„Ó, þó ég hefði þúsund munna“

«О, если бы у меня была тысяча уст»

Þegar Sigurður prestur Grímsson kom að Þönglabakka1 höfðu bændur þar enn ekki þýðzt messusöngsbókina í kirkjunni og héldu grallarasöng sínum óbreyttum. Presti líkaði það ekki og mælti fram með bókinni við þá og létu þeir að orðum hans og sungu með sálma úr bókinni. Fór svo nokkra messudaga að ekkert bar til tíðinda. En einu sinni lét prestur þá syngja sálminn: „Ó, þó ég hefði þúsund munna,“ — en á þessu orði hneyksluðust þeir og mæltu síðan að þó þeir hefðu ekki nema einn munninn yrði þeim fullerfitt að reyta í hann, en hvað þá væru þeir þúsund.

Когда священник Сигюрд Гримссон прибыл в Тёйнглабакки1, тамошние бонды ещё не ввели в обиход книгу церковных песнопений, а продолжали использовать старый псалтырь. Священнику это не понравилось, и он представил им эту книгу, и они вняли его словам и начали петь псалмы из неё. Несколько богослужений прошло без событий. Однажды священник велел им петь псалом «О, если бы у меня была тысяча уст»2, но на этих словах они возмутились и позднее сказали, что хоть у них всего только один рот, им трудно наскрести еды для него, а уж если бы ртов была тысяча?