Hegnt fyrir forvitni

Наказание за любопытство

Það var venja bónda eins í Hreppum fyrir sunnan að sópa og tjalda hesthús sitt hvern aðfangadag jóla og vildi hann eigi segja hvers vegna hann gjörði slíkt. Heimamönnum bannaði hann að grafast eftir því eða forvitnast til hestshússins. Vinnumaður bónda var einu sinni svo forvitinn að [hann] fór í hesthúsið einn aðfangadag og lagðist niður í stallinum. Þegar leið fram á nótt kom fólk inn í húsið; það kveikti ljós og setti borð niður, hóf síðan dans og drykkju sem stóð fram undir dögun. Hvarf það þá á burt, en sá sem síðast fór út gekk að stallinum og lét pening í lófann á manninum og hvarf síðan frá honum. En peningurinn gekk í gegnum hendina á vinnumanninum svo hann varð handlami upp frá því.

У одного бонда в Хреппах на юге был обычай подметать и украшать свою конюшню каждый Сочельник, и он никому не говорил, почему так делает. Он запретил домочадцам пытаться это разузнать или проявлять любопытство к конюшне. Однажды работнику бонда стало так любопытно, что он пробрался в конюшню в один из Сочельников и залёг в стойле. Когда наступила ночь, в помещение вошли люди; они зажгли свет, накрыли стол, затем начали плясать и пировать, что продолжалось до рассвета. Тогда они скрылись, но тот, кто выходил последним, подошёл к тому стойлу и положил монету на ладонь этого человека, после чего исчез. А монета прошла сквозь руку работника, так что он с тех пор остался калекой.

Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 173–174.

© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского

Редакция перевода: Speculatorius

Дата публикации: 16.12.2025

© Tim Stridmann