Karlinn og úrið

Старик и часы

Herramaður nokkur fór um farinn veg. Svo bar til að hann nam staðar einhvers staðar á leiðinni og hvíldist litla stund. Tók hann þá úr vasa sínum gullúr er hann hafði á sér og gáði hve framorðið væri; lagði úrið síðan á stein. En er hann hélt af stað gleymdi hann úrinu. Karl nokkur fór hina sömu leið litlu síðar; var þá kveld komið og tunglskin á. Þá er karlinn kom þar nærri sem herramaðurinn hafði hvílzt heyrði hann tíst nokkuð og sá hann þegar að eitthvað mjög fagurt var þar á steini og lagði birtu mikla af; heyrði hann og að það var þaðan að hljóðið kom. Karl þóttist þá þegar vita að þetta mundi kölski vera og hafa tekið á sig ljóss-engils líki. Herðir hann þá upp hugann og tekur stóran stein og kastar á kölska; sér hann þá hvorki né heyrir neitt í honum framar. Eftir það heldur karl glaður leiðar sinnar og er hann kemur til bæja segir hann frá þrekvirki sínu. Kveðst hann hafa fundið kölska sitjanda á steini í ljóss-engils mynd og hafi hann jafnan sagt „dí, dí;“ kveðst hann hafa molað í honum höggormshausinn með stórum steini og telji hann því mikla von á að kölski muni ei framar mönnum mein vinna eða sálum þeirra banað geta. En það er frá herramanni að segja að hann fer að leita úrs síns og finnur það þar sem hann gleymdi því klesst undir stórum steini.

Некий господин ехал по проезжей дороге. Случилось так, что он остановился где-то по пути и немного отдохнул. Он достал из кармана золотые часы, которые были при нём, посмотрел, который час, а затем положил часы на камень. Когда же он отправился дальше, то забыл часы. Немного позднее некий старик шёл тем же путём; уже наступил вечер, и светила луна. Приблизившись к месту, где отдыхал тот господин, старик услышал, как что-то тикает, и сразу увидел, что на камне лежит нечто очень красивое и ярко сияет; он также услышал, что звук исходит оттуда. Тут старик сразу догадался, что это — чёрт, принявший облик светлого ангела. Он набрался храбрости, взял большой камень и бросил в чёрта, после чего больше его не видел и не слышал. Потом радостный старик продолжил свой путь и, вернувшись в селение, поведал о своём подвиге. Он рассказал, что повстречал чёрта, который сидел на камне в образе светлого ангела и постоянно повторял «ди, ди», а он размозжил череп этому гаду большим камнем и потому очень надеется, что чёрт больше не причинит людям вред или не сможет губить их души. А про господина рассказывают, что он стал искать свои часы и нашёл их там, где забыл, раздавленными под большим камнем.