Bræðurnir fyrir vestan

Братья с запада

Það voru einu sinni tveir bræður vestrá landi og var mikill ófriður á milli þeirra. Einu sinni lagðist annar þeirra í sótt og dó. Þegar búið var að leggja hann til þá sér fólkið að hann rís upp og tekur fötin sín sem héngu á stagi upp yfir hönum og fer í þau, og fer síðan út og tekur hestinn sinn út úr hesthúsi og ríður á stað og til mótstöðumanns síns, en hann hafði ekki frétt að hann var dáinn. Þegar hann kemur þá er bóndi úti. Sá dauði biður hann að fyrigefa sér. Hann segir það sé sjálfsagt. Sá dauði biður hann að gefa sér brennivín; hann fer inn í skemmu og kemur með flösku og fær hönum. Hann sýpur á og biður hann að súpa á með sér. Hann segist ekki geta það; hann biður hann aftur. Hann segist ómögulega geta það. Hann segir hann fyrirgefi sér þá ekki. Hann segist allt eina fyrirgefa hönum það. Hann biður hann í þriðja sinn; hann segist ekki geta það. Hann segir hann fyrirgefi sér þá ekki. Hann segist allt eina gera það fyrir því. Hann fær hönum flöskuna og stígur á bak og fer í burtu og heim til sín og inn og fer úr öllum fötunum og hengir á stagið og leggst síðan aftur. En um morguninn fannst hesturinn dauður í hesthúsinu og murinn bein frá beini. Og endar so þessi saga.

Жили когда-то на западе страны два брата, и между ними была большая вражда. Однажды один из них слёг из-за болезни и умер. Когда его уже подготовили к погребению, люди увидели, что он встал, взял свою одежду, которая висела на верёвке над ним, надел её, а затем вышел наружу, взял своего коня из конюшни и поехал к своему противнику, а тот ещё не знал, что он умер. Когда он явился, хозяин был снаружи. Мертвец попросил у него прощения. Тот ответил, что это само собой разумеется. Мертвец попросил у него водки; хозяин вошёл в кладовую, принёс бутылку и дал ему. Он отхлебнул и попросил выпить вместе с ним. Тот сказал, что не может; он попросил его снова. Тот ответил, что это невозможно. Он сказал, что тогда тот его не прощает. Хозяин сказал, что всё равно прощает его. Мертвец попросил его в третий раз; тот ответил, что не может. Он сказал, что тогда тот его не прощает. Хозяин сказал, что несмотря ни на что сделает это. Он отдал ему бутылку, сел верхом, поехал прочь, к себе домой, вошёл в дом, снял всю одежду, повесил её на верёвку и снова улёгся. А утром коня нашли в конюшне мёртвым, и кости были раздроблены. И так заканчивается эта история.

Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 293.

© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского

Редакция перевода: Speculatorius

Дата публикации: 08.11.2025

© Tim Stridmann