Eitt sinn í fyrnd bar svo til að flökkukerling fór úr Breiðuvík í Barðarstrandasýslu yfir Víknafjall inn í Keflavík; með henni var unglingur stálpaður. Kerling var ríðandi. Hún tók sér gistingu í Keflavík. Morguninn eftir býst hún að fara burtu og inn á Rauðasand, en verður síðbúin. En er hún ætlar af stað kemur þar önnur flökkukerling; hún kom frá Látrum. En er hún veit að hin er ferðbúin hættir hún að beiðast gistingar á bænum, en biður hina að lofa sér að fylgjast með inn á Sandinn því hún sé ókunnug veginum þangað. Kerling er fyrir var afsegir það með öllu, því hún ætlaði sér mundi verða ver til gistingar á Sandinum ef hún fylgdist með sér, og fer hún af stað, og er hin sér það eltir hún hana og segist skuli fylgjast með henni yfir hálsinn þótt hún meini sér það. Fara þær svo og eru alltaf að deila. Kerling sem fyrir var reið undan, en hin á eftir, og fara þær svo þangað til þær koma þar er Hyrnur heita; er þar gata tæp og klettur undir. Þá mælir kerling sem undan reið: „Það skal þó ekki verða að þú, forsmánin þín, njótir fylgdar minnar niður á Sandinn,“ og fer hún af baki og steypir sér niður af klettunum í gjá eina. En er hin sér það mælti hún: „Jæja, þér skal þó aldrei verða að því, bölvuð, að ég fylgi þér ekki eftir,“ og fer hún af baki og steypir sér í gjána á eftir henni. Hálsinn milli Rauðasands og Keflavíkur heitir síðan Kerlingaháls. Unglingurinn er með þeim fylgdist komst til byggða og sagði allt er farið hafði um kerlingarnar.
Однажды в старину случилось так, что нищенка из Брейдавика в Бардарстрандасисле отправилась через Викнафьятль в Кеблавик; с нею был подросток. Женщина ехала верхом. Она остановилась на ночлег в Кеблавике. Следующим утром она приготовилась выехать в Рёйдасанд, но припозднилась. А когда она собралась уезжать, туда пришла другая нищенка; она прибыла из Лаутюра. Но узнав, что та готова к отъезду, она передумала проситься на ночлег на том хуторе, а попросила ту позволить ей ехать вместе в Санд, сославшись на то, что не знает пути туда. Женщина, которая пришла раньше, наотрез отказала, поскольку полагала, что ей труднее будет найти ночлег в Санде, если та будет сопровождать её, и тронулась в путь, и когда другая увидела это, то последовала за ней и сказала, что поедет с ней за перевал, даже если та запрещает. Так они ехали и постоянно спорили. Первая женщина ехала впереди, а другая — следом за ней, и так они двигались, пока не оказались в месте, которое называется Хиртнюр; там узкая дорога, а внизу — скалы. Тогда женщина, которая ехала впереди, сказала:
— Не бывать тому, чтобы ты, позорище, воспользовалась моим сопровождением в Санд! — и она спешилась и бросилась со скал в ущелье.
Но та, увидев это, сказала:
— Ну, не бывать тому, проклятая, чтобы я не последовала за тобой, — и она тоже спешилась и бросилась в ущелье за ней.
С тех пор гребень между Рёйдасандом и Кеблавиком называется Кертлингахаульс [Гребень Старух]. Подросток, который сопровождал их, добрался до поселения и рассказал всё, что произошло с этими женщинами.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1956), Jón Árnason, IV. bindi, bls. 33–34.
© Тимофей Ермолаев, перевод с исландского
Редакция перевода: Speculatorius
Дата публикации: 08.11.2026