„Ég barði og ég barði“

«Я бил и бил»

Á einum bæ í Eyjafirði bar það til einn vordag að bóndi var í baðstofu sinni og sá til fjár síns út um glugga. En þar sem féð var stóð mikið stór steinn eða klöpp og gekk sauður undir steininn og kló sér á honum. Sá þá bóndi að grá hönd kom út úr steininum og tók um afturfót sauðarins fyrir ofan konungsnef. Brá hann þá við og gekk undan steininum, en var þá svo haltur að hann dró eftir sér fótinn. En er bóndi hafði séð þetta rann honum í skap. Gekk hann þá út og tók lurk mikinn í hönd sér og gekk að steininum og tók til að berja steininn og heitaðist mjög við það er þar byggi og kvaðst skyldi mölva ofan yfir það hel.... hyski steininn nema það gerði sauðinn jafnheilan aftur, og hefur hann þannig sagt frá: „Ég barði og ég barði svo hvítnaði við í hverju höggi.“ En að stundu liðinni var sauðurinn heilbrigður.

На одном хуторе в Эйяфьёрде случилось весенним днём так, что бонд был в своей бадстове и присматривал за своими овцами через окно. А там, где паслись овцы, стоял очень большой камень или скала, и баран подошёл к нему и почесался об него. Тут бонд увидел, как из камня появилась серая рука и схватила барана за заднюю ногу над копытом. Тот испугался и отскочил от камня, но после этого охромел настолько, что волочил ногу. Увидев это, бонд рассердился. Он пошёл наружу, взял в руку большую дубинку, подошёл к камню и начал бить по камню, угрожая тем, кто живёт там, и обещая разбить в крошку этот камень над их чёртовыми головами, если они не сделают барана снова здоровым. При этом он приговаривал:

— Я бил и бил, так что белело с каждым ударом!

А спустя некоторое время баран был здоров.