CXXXVIII. Um kirkjur.

[Eptir handriti Brynjólfs Jónssonar frá Minnanúpi 1861 í Landsbókasafni 542. 4to.]

Það er gömul trú á Stokkseyrarkirkju, að hún skal altaf standa opin, þegar skip eru á sjó, því þar farist ekkert skip á réttu sundi, þegar hún sé opin, enda er sagt að það hafi viljað svo til, þegar skip hafa farizt á Stokkseyrarsundi, að kirkjan hafi þá af ógáti verið aptur.

Sama er að segja um Kirkjuvogskirkju í Höfnum, að ekkert skip ferst á Kirkjuvogssundi rétt förnu, þegar hún er opin.

Í Holti undir Eyjafjöllum skal líka hafa opna kirkju, þegar skip eru á sjó.

Kirkjan á Strönd í Selvogi hefir um langan aldur staðið einmana á eyðisandi, og hefir bæði verið reynt að flytja hana þaðan heim að Vogsósum og Nesi, en þá hefir altaf eitthvert atvik komið í veginn, svo það hefir farizt fyrir. En þegar hefir átt að endurbæta hana, hefir líka (jafnan) eitthvert happ viljað til, rekið stórtré og stundum hval og þar fram eptir götunum. Þegar einhver heitir á hana, vill henni ekki einungis til, heldur verður hann auðnumeiri eptir en áður.

Kirkjan í Odda stendur í útsuður frá bænum, vegna þess, að áður en kirkjan var bygð sáust þar menn „sigla“ í loptinu. Köstuðu þeir niður sverði, og stóð það á oddinum útsuður frá bænum. Bóndinn í Odda vissi, að þar átti hann að setja kirkjuna, en honum þótti það óvanalegt, og vildi setja hana suðaustan frá bænum, og á því byrjaði hann. En þá var hvert sinn fallið að morni, það sem áður var búið að byggja að kvöldi. Var þá ráðið af að setja hana þar sem hún nú er, og tókst það vel.

Источник: Þjóðsögur og munnmæli (1899), Jón Þorkelsson, bl. 191–192.

© Tim Stridmann