Á Fossi í Fljótum var eitt sinn til heimilis prestur sá er Illugi hét. Bóndinn þar gekk á syndsamlegum vegi, fór aldrei til kirkju og vildi ekki bæta ráð sitt, enda þó presturinn iðuglega áminnti hann þar um. Eitt sinn þegar Illugi prestur messaði á Þverá og var kropinn niður fyrir altarinu að biðjast fyrir í messulokin sýndist sem hann yrði frá sér numinn og gáði ekki hvað tíma leið. Var hann á eftir spurður hvað fyrir hann hefði borið, en hann gaf þar lítið út á. Messufólk frá Fossi gat um þetta við bóndann þar, og spurði hann prestinn hvaða vitrun hann hefði nú fengið. Prestur sagði að hann skyldi ekki hafa slíkt að spaugi, „því mér vitraðist það,“ segir hann, „að þú átt ekki eftir nema þrjá daga ólifaða,“ og áminnti nú prestur hann enn á ný alvarlega um að bæta ráð sitt og iðrast synda sinna. Um nóttina veiktist bóndi, iðraðist af alvöru synda sinna og dó að þrem dögum liðnum.
В Фоссе во Фльоуте когда-то проживал священник по имени Итлюйи. Тамошний бонд шёл по пути греха, никогда не посещал церковь и не желал исправляться, хотя священник постоянно увещевал его. Однажды, когда священник Итлюйи совершал богослужение в Тверау и склонился перед алтарём для молитвы в конце службы, всем показалось, что он вне себя и не заметил, как прошло время. Позже его спросили, что с ним случилось, но он мало что ответил. Прихожане из Фосса упомянули об этом при тамошнем бонде, и тот спросил священника, что за видение он получил ныне. Священник сказал, что тот не должен шутить о подобных вещах:
— Ибо мне явилось, — говорит он, — что тебе осталось жить лишь три дня.
Теперь священник снова настоятельно увещевал его исправиться и раскаяться в своих грехах. Ночью бонд заболел, искренне раскаялся в своих грехах и по прошествии трёх дней умер.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 438.
© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского