Bóndi reiðir barn til skírnar

Бонд везёт ребёнка на крещение

Einu sinni bjuggu hjón nokkur norður í Laufássókn; þau höfðu fátt hjóna á bæ sínum. Bóndi gat barn við konu sinni og ætlaði hann að reiða það til kirkju til skírnar. Þegar hann fór af stað vantaði hann poka eða fat til að vefja utan um barnið því að regn var mikið. Bónda verður eigi ráðfátt og þrífur skinnstakk skorpinn og harðan er hann átti, og lét þar í barnið; batt síðan stakkinn fyrir aftan sig og reið svo leið sína til kirkjunnar. En er hann kemur þar stígur hann af baki og ætlar að taka barnið úr stakknum, en grípur nú í tómt því þá er barnið týnt. Hann bregður nú við og ríður aftur sömu leið, en finnur ekki barnið; ætlar hann nú að hundar muni hafa fundið það og etið það upp. Hættir hann því leitinni og snýr aftur til kirkjunnar. Hann heyrir þá söng mikinn í kirkjuna og spyr að hvort til sé tekið. Honum er sagt að það sé ekki, en prestur sé að skíra barn sem messufólk hafi fundið á leiðinni til kirkjunnar. Bónda verður svo mikið um þessa fregn að hann hleypur að kirkjudyrum, en rekur sig um leið á syllueyrað er fram stóð öðrumegin úr þili kirkjunnar; kenndi hann mjög til við höggið, strauk um skallann og mælti: „Það var mikið að menn skyldi hvergi geta sett kirkjuskömmina nema rétt á miðjan gangveginn.“ Prestur tók að sér barnið og ól það upp.

Однажды на севере, в приходе Лёйваус, жила некая супружеская чета; у них на хуторе было мало работников. У бонда с женой родился ребёнок, и он решил отвезти его в церковь для крещения. Когда он отправлялся в путь, у него не оказалось мешка или ткани, чтобы завернуть ребёнка, поскольку шёл сильный дождь. Бонд не растерялся, почистил кожаную куртку, ссохшуюся и жёсткую, которая у него была, и положил ребёнка в неё; затем он привязал эту куртку позади себя и поехал в церковь верхом. Прибыв туда, он спешился и собрался достать ребёнка из куртки, но оказался с пустыми руками, ведь ребёнок потерялся. Он тотчас поскакал обратно той же дорогой, но не нашёл ребёнка; теперь он подумал, что собаки нашли его и съели. Поэтому он прекратил поиски и вернулся в церковь. Тут он услышал в церкви громкое пение и спросил, началась ли служба. Ему ответили, что ещё нет, но священник крестит ребёнка, которого прихожане нашли по дороге в церковь. Эта новость так поразила бонда, что он побежал к дверям церкви, но по пути ударился о край балки, которая выступала с одной стороны из стены церкви; почувствовав сильную боль от удара, он погладил себя по голове и сказал:

— Удивительно, что эту церковную дрянь не смогли поставить нигде иначе, кроме как прямо посреди прохода!

Священник взял ребёнка к себе и воспитал его.