Um kirkjur.

Það er gömul trú á Stokkseyrarkirkju, að hún skal alltaf standa opin, þegar skip eru á sjó, því þar farist ekkert skip á réttu sundi, þegar hún sé opin, enda er sagt, að það hafi viljað svo til, þegar skip hafa farizt á Stokkseyrarsundi, að kirkjan hafi þá af ógáti verið aftur.

Sama er að segja um Kirkjuvogskirkju í Höfnum, að ekkert skip ferst á Kirkjuvogssundi rétt förnu, þegar hún er opin.

Í Holti undir Eyjafjöllum skal líka hafa opna kirkju, þegar skip eru á sjó.

Kirkjan á Strönd í Selvogi hefur um langan aldur staðið einmana á eyðisandi, og hefur bæði verið reynt að flytja hana þaðan heim að Vogsósum og Nesi, en þá hefur alltaf eitthvert atvik komið í veginn, svo það hefur farizt fyrir. En þegar hefur átt að endurbæta hana, hefur líka (jafnan) eitthvert happ viljað til, rekið stórtré og stundum hval og þar fram eftir götunum. Þegar einhver heitir á hana, vill henni ekki einungis til, heldur verður hann auðnumeiri eftir en áður.

Kirkjan í Odda stendur í útsuður frá bænum, vegna þess, að áður en kirkjan var byggð sáust þar menn „sigla“ í loftinu. Köstuðu þeir niður sverði, og stóð það á oddinum útsuður frá bænum. Bóndinn í Odda vissi, að þar átti hann að setja kirkjuna, en honum þótti það óvanalegt og vildi setja hana suðaustur frá bænum, og á því byrjaði hann. En þá var hvert sinn fallið að morgni, það sem áður var búið að byggja að kvöldi. Var þá ráðið af að setja hana þar, sem hún nú er, og tókst það vel.

Eftir handriti Brynjólfs Jónssonar frá Minnanúpi 1861 í Landsb. 542, 4to.

Источник: Þjóðsögur og munnmæli (1956), Jón Þorkelsson, bl. 171–172.

© Tim Stridmann