Snæbjörn var bróðir Hákonar þess sem kvað Reimars rímur. Einu sinni hafði maður týnt lykli frá kistu sinni þrílæstri. Snæbjörn kvað upp kistuna fyrir hann og er þetta vísan:
Djöfull, komdu og dragðu upp skrá,
dugðu nú við minni bón;
eg skal gefa þér af mér tá
og eilíflega vera þinn þjón.
Við það hrökk upp læsingin. En það er sagt frá Snæbirni að hann fórst á sjó undir Jökli, annaðhvort undir Keflavíkurbjargi eða hann rak þar dauðan; er þá sagt að vantað hafi á hann eina tána er hann fannst. Þegar hann var jarðaður var veður afskaplega vont og var það trú manna að í því veðri hefði kölski sótt eign sína alla.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri (1862), Jón Árnason.
Текст с сайта is.wikisource.org