Einu sinni grófu menn lík í kirkjugarði og kom þar upp lærleggur mikill. Einn maðurinn sem var að grafartökunni — sá hét Daníel — var gjálífur og óorðvar. Hann tekur legginn og segir: „Andskoti hefur hann verið stór svarna,“ og fleirum hroðyrðum fór hann yfir beininu. Nóttina eftir dreymir Daníel að maður kemur til hans mikill og útlitsgóður og segir: „Leggðu það ekki í vana þinn að lasta bein dauðra manna; ég var maður á minni tíð engu síður en þú ert á þinni.“ Meira mælti hann ekki og hvarf honum síðan.
Однажды хоронили тело на кладбище, и из земли показалась большая бедренная кость. Один из копальщиков по имени Даниэль был легкомыслен и несдержан на язык. Он берёт кость и говорит:
— Чёрт! Он был таким огромным, — и произнёс ещё больше оскорблений над костью.
Следующей ночью Даниэлю приснилось, что к нему пришёл мужчина, большой и с хорошей внешностью, и сказал:
— Избавляйся от привычки порочить кости мёртвых людей; в своё время я был человеком ничуть не хуже, чем ты — в своё.
Больше он ничего не сказал и затем исчез.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 311.
© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского
Редакция перевода: Speculatorius
Дата публикации: 20.08.2026