Hjálpræðið

Спасение

Kerling ein er var orðin mjög hrum, en hafði mikinn trúnað á draugagangi, var vön í rökkrum á kveldin að dragast ofan og út á hlaðið með næturgagn sitt til að sketta úr því, og er hún hökti eftir göngunum raulaði hún jafnan fyrir munni sínum:

У одной старухи, которая сильно одряхлела, но очень верила в явление драугов, имелась привычка тащиться в вечерних сумерках вниз и на двор со своим ночным горшком, чтобы вылить его, и когда она ковыляла по проходам, то всегда напевала себе под нос: