Gistingin á Hólum

Ночлег в Хоуларе

Einu sinni gistu Bakkabræður á Hólum í Hjaltadal. Vildu þeir um morguninn hraða sér á stað til að ná heim um daginn, en létu þó til leiðast að bíða eftir heitum graut sem þeim var boðinn um morguninn. Þegar grauturinn kom var hann svo heitur að þeim kom saman um að það væri ógjörningur að bíða eftir að hann kólnaði svo að hann yrði étandi; en eins affaragott mundi verða fyrir sig að gína yfir gufunni. Taka þeir nú það ráð að þeir gapa yfir henni unz þeir hugðu komna saðning sína. Ríða þeir svo á stað. En þegar þeir eru komnir út hjá Sleitustöðum sem nú er yzti bær í Hólasókn, hefst annar þeirra máls á því að þeim hafi gleymzt að þakka fyrir matinn. Snúa þeir þá til baka heim að Hólum til að þakka fyrir matinn.

Однажды братья из Бакки заночевали в Хоуларе в Хьяльтадале. Утром они хотели поскорее отправиться в путь, чтобы днём добраться домой, однако согласились подождать горячей каши, которую им предложили утром. Когда подали кашу, она была такой горячей, что они сошлись на том, что невозможно ждать, пока она охладится настолько, что станет съедобной; но столь же полезным будет открыть рот над паром. Они воспользовались этим средством и держали открытыми рты над паром, пока не решили, что насытились. Затем они тронулись в путь верхом. Но когда они достигли Слейтюстадира, который сейчас самый дальний хутор в хоуларском приходе, один из них заговорил о том, что они забыли поблагодарить за еду. Тогда они повернули обратно в Хоулар, чтобы поблагодарить за еду.