Náðarmeðulin

Средства благодати1

Á tíma þeim þegar margir vóru hreppstjórar í hverri sveit bjuggu eitt sinn tveir hreppstjórar í Bjarneyjum; þar vóru og fleiri bændur. Svo bar við að prestur kom að húsvitja í eyjunum og vóru þá hreppstjórar báðir viðstaddir og sátu saman meðan á yfirheyrslunni stóð. Prestur spyr þá einn bóndann hver séu náðarmeðölin. Bóndagarmurinn þegir og hefur hann að líkum fáfróður verið, en prestur sér að hreppstjórinn annar brosir við, og víkur sér því með spurninguna að honum og segir: „Máske þér vilduð segja mér það hver séu náðarmeðölin?“ Hér kom sem fyrri þögn á móti. Þá ýtir hinn hreppstjórinn í nafna sinn og segir: „Segðu Guðs orð.“ Hann áræðir ekki að hafa þetta eftir, ýtir í hinn aftur og segir: „Segðú það sjálfur,“ en svo lauk að hvorugur þorði upp að kveða fyrir prestinum.

В те времена, когда в каждом приходе было много старост, на островах Бьяртнэйяр жили однажды два старосты; там были также другие бонды. Случилось так, что священник посещал дома прихожан на тех островах, и тогда оба старосты присутствовали при опросе и сидели вместе. Священник спросил одного бонда, какие есть средства благодати. Бедняга бонд молчал, будучи, по-видимому, невежественным, но священник увидел, что один из старост улыбается, повернулся к нему с тем же вопросом и сказал:

— Может, вы хотите сказать мне, какие есть средства благодати?

Как и раньше, ответом было молчание. Тогда другой староста толкнул своего товарища и сказал:

— Скажи: «Слово Божие».

Тот не отважился повторить, толкнул его в ответ и сказал:

— Сам скажи.

Кончилось тем, что ни первый, ни второй не осмелился заговорить перед священником.