þritigu manna at þessu næst
at þegnar lita,
uislega204 bera þeir uopninn glæst
at uinde ʀita.

22. Sigurdr tamde sic vid205 skraut
ok so for leingi,
þar ma lita Þord ok Gaut
ok þeira meingi.

23. Leifr ok Gilli leita heim
ok likar jlla,
flærdar menn med fyrdum þeim
fridnum spilla.

24. Hina bar at suo harlla skiott,
er hervopnn baru,
Þrandr minntizt þeyiu fliott,
huerir þessir woru.

25. Brosti hann þa at budar menn
birtu hit sanna,
„uissa ec ei uonir enn
so vondra manna.

26. Hinn ma uerda uilltr at getr,“
er uomrin sagdi,
„gangit aptr j allan uetr
med jlsku bragdi.

27. Leidir206 eru þeir langt ur ætt,“
hann let þat fylgia;
Þrandr baud firi seggien sætt,
en siatnne207 dylgia.

26728. Þrandr snyz j sinn208 med þeim,
enn sagdi Gilla:
„þeir mvnv kappar komnir heim,
er kunna at spilla.

29. Morgum liggr,“ er mælte hann,
„j miclu rvmi
utlegd su sem eiga uann,
þa af209 komz hume.

30. Hokrvm eigi firi holdum leingr
hollvm fæte“;
lyddan þegar at Leifi gengr
litt af kęte.

31. „Eg uil ʀada ollu einn
ydar j milli,
ella er glikt at gialle fleinn
ok gridunum spille.

32. Heppti ec alldri haulda þa,
sem hefnazt eigu,
vpp mun gialldaz utlegd sia
med allre leigu.“

33. Leifr sier at lydrin brestr
ad210 lidsemd feingi;
Þrandr matti þikia mestr
af þessu geingi.

34. Þat sier Leifr at þrongvizt heldr
þegna koste;
hansal þeim til þessa gelldr,
enn Þrandr broste.

8vλ35. Þrandr mælti: „þetta er gaman
at þeir skulu smeykiazt;
ein ueg fer þeim ollvm saman,
er upp taka211 hreykiazt.

26836. Þat er mier leitt ef likar jlla
Leifi minum,
flestir mvnv til fridarens stilla
fręndum sinum.

37. Þordr ok Gautr þiggi lif
ok þar212 vist sina,
Sigurdr fae ok sekta hlif,
en siatnni pina.

38. Pungta ec ecki um peninga lat
ne prett af hvorum;
ferden tace nu fus ok kat
uid fręndvm vorum.

39. Riken munu at rogi verda
reckum leingi;
uillda ec giarnna uid þui gerda213
um uaska dreingi.

40. Þridiung eigv Þoralfs brædr
enn Þrandr annan,
Leifr ok firi eyium rædr
med ordstir sannan.

41. OOfunden spillir holdum hellzt,
vier hofnum henne,
morgum se ec misiafnt gellzt214
þo milld ʀad kenne.

42. Son þin uillda ec sæma Leifr,
er Sigmundr215 heitir;“
Þrandr giorizt nu þydr ok216 reifr
vid þegnna sueitir.

43. „Fostr næme ok frida uist
færi ec honum;
noga fær hann logmals list,
ef lętr at uonum.“

26944. Þat segir Leifr at Þora skylde
þessu rada,
„ef hon217 þar til jatan gylldi,
orkar nada.“

45. Fostr lag þigr enn fridi pilltr
at fyrnskum manne,
nv mvn uerda uomrinn uilltr,
en uitr er svanne.

46. Þrandr kallar Þord ok Gaut,
þriotrin vesti;
sidan ʀecur hann seggi ꜳ braut
ok Sigurd ꜳ leste.

47. Þann ueg uerdr at Þrandr rædr
at þegnnar skilia218;
Sigurdr for j burttu ok brędr
at bondans uilia.

48. Orden gefa þeir jll ok stor
enn at uanda;
Þrandr ecki at þessu for.
En þar skal standa.

1. Kᴏᴍᴀ j Straum ey sterkir menn
ꜳ stiornar hesti einum;
þeira verdr at uik en
ytum sogd med greinum.

2. Bonda hitta þegnar þann,
Þorhall heitir en audge;
sinkan ʀeikna sueinar hann,
sytir flest en naudge.

3. Bedia hans er biort ok frid,
Birnna heitir suanne,
gefinn til fiar, en geyse blid,
gomlvm tignar manne.

2704. Þorhallr atti æren aud
vndir huerivm manne;
Sigurdr honum þat sækia baud,
sa uar briostheill grane.

5. Han vill eiga alỏg oll
en ef sækia skyldi,
flvtti þetta fallda þoll,
fe þott navdgir gyllde.

6. Jnnstædu skal helmming hvor
hafa til sinna þarfa;
Þorhallr vard j þessu slior,
þuiat hann misti starfa.

7. Sigurdr geingr synu fast,
sokti menn til avdar,
þegar at j med ytum skarst,
eigi giorer kempur snaudar.

8. Sigurdr uar uid seggi gladr,
setr hann bralla avdgan,
morgvm leizt hann mæta madr,
miog fra ec Þorhall navdgan.

9. Raden tecʀ hann furdu freckt,
for suo langar stundir;
Sigurdr hafdi syna meckt,
surtt bio jafnan vndir.

10. Þetta sumar kom þangad skip,
þeim teczt eigi ed besta,
brvtv j sundr en goda grip,
gumna sneydir flesta.

11. Sudr eyskvm gafzt seggium lif
siau219, þa er fim tok allda;
Sigurdr bavd firi sialigt vif
seggivm bvd at hallda.

27112. Storum kuad hann þa stadda litt:
„stodua ec ydra pinv,
gange þar til gozit mitt,
en geyme bondi at sinv.“

13. Jafnan þeim til orda bar,
ỏfundin þan veg hvesti,
Þorhallur fra eg þeyiv var
þeckr uid sina gesti.

9r14. Suo bar til um eitt huertt kuelld,
jnne fyrdar satu,
Þorhalls ord eru þvng ok snelld,
þrotnna brogdenn katu220.

15. Bondenn hafdi bystr ok odr
birke sprota j hendi,
ueifdi honum ok vard uid modr,
uist þegar heiptar kende.

16. Haluren beid af heimsku gref,
horfer nu til pretta,
sproten kom beint ꜳ Biarngrims221 nef,
brazt hann222 reidr vid þetta.

17. Þorallz uill hann þungan haus
þegar med auxi kliufa,
Sigurdr kuad firi sennu raus223
sama ei griden at rivfa.

18. Skiotliga getr hann skilda þa,
skatnna giorir hann sætta224,
beint uill eigi Biarnngrim hia
bonda sinum at hætta.

19. Dreingir hofdu þæfur þratt,
þær225 muna jsia uerdar;
bradliga leid af biarnnar natt,
bvazt þeir nu til ferdar.

27220. Sigurdr gaf þeim sigllv hest,
sa er med fornum reida,
ok so er annat allt til flest
af sinum hondum greida.

21. Holdar gengu heim til bordz,
en huildu nidr at flaustri,
eigi var gott uid grimdar fordz226
ok gagnn att Sigurdar trauste.

22. Morgun einn fra ec mætan þa
myklu fyr en adra
Sigurd ganga vm syslur hia
ok synizt ecki þadra.

23. Kemr hann heim227 ok kuaddi bordz
ok kuedz eigi Þorall lita;
þegnen tok med þiost til ordz:
„þat mun ꜳ mic bita.“

24. Seggir hugdu hann sængu j;
„suefn mun ecki af heilv,“
opt kuad Sigurd ord ꜳ þui
at jllt fær margt af deilv.

25. Sigurdr stod nu sæte ur
ok sagdizt mvndenn rækia,
„margr er eigi madrinn trvr,
mvnv þau dæmen sækia.“

26. Kom til sængr228 ok klæden þreif,
kyr uill bondi liggia,
mordinu firi minzt ꜳ dreif
meidir hlunar uiggia.

27. „Miofu jarnne madrenn229 særdr“,
mælte Sigurdr þetta,
„hormuliga til heliar færdr,
hefnt skal slikra pretta.

27328. Þesse kenni ec Biarnngrims brogd
brædra hans med rade;
einninn mun þeim ỏnnur logd,
er slikt næsta uode“.

29. Þegnnen heitir ꜳ Þord ok Gaut:
„þrifit uopnn ok hialma“;
hlaupa ofan230 at humra laut,
hier uill eingin talma.

30. Sigurdr hio til Biarngrims bratt
beintt med orku ramre,
briostit klavf ok brast uid hatt,
breid stod avx ꜳ hamre.

31. Gautr enn ravde Hergrimm hio,
hofvd ok allar gerdar,
keyrde at med kappe so
ok klauf hann nidr j herdar.

32. Þordr enn lagi Hafgrims hond
hio med afle stridv,
hioren snidr havka strond231
hans ok alla sidu.

33. Sigurdr tok nu sier j hand
slikt er þesser attu;
holdar sogduzt hreinsa land
ok hofdu ymsa slattu.

34. Koma nv þeir med kalse heim,
kaudvm fagnar232 Birnna;
hustrv atti233 at hialpa þeim
er hefndu slikra firnnaν.