Karlsstaðahvammur

Картльсстадахвамм

Á Rafnseyrarhlíð í Ísafjarðarsýslu er hvammur nokkur sem kallaður er Kallstaðahvammur og er hann kenndur við bæinn Kallstaði sem er kirkjujörð frá Rafnseyri. Í hvammi þessum er stór steinn sem sagt er að huldufólk sé í. Eitt vor þegar smalinn á Kallstöðum — sem var kvenmaður — fór að smala lofaði hún unglingsstúlku með sér. Svo stóð á að smalinn þurfti að fara upp í fjallið að sækja lambá, en sagði stúlkunni að bíða sín í Kallstaðahvammi. Stúlkan beið nú þarna og var að leika sér; verður henni þá litið upp að steininum og sýnist henni hann standa opinn. Sá hún þar sitja kvenmann inni og var hann að kemba barni með glóbjart hár. Sýndist henni hún svo standa upp, láta barnið fara innar í steininn. Síðan sýndist henni hún taka styttuband og fara að stytta sig. Þá varð stúlkan hrædd og tók til fótanna og hljóp á stað heim og sýndist henni kvenmaðurinn alltaf vera á eftir sér.

В Рабнсэйрархлиде в Исафьярдарсисле есть одна лощина, которая называется Катльстадахвамм, и она получила название от хутора Катльстадир, который стоит на землях церкви в Рабнсэйри. В этой лощине есть большой камень, в котором, как говорят, живёт сокрытый народ. Как-то весной, когда пастух из Катльстадира — это была женщина — отправилась собирать овец, она разрешила пойти с ней молодой девушке. Так получилось, что пастушке понадобилось подняться на гору за овцой с ягнёнком, и она сказала девушке подождать её в лощине Катльстадахвамм. Вот девушка ждала там и играла; вдруг она случайно глянула на тот камень, и ей показалось, что он стоит открытый. Она увидела, что там внутри сидит женщина и расчёсывает ребёнка с золотистыми волосами. Ей привиделось, что та затем встала и унесла ребёнка вглубь камня. Затем ей привиделось, что та взяла подвязку и стала подбирать подол юбки. Тогда девушка испугалась, бросилась бежать и помчалась домой, и ей постоянно казалось, что эта женщина позади неё.

Nokkru eftir þetta var þessi sama stúlka á ferð með annari stúlku á þessari sömu hlíð skammt frá Kallstaðahvammi; vóru þær þá að fara út að Rafnseyri. Vegurinn liggur þar fram með sjó. Þegar þær koma út í svonefndan Húsahvamm sáu þær þar í sandbót einni við sjóinn kjölfar eftir eitt skip sem nýlega hafði verið sett, og slorugan vettling blautan og brýni þar á steini. Þær skoða þetta hvort tveggja því þær vissu að það gat ekki verið af mennskum mönnum, því bæði var þaðan ekkert útræði og allir menn við sjó út í Arnarfjarðardölum. Þær láta vettlinginn og brýnið á sama steininn og ætla nú að taka eftir hvert þetta verði þarna þegar þær koma aftur og setja nú vel á sig steininn. En þegar þær koma aftur var hvorutveggja horfið.

Некоторое время спустя эта же самая девушка шла с другой девушкой на том же самом склоне недалеко от Катльстадахвамма; они направлялись в Рабнсэйри. Путь там пролегал вдоль моря. Когда они вышли на так называемый Хусахвамм, то увидели там на берегу песчаной бухты у моря след от киля судна, которое недавно спустили на воду, а также сырую, испачканную рыбными отбросами рукавицу и точило там на камне. Они осмотрели обе вещи, поскольку знали, что те не могли принадлежать смертным, ведь оттуда никто не выходил на рыбную ловлю, а все мужчины были у моря в Артнарфьярдардалире. Девушки оставили рукавицу и точило на том же камне, решив проверить, будут ли те там, когда они пойдут обратно, и хорошо запомнили этот камень. Но когда они шли обратно, обе вещи исчезли.

Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 18–19.

© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского

Редакция перевода: Speculatorius

Дата публикации: 23.10.2026

© Tim Stridmann