Björn í Lóni

Бьёртн из Лоуна

Það er ein gömul sögn að maður nokkur var sá í Grunnavík vestur er Björn hét. Var hann rammur að afli og myrkur í skapi. Fékk hann sér konu við sitt skap, byggði síðan bæ við Lónafjörð og kallaði að Lóni. Ekki hafði hann hjóna og lítil viðskipti við aðra menn. Bjó hann að sínu langan aldur. Ekki varð honum barna auðið, en auðugur varð hann að fé. Gjörði hann sér fiskimið á firðinum og fiskaði vel; en ekki tjáði öðrum þar að renna færi, því enginn dró þar fisk utan Björn.

Есть старое предание о том, что в Грюннавике на западе жил некий человек по имени Бьёртн. Он был силён и мрачен нравом. Он взял себе жену по своему вкусу, затем построил хутор у Лоунафьёрда и назвал его Лоун. У него не было слуг, и он мало общался с другими людьми. Он прожил у себя долгий век. Детей у него не родилось, но он разбогател скотом. Он нашёл рыбное место в том фьорде и имел большой улов; но другим забрасывать там снасть было бесполезно, поскольку никто, кроме Бьёртна, не ловил там рыбу.

Þegar hann var orðinn gamall og sjónlítill rær hann með konu sinni til Staðar í Grunnavík og hittir prest. Tala þeir lengi og vissu fáir hvað undir bjó. Þau hjón gistu að Stað um nóttina. Morguninn eftir fylgir prestur Birni til sjóar og eru þar húskallar prests. Segir þá Björn við þá: „Látið þið nú heita eftir mér, piltar, og skal sá það gjörir ekki láta skíra barnið, heldur kalla það mínu nafni og skal sá sveinn finna fé það er ég hefi falið og mið það er ég hef fiskað á, en enginn ella. Ekki skal heldur tjá að búa að Lóni eftir mig.“ Ekki vildu þeir sem þar vóru skeyta þessu. Rær bóndi heim og dó hann litlu síðar. Jarðaði kelling hann í túninu og hafði hann fengið það hjá presti að ekki væri hann fluttur til Staðar. Enginn hefur enn látið heita eftir Lón-Birni og ekki hafa fundizt peningar hans eða fiskimið.

Когда он состарился и стал слаб зрением, то поплыл на вёслах со своей женой в Стад в Грюннавике и встретился со священником. Они долго беседовали, и немногие знали, что за этим кроется. Супруги переночевали в Стаде. Следующим утром священник проводил Бьёртна к морю, и там были работники священника. Тогда Бьёртн сказал им:

— Велите назвать сына в мою честь, парни, и тот, кто это сделает, не должен крестить ребёнка, а наречь его моим именем, и этот мальчик найдёт деньги, которые я спрятал, и место, где я ловил рыбу, но никто другой. Жить в Лоуне после меня будет весьма бесполезно.

Те, кто был там, не захотели принимать это во внимание. Бонд поплыл домой и вскоре умер. Старуха похоронила его на туне, и он получил разрешение у священника, чтобы его не отвозили в Стад. Никто до сих пор не назвал сына в честь Лоун-Бьёртна и не нашёл ни его денег, ни его рыбного места.